Áèëüäçþêåâè÷è

GrayRam íàïèñàë:

[q]

Ìîæíî ëè äîïóñòèòü, ÷òî Halszka=Elżbieta

[/q]

Halszka – zdrobnienie imienia Elżbieta, pochodzące bardziej bezpośrednio od dawnej formy Halżbieta (przez: Halżka)

Òåêñò:
7) Krzysztof (Sulistrowski), trukczaszy Jego Królewskiej Mości i dworzanin, dziedzic dóbr Czurłonia, które testamentem z roku 1643 zapisuje w dożywociu drugiej żonie, Białłozorównie z domu, dalej dóbr Żary i Suchy bór, które przeznacza córce swej Halszce a jeśliby nie wyszła za mąż, OO. Bernardynom Budzkim. Na opiekunów tejże Halszce uprasza Księdza Abrahama Woynę, Biskupa wileńskiego, Krzysztofa Rudominę, marszałka brasławskiego, Krzysztofa Białłozora, marszałka upitskiego i Adama Sakowicza, podkomorzego oszmiańskiego. Nie mając syna, wziął na wychowanie do siebie pięcioro sierot po swym przyjacielu imćpanu Żarnowskim.
Dwukrotnie żonaty, primo voto z Klarą Bildziekiwiczówną, córką Tomasza, sekretarza jego Królewskiej Mości, sekundo voto z Aleksandrą Białłozorówną, wdową po Rafale Słuszce, podkomorzanką upitską (zobacz Wyżej rodowód Białłozorów ,) , pozostawił z drugiego małżeństwa tylko córkę jedynaczkę Halszkę, wydaną przez opiekunów za Piotra Dusiackiego Rudominę, starostę starodubowskiego,wojewodzina mińskiego (zobacz Rocznik IV str. 234 i 235).

7)Êðûøòîô (Õðèñòîôîð) (Sulistrowski) trukczaszy (?) Åãî Êîðîëåâñêîãî Âåëè÷åñòâà è ïðèäâîðíûé, íàñëåäíèê èìåíèÿ Czurłonia, êîòîðîå çàâåùàíèåì ñ 1643 ãîäà çàïèñûâàåò â ïîæèçíåííîå âëàäåíèå ñâîåé âòîðîé æåíå, óð. Áÿëëîçîðîâîé, à èìåíèÿ Æàðû (Żary) è Ñóõîé áîð (Suchy bór) íàçíà÷èë äî÷êå ñâîåé Ãàëüøêå (Halszce), à åñëè îíà íå âûéäåò çàìóæ, òî îòöàì Áåðíàðäèíàì Áóäçêèì (Budzkim). Îïåêóíàìè òîé æå Ãàëüøêå ïðîñèò áûòü Êñåíäçà Àáðàìà Âîéíó (Abrahama Woynę ), âèëüíþññêîãî Åïèñêîïà, Êðûøòîôà Ðóäîìèíó, ìàðøàëêà áðàñëàâñêîãî, Êðûøòîôà Áÿëëîçîðà, ìàðøàëêà óïèòñêîãî è Àäàìà Ñàêîâè÷à, ïîäêîìîðèÿ îøìÿíñêîãî. Íå èìåÿ ñûíà, âçÿë íà âîñïèòàíèå ê ñåáå ïÿòåðûõ ñèðîò ñâîåãî ïðèÿòåëÿ ïàíà Æàðíîâñêîãî.
Áûë æåíàò äâàæäû. Ïåðâûé áðàê ñ Êëàðîé Áèëüäçþêåâè÷åâíîé, äî÷êîé Òîìàøà, ñåêðåòàðÿ åãî Êîðîëåâñêîãî Âåëè÷åñòâà, âòîðîé áðàê ñ Àëåêñàíäðîé Áÿëëîçîðîâíîé âäîâîé ïî Ðàôàëó Ñëóøêå, ïîäêîìîðæàíêîé óïèòñêîé (ñì. ðîäîñëîâíóþ Áÿëëîçîðîâ), îñòàâèë âî âòîðîì áðàêå åäèíñòâåííóþ äî÷ü Ãàëüøêó, âûäàííóþ îïåêóíàìè çà Ïåòðà Äóñÿöêîãî Ðóäîìèíó, ñòàðîñòó ñòàðîäóáîâñêîãî, ìèíñêîãî âîåâîäè÷à (ñì. Åæåãîäíèê IV ñòð. 234 è 235).

trukczaszy - ñòîëüí³ê, øëÿõö³÷, ÿê³ ïðûñëóãî¢âࢠêàðàëþ çà ñòàëîì

GrayRam íàïèñàë:

[q]

îòöàì Ñåíáåðíàðàì Áóäçêèì (Budzkim)

[/q]

? òàì îòöû áåðíàðäèíöû....

Geo Z íàïèñàë:

[q]

È âåðîÿòíî ðå÷ü î ìîíàñòûðå áåðíàðäèíöåâ â Áóäñëàâå.

[/q]

Âåðíî.
Ïîíðàâèëîñü:
Bachowski w wierszu z połowy XVII wieku wyraża się:

[q]

Gdy przemienia trukczaszy, więc go nie hamujesz,
Półmiski, napojem w oczy nie brakujesz.

[/q]

UPD!
Strukczaszy lub trukczaszy — dworzanin, usługujący panującym przy stole podczas uczty.
Starowolski pisze: „Strukczaszych, którzy jeść noszą sułtanowi aż do pokojów, jest sto pięćdziesiąt”.

Źródło: http://pl.wikisource.org/wiki/...trukczaszy

Ñâåçëî ìíå òàêè íàêîíåö íàéòè ãåðá âèëåíñêîãî âîéòà Òîìàøà Áèëüäçþêåâè÷à
È âñå áëàãîäàðÿ âçàèìîïîìîùè.

Na herb Jegomości Pana Bildziukiewicza

Maro Pallas w tym to herbie masz swój ......
Aby Bildziuków dzieła światu ogłosili
Strzała z krzyżem o wiarę/ i zamek/dzielności
Znacie/ Rzeki i wsie/bojność (waleczność )/ roztropności
Trąby będą głosiły póki ranne zorze
Świecić z słońcem, a rzeki wpływać będą w morze.


TRIUMF APOLLINA
I MUZ PARNAWSKICH

Na zacne wesele Jegomości
Pana Krzysztofa Sulistrowskiego
z Jejmość Panną Klarą Bildziukiewiczówną
córą Jego Mości Pana
Tomasza Bildziukiewicza
Wójta Miasta Stołecznego
Wielkiego Księstwa Litewskiego Wileńskiego
Sekretarza Króla Jego Miłości
podany przez życzliwego sługę
Stanisława Jana Mithana

Roku 1629, miesiąca Sep(tembra) 30 dnia.

Íà ãåðá Åãî Ìèëîñòè Ïàíà Áèëüäçþêåâè÷à

Ñâîé Maro Pallas â òîì ãåðáå òû èìååøü…
×òîáû Bildziuków âñåìó ñâåòó îáúÿâèòü
Ñòðåëà ñ êðåñòîì î âåðå/ è çàìîê/î äåÿòåëüíîñòè
Çíàòíîé/ Ðåêè è ñåëà/ìîãóùåñòâî (äîáëåñòü/ ðàññóäèòåëüíîñòü)
Òðóáû áóäóò îãëàøàòü ïîêà óòðåííèå çîðè
Ñâåòÿò ñîëíöåì, à ðåêè âïàäàþò â ìîðå.

30 ñåíòÿáðÿ 1629 ã.

ÒÐÈÓÌÔ ÀÏÏÎËÎÍÀ È ÌÓÇÛ ÏÀÐÍÀÂÑÊÎÉ
Íà çíàòíóþ ñâàäüáó Åãî Ìèëîñòè
Ïàíà Õðèñòîôîðà Ñóëèñòðîâñêîãî
ñ Åå Ìèëîñòüþ Ïàííîé Êëàðîé Áèëüäçþêåâè÷îâíîé
Äî÷êîé Åãî Âåëè÷åñòâà Ãîñïîäèíà
Òîìàøà Áèëüäçþêåâè÷à
Âîéòà Ñòîëè÷íîãî Ãîðîäà
Âåëèêîãî Êíÿæåñòâà Ëèòîâñêîãî Âèëåícêîãî
Ñåêðåòàðÿ Åãî Ìèëîñòè Êîðîëÿ
ïîäàííûé ÷åðåç ïðåäàííîãî ñëóãó
Ñòàíèñëàâà ßíà Ìèòàíà