Левковские

[q]

Waśko Kierdejowicz, był 1358 r. jednym z sędziów polubownych, ze strony Kiejstuta, w sprawie granicznej z ks. Ziemowitem Mazowieckim, 1366 r. świadczył przy rozgraniczeniu Łucka od Korony, a 1387 r., wraz z wielu książętami i panami, ręczył Jagielle, za Olechnę Dmitrjewicza (Cod. Ep. S. XV i Arch. Sang.). Od niego prawdopodobnie poszli nietylko Kierdejowie Mylscy, ale i inne gałęzie tego rodu. ¶ Waśko Kierdejowicz z Kwasiłowa, kasztelan chełmski 1434 r., należał do rodziny Dziusów » Dziusowie. ¶ Szyło Kierdejowicz 1432 r., był protoplastą Olizarów Szyłowiczów, a że trzymał Sielce, mógł być zatem potomkiem Jacka Łaniewicza z 1385 r. (Arch. Sang.), któremu Witold nadał Sielce (ML. 2). » Olizarowie ¶ Pietraszko Łaniewicz Kierdejewicz Mylski, dziedzic Mylska na Wołyniu, otrzymał 1445 r., od wielkiego księcia Świdrygiełły, Sienno (Arch. I. Z. Ros. I). Marszałek ziemski tegoż księcia 1446 r., otrzymał Międzyrzec, w ostrogskiem, i Michałkowice i Prusy, w łuckiem, a 1451 r. Kisielin, Twerdin, Werbiajew i inne (Arch. Sang. i ML. 41). W tych aktach wyraźnie nazwany Łaniewiczem, a nie Waniewiczem, jak chcą niektórzy i jak są w wyroku Zygmunta z 1534 r. Syn jego Waśko v. Wańko, a wnuk Kierdej Waśkowicz. ¶ Kierdej Waśkowicz miał spór 1488 r. z przeorem łuckim, o pewne grunta, które zostały zasądzone Kierdejowi na tej podstawie, że otrzymał je na własność dziad Kierdeja, Pietraszko. W wyroku tym wzmiankowany ojciec Kierdeja, Wańko (ML. 24). Kierdeja Wańkowicza nazwano 1499 r. ziemianinem łuckim (ML. 9). W 1534 r. król Zygmunt przysądził Sienno Ludmile Kierdejowej Wańkowiczowej i synom jej, Michałowi i Piotrowi, w sporze z Ostrogskim, na tej zasadzie, że dobra te nadane zostały przez wielkiego księcia Świdrygiełłę ich przodkowi, Piotraszkowi Waniewiczowi Mylskiemu (ML. 20 i 26). Michał i Piotr nazwani 1524 r. ziemianami wołyńskimi (ML. 17). Siostra ich Nastazya, żona ks. Andrzeja Kozieki, żyje wdową 1568 r. ¶ Michał, na popis ziemi wołyńskiej 1528 r., stawił trzy konie. Umarł zapewne bezdzietny, zapisawszy Sienno ks. Ilii Ostrogskiemu, co potwierdzone 1535 roku (Arch. Sang.). ¶ Piotr Kierdejewicz Mylski, dworzanin królewski 1530 r., starosta piński i horodecki 1544 r. i klecki 1546 r., marszałek królewski 1555 r., spisał testament 1562 r. (Op. Łuck. 2035, 2036 i 2037). Pieczęć jego z herbem Kierdeja dochowała się przy dokumencie z 1542 r. (Arch. Sang.). Córka jego, Maryna, za Januszem Krupskim, podczaszym chełmskim. Wdowa 1570 r. Ojciec dał jej 1564 r. w posagu sioło Gać i część Kisielina, a mąż oprawił jej 7,000 flor. na swych dobrach (Op. Łuc. 2060 f. 4 i M. 109 f. 722). Ta sama Maryna, bo Piotrówna, była 2-o v. żoną Romana Hośckiego i zmarła bezdzietnie przed 1581 r. Synowie: Olizar i Jan. Ten ostatni wymieniony w testamencie Koreckiego z 1579 r. (Arch. I. Z. Ros. I. 1). Obaj bracia, dziedzice Wierzbajewa, Sinina, Chojna, oddali siostrze 1569 r. dobra Gać, a Jan zapisał tegoż roku żonie Magdalenie, trzecią część majątku (Op. Łuc. 2093 f. 26, 36, 46, 48, 49 i 60). ¶ Olizar Kierdejewicz Mylski, marszałek królewski 1568 r., żonaty 1558 r. z księżniczką Hanną Juriewną Holszańską, pozostawił syna Jerzego, któremu matka zapisała 1583 r. cały swój majątek. Miał także dwie córki (Wolff; Kniaź.). Jerzy miał być żonaty z Teodorą Czaplicówną, 1-o v. Janową Bokijową, a 3-o v. ks. Jerzową Wiśniowiecką. ¶ Krystyna Kierdejówna Mylska, żona Jerofima Hosckiego 1592 r. [nieznany ojciec poniższego rodzeństwa] ¶ Iwan Kierdej Mniszyński 1570 r. Siostra jego Helena, za Jaroszem Biesiekierskim. Marya, żona Teodora Kościuszkowicza, zastawiła Mniszyn Hoścskiemu. Sprawa o te dobra toczy się 1654 r. (Op. Łuc. 2044 i Woł. VII A f. 72). ¶ Kierdej Krzyczowski, chorąży brzeski 1562 r. i sędzia brzeski 1569 r. Mikołaj Kierdejewicz, dworzanin królewski, otrzymał monaster w Kobryniu 1576 r. (Arch. I. Z. Ros. I). ¶ Hryćko Kierdejowicz, świadczył we Lwowie 1388 r. (Najst. Ks. M. Lwow.), starosta podolski 1402 r., przyrzekł w Wiślicy 23-go Czerwca Jagielle, że odda Podole Dersławowi Konopce i zawsze wiernym królowi pozostanie. W dokumentach z 1404 i 1411 r., a także z 1414 r. wymieniany kilka razy w orszaku królewskim w Korczynie, jako pan Hryćko. Umarł we Lwowie i pochowany wraz z żoną (Klara) u Dominikanów lwowskich. Synów jego znamy czterech: Hryćka, Janusza, Dymitra i Zygmunta, zwanych Kierdejowiczami, lub Kierdejami. ¶ Hryćko, nazwany 1440 r. Janem, synem Hryczka, starosta w Ratnie 1431 roku, wyznał 1433 r., że otrzymał od Jagiełły zamki Chełm i Lubomlę (nadanie to obejmuje Hrubieszów i Krasnystaw), na cztery lata (Inw. Arch. Kor.), starosta chełmski w latach 1431-1438, dzierżawca krasnostawski 1449-1462 roku, starosta trębowelski 1449 r. i 1454-1462 r., kasztelan lwowski 1434 r., wojewoda podolski 1440 r., umarł 1462 r. Pisał się z Pomorzan i Winiar (właściwie z Winnik). W 1430 r. wraz z Buczackim objął Podole dla Korony, 1433 r. jest w Kijowie, w orszaku Świdrygiełły, 1440 r. odprowadził Kazimierza Jagiellończyka na Litwę, 1442 r. król spłaca jego dług 200 grzyw. Janowi z Czyżowa, 1437 r. ma oddać Stadnickiemu Dub i Polencze, 1449 r. na prośbę bratanków, synów Janusza, przeprowadza między nimi dział, 1454 r. uposażył kościół w Biłce, w latach 1455-1457, zastawił wieś królewską Zuchorzyce, 1456 r. sprzedał Kozłów, za 400 grzyw. Buczackiemu, 1459 r. w obozie pod Sapową, zastawił Mikulińce. Drugą jego żoną była Jadwiga z Brzeżan i Bozikowa, wdowa po Janie z Buczacza, staroście trębowelskim 1454 r., a z pierwszej, nieznanej, miał synów: Jana i Zygmunta Hryćka Kierdejów z Pomorzan. Obaj bracia władali razem starostwem trębowelskiem do 1464 r. ¶ Jan, przy lustracyi Podola 1469 r., okazał zapisy królewskie 1,300 grzyw. i 1,900 flor. na Trębowli, Romanowcach, Nowosiedlcach Humniszczach i wieczysty dar Nieszkowic. W 1471 r. odstąpił, za konsensem królewskim, starostwa trębowelskiego Stanisławowi z Chodcza (M. 12 f. 441). Ożeniony z Jadwigą, córką Michała ze Złotnik, wziął 1472 r., za jej pieniądze, w zastaw Podsosnów i Toldyn a jej zapisał 700 grzyw. ¶ Zygmunt, starosta krasnostawski w latach 1466-1476 i trębowelski 1479 r., umarł 1499 r., podobno zabity w czasie najazdu Tatarów. W 1479 r. zapisał oprawę pierwszej żonie, Helenie, córce Jerzego Strumiłły z Dmosina, kasztelana lwowskiego (M. 14 f. 34). Drugi raz był ożeniony 1492 r. z Dorotą z Sienna Oleską, wdową po Mikołaju Śwince z Pomorzan 1479 r. i po Marcinie z Ostrowa, podkomorzym bełskim. W 1489 r. przyznał sumę bratu stryjecznie rodzonemu Mikołajowi z Orynina (M. 14 f. 335), wziął w zastaw 1492 r. Plechów i Hodów od Mikołaja Kierdeja, spłacił Sieniawskiego z zastawu Pomorzan, Kalnego i Roshadowa w latach 1494-1498, prowadził długi proces od 1490 r. do śmierci z Sienieńskimi o Pomorzany, do których bliższości dowodził po Dymitrze dziadzie po Jerzym (?), wojewodzie podolskim, ojcu i po Mikołaju Śwince, stryju (?). Wdowa po nim żyła 1503 r., a miał mieć syna Jana, zmarłego małoletnim, w niewoli tatarskiej. ¶ Ten to może syn Zygmunta, Kierdej z Pomorzan, przyjeżdża do Polski jako Imbry Basza, poseł turecki i król poleca staroście lwowskiemu 1532 r., aby mu wymierzył sprawiedliwość co do dóbr Pomorzan, które, wzięty do niewoli tureckiej, w Polsce pozostawił (AGZ. X. 484). ¶ Janusz, brat wojewody podolskiego, pisał się stale Kierdejem z Orynina. Podkomorzy kamieniecki 1435 r., umarł 1449 r. Żonie Fennie (Eufemii), siostrze Fryderyka, mieszczanina lwowskiego (A. Cons. Leop. 1), za którą wziął 200 grz. posagu, zapisał 450 grzyw. na Podbohurodzicach 1439 r. Królewszczyznę Wodniki, trzymaną w 110 grzyw., wykupił od niego Klus po 1440 r. Synowie jego uprosili stryja wojewodę, aby przeprowadził 1449 roku między nimi dział. Zygmunt wziął Dawidkowce, Szmańkowce, Łopatkowce, Czarnokuńce i Świełowce; Hryćko otrzymał Orynino z przysiołkami oprócz Przewrocia; Jan, Ujście, Ćwiklejowce, Sokół i Hryńkowce, a trzej młodsi, Mikołaj, Stanisław i drugi Jan, Podbohurodzicze, Roszchwany, Nastaszów, Przemiłów, Mieszkowce i Chrostków. ¶ Zygmunt otrzymał 1441 r. na Ujściu i Ćwikłowcach 100 grzyw. na wyprawę węgierską. W 1458 r. podkomorzy kamieniecki, zostawił córkę Katarzynę, żonę Jana Fredry z Pleszowic, która kwitowała 1472 r. Buczackich, z 450 grzyw. na Kołomyi. ¶ Hryćko v. Grzegorz z Orynina, podstoli kamieniecki 1470 r., umarł podkomorzym przed 1486 r. Przy lustracyi Podola 1469 r., okazał przywileje królewskie, na Siekierzyńce, Zieloną, Filipkowce i inne, 1470 r. zastawił pół Beżca, przyznany mu po Kleinie z Bapszyniec, Burzyńskiemu, a 1471 r. sprzedał Janowi Koli, Siekierzyńce, Zieloną, Oleszkowce, Charowcze, Jarosław i Rudę, w okręgu skalskim. Synowie jego: Andrzej Zelibor i Jan Dunaj, dziedzice Orynina, wypędzili Cebrowskiego z Kwassowa i Krasnostawiec, które mu ojciec ich zastawił, za 110 grzyw., o co proces 1486 r. Córka jednego z nich, a jedyna sukcesorka Hryćka, Zofia Kierdejówna z Orynina, wyszła za Piotra Hynka z Unienia, podkomorzego kamienieckiego 1518 roku i wniosła mu Orynin z przyległościami, Bakotę z przyległościami, cały majątek Hryćka. Procesa i działy spadkowe między jej potomkami: Piaseckimi, Jaczmierskimi, Potockimi, Karabczyjowskimi i Węglińskimi, trwają w sądzie kamienieckim do początku XVII-go wieku. ¶ Jan v. Janusz, trzeci syn Janusza, podkomorzego, przy lustracyi Rusi i Podola 1469 r., okazał listy królewskie na Hryńkowce, Szmańkowce, Szaków, 250 grzyw. na Uściu, 650 grzyw. na Dawidkowcach, Łopatkowcach i Czarnokuńcach, widocznie objętych po bracie Zygmuncie, 100 grzyw. na Jezierzyskach, 400 grzyw. na mieście Letniowcach; prawo niemieckie i prawo budowy zamku w dziedzictwie swem Letniowcach. Tak ten Jan starszy, jak i Jan młodszy, nie pozostawili zdaje się potomstwa. ¶ Mikołaj z Orynina i Niczborga, czwarty syn Janusza, podstarości trembowelski 1464 r., sędzia żydów lwowskich 1501 r., okazał przy lustracyi 1469 roku listy na 950 grzyw. na Podbohurodziczach, Warwaryńcach i innych. Był on dziedzicem miasta Starego Niczborga. Córka jego Anna, 1499 r. wdowa po Jakóbie Wilczku z Długiego, druga córka Helena; żona Jerzego Kobylskiego, zrzekła się 1516 r. ojcowizny na rzecz brata Zygmunta z Żukowa, łożniczego królewskiego 1505 r. (M. 29 f. 267 i T. Paw. I). Od Zygmunta Kierdeja wykupił dobra królewskie Stanisław z Tenczyna, któremu król nakazał 1533 r. zaspokoić jeszcze różne jego pretensye (AGZ. X 509). Tego to pewno Zygmunta sukcesorka, może córka, Dorota (Kierdejówna??) Ćwikłowska, alias Dąbrowska Andrzejowa, 2-o v. Stanisławowa Sroczycka, wojska kamieniecka, posesorka Hryńkowiec, Uścia, Tłustego i innych 1567 i 1586 r., wpływa do procesu spadkowego po Kierdejach (Gr. Tręb. z 1567 r. i Wyr. Lub. 31 f. 87). W 1590 r., jako sukcesorowie Mikołaja Kierdeja, występują też Zamiechowscy. ¶ Stanisław Kierdej z Orynina, piąty syn Janusza, nazwany 1494 r. Kierdejem Lipskim, wojski kamieniecki 1503 r., zostawił córkę Małgorzatę, za Hieronimem Rokoszem 1533 r. (M. 22 f. 24 i 48 f. 617). ¶ Dymitr, trzeci syn Hryćka, pisał się ze Szpikłos, Rzemięszowic (dziś Remizowic) i Urmania w latach 1437-1455. Uważając, że ojciec jego i matka, i krewni i przyjaciele, są pochowani u Dominikanów we Lwowie i on także z żoną i dziećmi, chce być tam pochowany i zapisuje 1445 r. Dominikanom pewną sumę, z każdego spustu stawów urmańskich i rzemięszowskich (AGZ. II). Córki jego, Katarzyna, żona Jakóba Klusa z Solowej 1443 r. i Anna Janowa Czyżykowska, która kwitowała 1471 r. braci, Jana i Piotra, z macierzyzny. Synów jego czterech. Z nich: ¶ Mikołaj wymieniony tylko 1446 r. ¶ Dymitr ze Spikłoss, nazwany raz 1454 r. Dymitrem Świnką, nieżyjący już 1472 r., w którym syn jego Marcin, oddaje się w opiekę stryjowi swojemu. ¶ Piotr Rzemięszowski v. Szpikłoski, podczaszy lwowski 1470 r., któremu zaprzeczono 1469 r. pobierania myta w Remizowcach. Okazał on listy wieczyste króla węgierskiego na Paniowce, Wróblowce, Łąkę w kamienieckiem, Zieleńcze i Schawińce w smotryckiem. W 1471 r. otrzymał prawo magdeburskie dla Rzewięszowic, nie żył już 1494 r., w którym pozostała po nim wdowa Konstancya, ma sprawę ze szwagrem Janem. Dzieci miał kilkoro, z których Katarzyna, żona Jana z Bałuczyna, dostała 1497 r. posagu 100 grzyw., a syn Jakób Szpikłoski z Remizowic, zawarł układ 1499 r. ze stryjem Janem, a żył jeszcze 1506 r. Potomkowie Piotra, Mikołaj i Piotr Kierdejowie, byli dziedzicami Remizowic i Spikłos 1578 r. ¶ Jan, czwarty syn Dymitra, pisał się Kierdejem Hurmańskim v. Urmańskim. W 1470 r. zapisał żonie Zofii, 200 grzyw. posagu i wiana. Był dzierżawcą Czemierzowic 1493 r. i Głuchowic 1503 r., dziedzicem Chodowa 1505 r. Syn jego Bartosz Kierdej Urmański zastępuje 1491 r. ojca w sądzie, a 1505 r. wraz z ojcem, wypuszcza staw w Urmaniu za 100 grzyw. Drugim może jego synem był Mikołaj Urmański 1505 r. ¶ Zygmunt Kierdej v. Kierdejowicz, z Chocenia i Woniłowa, czwarty syn Hryćka, obecny 1424 r. w Kołomyi w orszaku Świdrygiełły (Rz. M.), chorąży lwowski 1437 r., w imieniu dzieci swych, z pierwszej żony, Doroty z Miłowania i Popławnik, pozwał 1438 r. Popławnickich, o spadek po Gunterze. Druga jego żona Anna, jako wdowa, jest 1443 r., oprawną panią na Choceniu i Studzience, w halickiem. Dzieci ich dokonały w 1447 r. działu dóbr, przyczem wspomniane, że mają sumy u stryjów, Hryćka wojewody i Janusza podkomorzego. Działy te skasowane, a nowe sporządzone 1451 r. Córki były dwie; Małgorzata, z pierwszej żony, wyszła za Marcina z Niedźwieszczy i Katarzyna, z drugiej, którym bracia wyznaczyli po 100 grzyw. posagu na Tomaszowcach. Synów miał pięciu: Michała, Jana i Mikołaja, z pierwszej żony, Jakóba i Mikołaja, z drugiej. ¶ Michał Kierdej z Chocenia i Woniłowa, nazwany raz nawet z Pomorzan 1444 r., działem 1447 r. wziął Plechów, a 1451 r. Plechów i Chodów, był też dziedzicem Podwysocza, Russowaczy, Urusowa, Mikuliniec, które sprzedał 1448 r., i Drohowiec, a w latach 1469-1471 nabył Teniatniki za 300 grzyw. żony swej, Anny Sieniawskiej. Był on komornikiem sądu ziemskiego halickiego 1474 r. Syn jego zapewne, Mikołaj Kierdej z Plechowa, zastawił 1492 r. Plechów i pół Chodowa; za 400 grzyw., Zygmuntowi z Pomorzan, co zapowiedział Jan Sienieński od siebie i Ostrowskich. ¶ Jan i Mikołaj działem 1447 r. wzięli Drohów, Chodów i Podwysokie, a 1451 roku Woniłów, Niegowce, Tomaszowce i Drohów. O Mikołaju więcej akta nie wspominają, a Jan żył jeszcze 1457 r. Jakób i Mikołaj drugi, doszedłszy do lat, nie potwierdzili działu pierwszego i wzięli 1451 roku Choceń, Studzienkę, żupę solną zwaną Hozdzyńską v. Gozdzicką, Mikulincze, Dobrowodzce, Urusów i Podniskie. ¶ Jakób Kierdej Choceński, oprawił 1466 r. żonie Katarzynie, córce Zbrosława z Goli, 320 grzyw. posagu i wiana. Żył jeszcze 1474 r., a Mikołaj Kierdej Choceński zabezpieczył 1471 roku żonie Annie, córce Kunrada z Kunaszowa, 200 grzyw. posagu i wiana. Taż Anna, kwitowała 1475 r. ojca, z majątku po rodzicach i prababce (AGZ. I do XVII). ¶ Wacław Kirdej, 1498 r. komisarz do sprawy Wessla z Harnastem ze Lwowa. Anna Kierdejówna, pierwsza żona Jana Święcickiego, łowczego chełmskiego, zmarła przed 1600 r. (Akta XXIII).https://www.wielcy.pl/boniecki/pl/art/10/64.xml#osoba6

[/q]

[q]

1483 год.
Се язъ панъ Олизарь Кирдѣевичь, маршалко Волынскоѣ землѣ, староста Луцкій, съ женою своею Ѳедосьею...

[/q]

[q]

1480 год.
Самъ Казимиръ, Божъю милостью старостѣ Луцькому, маршалку Волыньское земли, пану Олизару Шиловичу...https://books.google.nl/books?...mp;f=false

[/q]

[q]

индикт 3 (1485)
Казимеръ... Старосте луцкому , маршалку Волынское земли , пану Олизару Шиловичу...https://www.google.fr/books/ed...frontcover

[/q]

[q]

Мисковий или Мицко (Митко) в документах прямо указан братом Немири Резановича "за братомъ его, за Мацкомъ; и мы дали пану Немири Рeзановичу вечно и непорушно, и его женѣ, и его дѣтемъ"https://forum.vgd.ru/post/1231/18290/p2026147.htm, а другой Митко, как "племенник" Немириhttps://forum.vgd.ru/file.php?fid=278375&key=1272864700

[/q]

[q]

Вы боитесь плодить новых сущностей, но к Вашему удивлению, по-моему, был еще третий Немира за князя Витовта, который был его конюшим (хотя Бонецкий и Семкович за конюшего предполагали Яна Немиру, наместника полоцкого)

[/q]

[q]

Я
прошу Вас не писать больше в эту тему, чтоб мы не засоряли ее (и так тяжело найти нужную информацию), Ваша точка зрения известна, и выложена Вами довольно хорошо в Ваших сообщениях, если мне или кому-то другому потребуется, мы обратимся в Ваши темы, которые я здесь прорекламирую:

[/q]