Перевод с польского на русский

То есть nasuć - это глагол "насыпать"? Хорошо.

А nasute?
Если читать то, что написано в статье http://sjp.pwn.pl/doroszewski/nasuc;5456333.html , получается, что в форме nasuty - это прошедшее время от nasuć.
Если верить Станикевичу, nasuty/nasute породило фамилию Nasuta.

Как же в таком случае перевести фамилию - имя существительное, а не глагол, - на русский?

Тогда фамилия Nasuta может быть переведена в виде "насыпавший" или "тот, кто насыпал" или "тот, кто растит"?

Если считать, что эта фамилия есть жаргонизм, то это что-то сродни "насыпатель" или "раститель", вроде литературного "автор" или "творец"?

То есть, по Вашему мнению, Станюкевич http://www.stankiewicze.com/index.php?kat=44&sub=546 неправ в том, что эта фамилия происходит от nasute?

Geo Z написал:

[q]

[/q]

vitalyi написал:

[q]

[/q]

позвольте мне господа, что я вмешиваются и дать несколько найденных информацию, которая может прояснить некоторые детали

Suty - od suty ‘obfity; szczodry’, od staropolskiego suć ‘tworzyć, wznosić’.
Nasuta - od staropolskiego nasuty, to od nasyć 'nasypać'
źródło: http://www.stankiewicze.com/index.php?kat=44&sub=546

NASUT, NASUTO < nasuty ‘napełniony przez sypanie’ SXVI***, nasuć ‘nasypać, napełnić’
Sstp** 1428, odap., s. 231, 337.
NASUTA < nasuty 1420, odap.*, s. 231

odap. * - nazwisko odapelatywne ****
Sstp ** - Słownik staropolski, red. S.Urbańczyk, t. I-XI, Wrocław 1953-2002 = достаточно подробное oбъяснение темы на странице 22/23 в документе или на странице 32/33 PDF
SXVI *** - Słownik polszczyzny XVI wieku , red. M.R. Mayenowa, t. I-XXXII, Wrocław 1966-2004
źródło: Słownik najstarszych nazwisk polskich – pochodzenie językowe nazwisk omówionych w ...

Słownik staropolskich nazw osobowych T. 4, (N-R)

[ Изображение на стороннем сайте: NasutNasut_2443322_22801060.jpg ]


[ Изображение на стороннем сайте: Nasutajpg_8315821_22801062.jpg ]



**** " Nazwiska od wyrazów pospolitych i nazw czynności[edytuj]
Wielka liczba nazwisk została utworzona od wyrazów pospolitych (tzw. apelatywów). Część tych nazwisk brzmi tak samo jak ich pierwowzór, np. ogórek (warzywo) i Ogórek (nazwisko). Natomiast druga część tego zbioru została wzbogacona o przyrostki, np. grzyb i Grzyb-owski.

Część z nich była i pozostała znaczeniowo obojętna, ale część zachowała konotacje negatywne.

Początkowo przezwiska, a z czasem nazwiska pochodzące od zwierząt czy roślin, bardzo często miały nie tylko nazywać, odróżniać danego człowieka, ale mogły być metaforycznym komentarzem do jego przypadkowego, jednostkowego zachowania lub posiadania jakiejś cechy charakteru. Wykorzystując je, można było na ogół dość dokładnie i praktycznie określić prawie każdego człowieka. Tak więc osobnika o sporej tuszy, a zarazem bardzo silnego zwano przeważnie Bykiem, Niedźwiedziem lub Zwierzem, innego, uchodzącego w danym środowisku za wyjątkowo przebiegłego i chytrego – Lisem, a jego syna (w zależności od regionu Polski) – Lisowczykiem, Lisieckim lub Lisowskim, człowieka mieszkającego na końcu wsi lub za rzeką – Koniecznym lub Zarzecznym, a wypuszczającego dość często i głośno swoje wiatry – Bździochem lub Pierdziochem. I takie właśnie przezwisko zapisywano przy jakiejś urzędowej potrzebie przez miejscowe władze, zwłaszcza przez administrację dworską i kościelną, przeważnie przy rozpisywaniu i ewidencjonowaniu pańszczyźnianych powinności, przy czym zupełnie nie troszczono się, aby brzmiało ono jakoś godziwie. Chodziło tylko o to, by wyróżniało ono pańszczyźnianego chłopa spośród innych – by pozwalało na jego identyfikację. Autorytet dworu i plebanii był w tym czasie tak duży, że poddany nie śmiał po prostu oponować i godził się na takie określenie jego osoby, jakie funkcjonowało już w miejscowym środowisku. Obie strony nie uświadamiały sobie wówczas, jak ważną sprawą w życiu człowieka stanowić będzie nazwisko.

Podstawą powstania dużej grupy nazwisk były uprawiane przez ludzi rzemiosła (czyli zawody), zajęcia oraz narzędzi z nimi związanych. Klasycznym przykładem jest nazwisko Kowal i jego późniejsze formy, np. Kowalik, Kowalski oraz Kowalczyk. Osoby zajmujące się krawiectwem można było nazwać Krawiec, ale też obdarzano je nazwiskami typu: Guzik, Pętelka, Nitka, Igła czy Nogawka.

Opisane wyżej nazwiska (głównie odapelatywne, czyli powstałe od wyrazów pospolitych) kształtowały się już od XIII wieku, a proces ten zamknął się wraz z reformą w zakresie prawa cywilnego pod koniec XVIII w. Nazwiska odapelatywne utożsamiane są często wyłącznie z ludnością niższych klas społecznych. Jednak nie jest to prawda, gdyż warstwa szlachecka przybierała tego typu nazwiska i to już od XIV wieku "

А еще есть деревня Насуты, в бывшей Пруссии. и как раз недалеко от тех мест, где фамилия распространена.
Nasuty (niem. Nossuten) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie gołdapskim

Так что, нельзя исключать и прусское или ятвяжское происхождение.