На сайте ВГД собираются люди, увлеченные генеалогией, историей, геральдикой и т.д. Здесь вы найдете собеседников, экспертов, умелых помощников в поисках предков и родственников. Вам подскажут где искать документы о павших в боях и пропавших без вести, в какой архив обратиться при исследовании родословной своей семьи, помогут определить по старой фотографии принадлежность к воинским частям, ведомствам и чину. ВГД - поиск людей в прошлом, настоящем и будущем!
>> Ответ на сообщение пользователя Gelena от 23 апреля 2019 19:43 Добрый день! Увидела фамилию Гафт Е.М. в составе работников библиотеки, хотелось бы с ней связаться.Возможно ли это.
Простите. Я не знала Гафт Е.М. Как связаться с ней тоже не знаю.
Советская и российская актриса. Заслуженная артистка РСФСР (26.11.1965). Народная артистка РСФСР (2.01.1978).
Родилась 25 октября 1938 года в г. Льгове Курской области. Училась в Калуге в средней школе до 8 класса, затем в школе рабочей молодежи.Днём работала библиотекарем и секретарем..
В 1961 году окончила Всесоюзный государственный институт кинематографии (ВГИК, актёрская мастерская О.Пыжовой). После завершения учебы во ВГИКе Сёмина вошла в труппу Театра-студии киноактера.
После фильма «Воскресение» Тамара Семина сыграла и другие интересные роли в таких фильмах, как «Коллеги», «Порожний рейс», «День счастья». В 1965 году Тамара Семина проявила новые грани своего таланта, снявшись в фильме «Время, вперед!». В 70-х годах Семина была на пике своей популярности. Она снималась в картинах разных жанров: «Человек, которого я люблю», «Чистые пруды», «Расскажи мне о себе».
ПРИЗЫ И НАГРАДЫ Лучшая актриса года по опросу журнала «Советский экран» (1961). В том же 1961 году Семина была признана лучшей актрисой по рейтингу журнала «Советский экран». Лауреат премии ФИПРЕССИ на XV международном кинофестивале в Локарно (1962). Помимо этого, лучшей актрисой она была признана и на кинофестивале в Аргентине Мар-дель-Плато. Однако наиболее драгоценной наградой для актрисы стала похвала самой Джульетты Мазины. Лауреат Приза за лучшее исполнение женской роли на фестивале телефильмов в Алма-Ате (1983, за фильм «Вечный зов»). Обладатель титула «Народное достояние Страны восходящего солнца» в Японии. Орден Трудового Красного Знамени (02.08.1990) — за заслуги в развитии советского киноискусств. Орден Почёта (07.04.2005) — за заслуги в области культуры и искусства, многолетнюю плодотворную деятельность.
Эренбург, И.Г. День второй. Глядя на героиню этого романа, библиотекаря Наталью Петровну Горбачеву, «люди думали, что она похожа на книжного жучка и что в ее голове только номера каталога. Другим она казалась большой уродливой буквой... Наталья Петровна Горбачева не спасала ни свою жизнь, ни добро, ни революцию. Она спасала книги. Она была одинока, немолода и некрасива. Никто не знал даже, как ее зовут – говорили: библиотекарша. Они не знали Натальи Петровны. В начале революции она ошеломила город. На заседании Совета обсуждался вопрос, как отстоять город от белых. Чашкин, надрываясь, ревел: «Товарищи, мы должны умереть, но спасти революцию!» Тогда на эстраду вскарабкалась маленькая, щуплая женщина в вязаном платке и закричала: «Сейчас же уведите этих солдат! Они сидят внизу и курят. Каждую минуту может начаться пожар!..» Председатель сурово прервал ее: «Товарищ, вы говорите не к порядку дня». Но женщина не унималась. Она подняла руки вверх и закричала: «Разве вы не знаете, что в нашей библиотеке десятки инкунабул!» И хотя никто не знал, что такое эти «инкунабулы», люди, обмотанные пулеметными лентами, смягчились: они вывели из библиотеки красноармейцев. Не одну ночь Наталья Петровна провела на боевом посту. Ей казалось, что она может отстоять книги и от людей, и от огня. Она молила бородатых крестьян: «Это народное добро! Это такое богатство!» Она кричала на щеголеватых офицеров: «Вы не смеете так говорить! Это не казармы! Это строгановская библиотека!» Она старалась понять, как нужно разговаривать с этими несхожими людьми. Они стреляли друг в друга. Они хотели победы. Она хотела спасти книги. Город зябнул и голодал. Наталья Петровна получала восьмушку мокрого хлеба и спала в большой, насквозь промерзшей комнате. Весь день она просиживала в нетопленой библиотеке. Она сидела одна – людям в те годы было не до книг. Она сидела, закутанная в какое-то пестрое тряпье. Из тряпья торчал суком острый нос. Глаза тревожно посвечивали. Изредка заходил в библиотеку какой-нибудь чудак. Увидев Наталью Петровну, он шарахался прочь: она походила не на человека, но на сову. Как-то Наталья Петровна повстречалась с профессором Чудневым. Профессор стал жаловаться на голод и холод. Он жаловался также на грубость жизни...Она его прервала: «Что же, я очень счастлива! У меня интересная работа. Я вас не понимаю, Василий Георгиевич! Значит, по-вашему, я должна была все бросить? А что стало бы с библиотекой?» Она раскрывала старые книги и подолгу любовалась фронтисписами. Музы показывали дивные свитки, и они играли на лютнях. Титаны поддерживали земной шар. Богиню мудрости сопровождала сова. Могла ли Наталья Петровна догадаться, что она похожа на эту грустную птицу? Она рассматривала гравюры: сон в летнюю ночь или подвиг Орлеанской девы. Иногда ее волновало начертание букв. Она прижимала к груди книжку и повторяла, как завороженная: «Эльзевир!» Когда она брала с полки первое издание стихов Баратынского, ей казалось, что это не книга, но письмо от близкого человека. Баратынский ее утешал. Потом ее веселил лукавый Вольтер. Рядом с ней были газеты Французской революции. Они чинно стояли на полках в красивых сафьяновых переплетах. Она заглядывала в эти газеты, и газеты кричали: «Heт хлеба! Нет топлива! Мы окружены врагами! Мы должны спасать революцию!» Она слышала голоса людей. Тусклые пожелтевшие листки помогали ей понять ту, вторую жизнь, которая шумела вокруг здания библиотеки. Когда же, измученная, она готова была пасть духом, она раскрывала «Лоджи» Рафаэля, и она замирала в темной холодной библиотеке перед той красотой, которую не вмещали ни громкие годы, ни маленькое человеческое сердце. С тех пор прошло немало времени, и библиотека наполнилась гулом. Она отстояла библиотеку. Чашкин полушутя-полувсерьез сказал: «Вы, товарищ Горбачева, молодчина! Вам нужно выдать орден Красного Знамени». Наталья Петровна смущенно покраснела: «Глупости! Но я хочу вас попросить об одном: достаньте дрова. Библиотеку то топят, то не топят. Я привыкла, но книги от этого очень портятся». Она по-прежнему не знала покоя. Внизу, под библиотекой, устроили кинематограф. Как некогда призрак пожара преследовал Наталью Петровну, она боялась, что книги погибнут от сырости. Она боялась также, что приедут люди из Москвы и увезут самые ценные книги. С недоверием она поглядывала на новых читателей: они слишком небрежно перелистывали страницы. Она подходила к ним и жалобно шептала: «Товарищи, пожалуйста, осторожней!» Она страдала оттого, что никто из этих людей не чувствовал к книгам той любви, которая переполняла ее сердце. Они брали книги жадно, как хлеб, и у них не было времени на любование. Она хотела сразу спросить его (Сафонова Володю – читателя библиотеки – Б.С.)обо всем: почему его смутил Свифт, что означает выписка из Эразма, какие переплеты он больше любит, видал ли он ранние издания Шекспира... Но она ни о чем его не спрашивала. Она только еще раз сказала: «Вы ведь любите книги?» Тогда Володя усмехнулся – вот так он усмехался, читая Свифта. «Вы думаете, что я люблю книги? Я вам скажу откровенно: я их ненавижу! Это как водка. Я не могу теперь жить без книг. Во мне нет ни одного живого места. Я весь отравлен... Я спился. Вы понимаете, что значит спиться? Только алкоголиков лечат. А от этого нет лекарств. Бессмыслица, но факт. Будь это в моих силах, я поджег бы вашу библиотеку. Вот принес бы керосина, а потом – спичкой. Ах, как это хорошо было бы! Представьте себе...» Он не докончил фразы: он поглядел на Наталью Петровну и сразу замолк. Она дрожала как в лихорадке. Володя спросил: «Что с вами?» Она не ответила. «Вам воды надо... Пожалуйста, успокойтесь!..» Наталья Петровна молчала. Тогда Володя крикнул: «Эй, товарищ! Вы бы воды дали!..» Служитель Фомин принес кружку, полную доверху. Он бормотал: «Довели! Паек-то у нее – кот наплакал. Граммы! Поглядеть страшно: кожа да кости». Наталья Петровна, опомнившись, сказала: «Уберите воду – вы можете замочить книги». Потом она строго поглядела на Сафонова: «Уйдите! Вы хуже всех. Вы варвар. Вы поджигатель». Володя неловко помял кепку в руке и вышел. Нескладно всхлипывая, Наталья Петровна говорила: «Книги – большая вещь! Он это зря сказал, их нельзя сжечь, их надо хранить. Вы, товарищ... Как вас зовут? Валя? Вы, Валя, идете к настоящей правде. Я вам сейчас покажу замечательные книги. Пойдемте туда, наверх!» Она повела девушку на верхний этаж. Там хранились самые ценные книги, и Наталья Петровна никогда не пускала туда посетителей. Она сразу хотела показать Вале все: и Баратынского, и Французскую революцию, и Минерву с совой. Она говорила: «Вот возьмите эту большую. Вы сильней меня. Я не могу поднять – я очень ослабла. Хлеба мало. Но это пустяки. Я ни на что не жалуюсь. Наоборот, я так счастлива! Вот эту... Дайте сюда, скорей! Это – «Лоджи» Рафаэля. Посмотрите – какая красота, какая красота!..»...
--- Каспийское высшее военно-морское Краснознаменном училище им. С.М. Кирова (история, персоны);
Зых и зыхчане
Памятный знак (мемориальная доска) в честь работников библиотек осажденного Ленинграда установлен 7 мая 2013 года на фасаде библиотеки «Музей книги блокадного города» в Московском районе Санкт-Петербурга.
--- Каспийское высшее военно-морское Краснознаменном училище им. С.М. Кирова (история, персоны);
Зых и зыхчане
Родилась в семье актера Юрия Александровича Розенблита и хирурга Елены Николаевны Гениевой.
Российский филолог, библиотечный, культурный и общественный деятель, член Общественного совета по культуре при Министерстве культуры РФ, эксперт ЮНЕСКО, почетный доктор филологии Иллинойского университета (США), эксперт Фонда Ромуальдо Дель Бианко (Италия), эксперт Международного культурного фонда.
Е. Ю. Гениева окончила филологический факультет МГУ (1968 г.), в 1972 году стала кандидатом филологических наук (тема «Художественная проза Джеймса Джойса»), в 2006 году защитила докторскую диссертацию на тему «Библиотека как центр межкультурных коммуникаций» по специальности «Библиографоведение и книговедение (педагогические науки)». Специалист по английской прозе XIX–XX веков. Автор книг, статей и комментариев, посвященных творчеству Чарльза Диккенса, Джейн Остен, Шарлотты и Эмили Бронте, Джеймса Джойса, Вирджинии Вулф, Сьюзен Хилл и других авторов.
С 1972 года работала во Всесоюзной (впоследствии Всероссийской) государственной библиотеке иностранной литературы. С 1989 года — первый заместитель директора, с 1993 года — генеральный директор.
Екатерина Гениева ушла из жизни 9 июля 2015 года в израильской клинике. Похоронена на Введенском кладбище в Москве.
В 2016 году в Москве, при входе в Библиотеку иностранной литературы, был открыт памятник Е. Ю. Гениевой (автор идеи — продюсер и режиссер Григорий Амнуэль).
О ней
Феномен Катя. К 70-летию Екатерины Юрьевны Гениевой (1946–2015) [отв. редактор Ю. Г. Фридштейн]. М.: Центр книги Рудомино, 2016. — 2016. — 128 с.
--- Каспийское высшее военно-морское Краснознаменном училище им. С.М. Кирова (история, персоны);
Зых и зыхчане
Член Союза писателей Беларуси (с 2011 г.) Лауреат Национальной премии в номинации «Дебют» (2016)
« …нарадзілася 19 студзеня 1989 года ў Брэсце. Закончыла філфак, магістратуру і аспірантуру БДУ.
Паэтэса, празаік, літаратуразнаўца, фалькларыст.
Аўтар кніжкі вершаў «Пульс навальніц» (2012), якую можна знайсці ў гарадскіх бібліятэках. Піша шмат — і ў розных кірунках. Літаратар-многастаночнік. Больш, чым пісаць, любіць толькі маляваць. Мае неадольную слабасць да катоў і кошак, добрых кніг ды гарбаты з бергамотам».
Публикации
Латышкевіч, Маргарыта. Наш дом / іл. М. Дайлідова. - Мінск: Мастацкая літаратура, 2018. – 352 с. - ISBN: 978-985-02-1828-5 Номинация: Лучшее произведение прозы (2019)
Содержание: Маргарыта Латышкевіч. Дом (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Пачатак восені (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Два літры мора (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Доктар Ціханава (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Быць Каралевай (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Піястры (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. У. (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Яблыкі (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. "Зямля" (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Дар (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Жыў сабе на веце вожык (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Муза (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Шчасце (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Спорт (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Год Свінні (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Латарэя (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Званіў (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Кайданы Гіменэя (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Эквілібрыстыка (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Інструкцыя для хворых (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Рыторыку ў массы (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Рассінхрон (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Паштовая скрынка (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Творчая асоба (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Раман з наёмнікам (рассказ) Маргарыта Латышкевіч. Вершнікі на дарозе (повесть) Маргарыта Латышкевіч. Над Вугерай — дождж (повесть)
Латышкевіч, Маргарыта. Яблыкі. - Мінск : Медысонт. – 2016. – 96 с. В этом сборнике представлены рассказы и очерки молодой белорусской писательницы Маргариты Латышкевич. Разные по тональности, от пронзительно-трогательных до откровенно юмористических и сатирических, они все объединены в достаточно целостный цикл наблюдений за жизнью. Произведения однородные и стильные: автор акцентирует внимание читателя на отдельных ярких деталях, на собственный манер переосмысливая и пересоздавая события действительности. Лауреат 2017 г. — Национальная литературная премия Беларуси (Лучший дебют, Яблыкі)
“Люстра сну”, “Цмокі” і іншыя вершы Маргарыты Латышкевіч // Звязда. – 2016. – 14 августа. – Режим доступа: http://www.zviazda.by/be/news/...tyshkevich Надрукавана ў "Маладосці" Маргарыта ЛАТЫШКЕВІЧ нарадзілася 19 студзеня 1989 года ў Брэсце. Закончыла філфак, магістратуру і аспірантуру БДУ. Паэтэса, празаік, літаратуразнаўца, фалькларыст. Аўтар кніжкі вершаў «Пульс навальніц» (2012), якую можна знайсці ў гарадскіх бібліятэках. Піша шмат — і ў розных кірунках. Літаратар-многастаночнік. Больш, чым пісаць, любіць толькі маляваць. Мае неадольную слабасць да катоў і кошак, добрых кніг ды гарбаты з бергамотам.
ЛЮСТРА СНУ *** Людзі спяць. Хто дыхае ціха, а хто — храпіць, Так што шклянкі на кухні Дробна дрыжаць ва ўнісон. Падбяру з падлогі Нябачную месяца ніць І па ёй, як па дроце, Бязважка ўвайду ў нечы сон. Людзі сняць. Хто зарплату, а хто і сваіх дзяцей. Некаторыя нават у сненні Бухгалтарскі зводзяць улік. Горай тым, хто без кроплі святла Самотна крочыць праз цень Альбо тым, хто падае вечна — І не можа выціснуць крык. Людзі спяць. Быццам пацеркі, Коцяцца мроі ўначы. Месяц лапай кашэчай Чапляе іх на кіпцюры. Месяц ловіць кашмары, Каб людзі свой мелі спачын Хоць у сне. Хаця б трошачкі. Хоць да зары.
ЦМОКІ Там, у цёмнае пушчы, Дзе дрэвы стаяць, як слупы, Пераплёўшы карэнне І сукаватае вецце, Секачы сярод моху Вышукваюць жалуды І трывожна ўбіраюць Праз ноздры Духмяністы вецер. Бусел ходзіць Па беразе топкім за асакой. Падаюць галасы Ап’янёныя маем рапухі. Неба быццам засыпана Срэбнаю рыбнай луской, Толькі хмары З-над лесу Нясуць навальніцу Пад брухам. У галінах, і ў лісці, І ў меднай чаканцы кары Бачу звівы стагоддзяў — І звівы вялізарных целаў. Пэўна, цмокі лясныя, Схаваўшыся, спяць да пары, Спавіваючы кольцамі Станы разложыстых дрэваў. А па зморшчках кары Пішуць мудрасць сваю мурашы: «Мы выходзім з зямлі, І ўсе некалі будзем — зямля». Цмокі спяць, і ім сніцца, Як побач спяшаюцца Жыць Секачы, І буслы, Мурашы, І рапухі, І я.
Латышкевіч, Маргарыта. «У.» // Звязда. – 2016. – 6 октября. – Режим доступа: http://www.zviazda.by/be/news/...shkevich-u Імя Маргарыты Латышкевіч як маладой і перспектыўнай паэткі я ўпершыню пачуў, калі яна толькі пачала вучыцца на філфаку Белдзяржуніверсітэта. Пад канец вучобы ў Маргарыты ўжо сабралася вершаў на цэлы зборнік, які ў хуткім часе — у 2012 годзе — і выйшаў. Называўся ён «Пульс навальніц». Калі М. Латышкевіч стала магістранткай таго ж БДУ, я ўпершыню прачытаў яе апавяданні. Думаю, што і кнігу яе прозы мы неўзабаве ўбачым у кнігарнях, пра што ўскосна сведчыць і той факт, што аўтарка ўсё актыўней звяртаецца да больш буйнога празаічнага жанру — аповесці. Пасля заканчэння магістратуры Маргарыта стала аспіранткай свайго роднага ўніверсітэта і тут ужо гучна заявіла пра сябе як пра ўдумлівага літаратуразнаўцу, якому падуладныя і такія няпростыя, а калісьці і нязвыклыя для нашага прыгожага пісьменства тэмы: скажам, «Персанажны ход хранатопу сучаснага беларускага фэнтэзі». Які жанр стане для Маргарыты Латышкевіч галоўным у пару яе творчай сталасці, загадваць пакуль рана, але і сёння ўжо можна сцвярджаць, што ў літаратуру яна прыйшла не выпадкова. Алесь Бадак
Кожная трынаццацігадовая дзяўчына мусіць быць закаханай. Гэта — аксіёма. Іначай няма пра што пашаптацца з сяброўкамі на перапынку, няма пра што перапісвацца з суседкай на ўроку геаграфіі. Няма прычыны, каб лішні раз падбегчы да велізарнага люстэрка ў жаночай прыбіральні, у якім усе твары становяцца падобнымі да агуркоў — выцягнутымі ды зялёнымі. Няма прычыны сумаваць за абедам і выпадкова выпіць чужы кампот. Адным словам, пакута — не жыццё.
Самае крыўднае было тое, што Лільчыны аднакласніцы даўно і трывала, нават звыкла захапляліся хлопцамі з адзінаццатага. І гаварылі пра іх бясконца, і хваліліся, і радасна павісквалі, расказваючы адна адной, як ледзь-ледзь не загаварылі, сутыкнуўшыся з аб'ектам свайго захаплення каля гардэроба. Сутыкаліся, між іншым, не сам-насам: па некаторых асабліва папулярных адзінаццацікласніках уздыхала адразу некалькі дзяўчатак, так бы мовіць, адзіным фронтам, за кампанію. Так што адважна кідаліся ў атаку ўсёй вісклівай купкай — і ледзь не збівалі аб'ект захаплення з ног. Аб'ект звычайна пакутліва чырванеў і сварыўся. Тады прыходзілі круглыя бабулькі-гардэробшчыцы і з лаянкай разганялі ўсіх:
— Вы тут яшчэ падушыцеся!
Захапляліся, варта сказаць, здаля. Калісьці куртуазныя рыцары абіралі сабе замужнюю даму сэрца і аддана служылі ёй, несучы любыя ініцыялы на шчыце. Так і тут: у большасці самых прыцягальных хлопцаў ужо былі каханыя дзяўчаты-аднагодкі. Апошнія ў асяроддзі раўнівых прыхільніц сваіх кавалераў спрэс мелі, як каралі дынастыі Каралінгаў, сталыя эпітэты поруч з імем: Дурніца Дана, Валасатая Віка, Парася Каця. Чалавеку неабазнанаму магло б нават падацца, што гэта — сапраўдныя прозвішчы.
Лілі і распавесці асабліва не было пра што. Да трынаццаці гадоў яна, вядома, дажыла не без сардэчных гісторый і рамантычных прыгод. Скажам, у дзіцячым садку ёй прызнаваўся ў каханні бялявы Мікітка, і гэта было б нават міла, каб Мікітка не біўся пры гэтым зялёненькім савочкам. Хтосьці з хлопчыкаў дарыў Лілі з нагоды розных свят самаробныя карткі, старанна склееныя іх мамкамі і бабулямі. Але ж гэта таксама лічыцца, праўда? Хтосьці дапамагаў намаляваць карабель ці данесці кніжкі да бібліятэкі. З кімсьці весела было віснуць на дрэве, гуляючы ў адважнага Робін Гуда, і майстраваць лукі. З кімсьці атрымлівалася толькі люта біцца, а паміж бойкамі, захоўваючы статус-кво, паказваць адно аднаму язык. Але ўсе гэтыя несумненныя знакі мужчынскай увагі — Ліля цудоўна разумела — зараз нікога ўразіць не маглі.
Так што на перапынку паміж матэматыкай і гісторыяй Валечка Сіўцова з таямнічым прыдыханнем расказвала пра сваю «даму сэрца» — найцудоўнага кучаравага Яўгена, які ўвечары звычайна шпацыраваў па плошчы Леніна з Дурніцай Данай. А Ліля сядзела побач і моўчкі дзьмулася. Вясёлай балбатлівай Валечцы яна сімпатызавала, і з той прычыны вельмі хацела гэтую ўтульную размову падтрымліваць. Але як? Не расказваць жа пра дурнога Мікіту і савочак. Глупства. А пра іншае, надзённае, блізкае расказваць не атрымлівалася. Вельмі проста.
З гісторыі Ліля ішла задуменная і трохі нават засмучоная. Думала са скрухай: вось, трынаццаць гадоў. Жыццё праходзіць, а што з таго? Прасцей было б, вядома, пайсці па шляху найменшага супраціўлення і таксама «ўтрэскацца» ў таго ж Яўгена. Вунь у Валечкі так прыгожа, так смачна гэта атрымліваецца, ажно зайздрасць бярэ.
А ў Лілі ўсё не так, як у людзей. Тое, што горача варочаецца ў сэрцы, і трымціць, быццам нацятая струна, і спявае, увасабляцца ў словах не жадае аніяк. Да горла нешта падступае, і вусны сціскаюцца, і чырвань залівае шчокі. Валечка вунь не чырванее і не маўчыць. Валечка шчабеча, быццам птушачка, ажно сэрца радуецца.
Да таго ж, аб'ект уздыхаў Лілі быў «непрэстыжным». Падумаеш, дзесяцікласнік. Хударлявы, сутулы, хадзіў у расцягнутым чорным світары, трос нястрыжанымі русымі валасамі. Нічога такога выключнага, гэта сама Лілька цудоўна разумела і праз гэта дадаткова пакутавала. Добра каб спяваць умеў ці на гітары трэнькаць — ды не ж, талентаў не заўважана.
Але гарачыня ўспыхвала ўнутры маленькага Лільчынага сэрца, і разлівалася па ўсім целе, і засцілала вочы. Ад гэтага падкошваліся ногі і вусцішна займала дух. І недзе там, пад покрывам гэтай усеабдымнай мляўкай гарачыні нараджаўся жах. Ледзьве не першабытны, беспрычынны, але тым больш моцны.
Заўважыўшы недзе на калідоры знаёмы чорны світар, Ліля стартавала на трэцяй касмічнай хуткасці. Не да аб'екта захаплення, як іншыя дзяўчаткі-аматаркі, а ад яго. Куды заўгодна, абы — ад.
Аднаго разу, сутыкнуўшыся са сваім аб'ектам на другім паверсе школы, Ліля вокамгненна рэціравалася да лесвіцы, узвілася на трэці паверх і, пэўна, палезла б на гарышча, калі б там не было замкнута. Згадзіцеся, як пра такое можна расказваць утульнай Валечцы Сіўцовай? Дзіка. Бязглузда. Сорам.
Так, у маленькай Лілі жыў горды дух, які ў сваёй слабасці прызнавацца не жадаў анікому, нават ласкавай птушачцы Сіўцовай. Гордасць, аднак, мае сваю цану, а таму гордыя сэрцы заўжды пакутуюць у самоце.
Так прамінуў цэлы год, і чарговым навальнічным маем, які поўніўся спакуслівым водарам бэзу, на чарговай выпускной лінейцы развітваліся з былымі адзінаццацікласнікамі. Аматар расцягнутых світараў гэтым разам самому сабе здрадзіў: апрануўся ў строгі чорны касцюм, валасы падвязаў і нават расправіў плечы. Падносіў кветкі класнай Лількі і штосьці там гаварыў пра падзяку. Валечка Сіўцова пасмейвалася ды пхала безуважную сяброўку локцем пад рэбры, а Ліля, грозна звёўшы бровы і падціснуўшы вусны, глядзела ўбок, на мокры ад навальнічнай залевы асфальт.
Яна і так выдатна ведала, дзе стаіць світараносец: адчувала скурай, як адчуваюць, заплюшчыўшы вочы, сонечныя промні.
Гордая Ліля, не жадаючы распісвацца ва ўласнай слабасці, не здавалася і не глядзела. Адчувала інстынктыўна, што нешта заканчваецца, што за ім непазбежна з'явіцца новае, выспее, забуяе. І гэтага новага — зноў жа, інстынктыўна — баялася.
І яшчэ болей баялася ад гэтага прадчування нечага новага, большага — зараўці, зарумзаць, быццам трохгадовая.
Не тут жа. Не пры ўсіх. І дакладна не пры кплівай Валечцы. Новае сапраўды прыйшло — новыя постаці, новыя ўсмешкі. Словы, вочы, рукі. Гарачыня находзіла хвалямі, але ўжо была звыклай, натуральнай. Не толькі не пужала — нават не здзіўляла. Дарослая Ліля, праўда, на ўсё жыццё захавала прыхільнасць да хлопцаў з доўгімі валасамі ды ў расцягнутых світарах. Быццам драбочкі, аскепкі таго, першага (лепшага) цяпла яшчэ жылі ў сэрцы і час ад часу варушыліся ў ім, нагадвалі пра сябе. А калі часам было кепска, Ліля ставіла ў імбрычку гарбату з бергамотам і за ёю згадвала. І валасы, і світар, і сутулыя плечы. Ад гэтага чамусьці заўсёды лепшала — і жыць хацелася, і любіць, і верыць. Твар ягоны, праўда, зусім сцёрся з памяці. Маргарыта Латышкевіч
Любімая аўтарка чытачоў «Маладосці» прапанавала ў сакавіцкі нумар чарговую касмічную адысею. Ці... камічную адысею? Гумару, прынамсі, гэтай аўтарцы не пазычаць. Як і жвавасці для сваіх сюжэтаў.
Няма ва ўсёй Галактыцы горшага месца за Кага-яйрэн. Самі падумайце: заўсёдны дождж, смуга, бязглуздыя рытуальныя шэсці. Пабудзеш тут дзень — і ўвечары ўжо на ваніты пацягне ад усіх гэтых агеньчыкаў, танюткіх галасоў званочкаў ды гугнявых спеваў.
Кажуць, да мясцовай экзотыкі ёсць ахвотнікі, арыгіналы, турысты ды іншыя вычварэнцы, але я дакладна не адзін з іх. Не жадаю фатаграфаваць купку святароў у маляўнічых лахманах, хай сабе яны нават вытанцоўваюць з папяровымі ліхтарыкамі. Не, мне, калі ласка, дайце добры касмапорт, утульны буфет і годнае абслугоўванне. Толькі дзе знойдзеш годнае абслугоўванне на гэтай чортавай ускраіне.
— Амальтэ, — кажу я, па-пакутніцку круцячыся на залішне высокім для мяне крэсле. — Амальтэ, гэта ж невыносна.
— Што, мой шаноўны? — млява пытае Амальтэ, ленавата выціраючы пыл з барнай стойкі. Ляпае далонню па нейкай гідкай з выгляду казюрцы і спакойна працягвае наразаць для мяне замоўленую салатку. Ага, санітарныя нормы на самым высокім узроўні. А як жа.
— Ды ўсё, — адказваю я, хмурачыся. — Гэты ваш горад. Планета гэтая ваша. Дождж, бруд, сырасць. Як вы наогул тут жывяце, Амальтэ?
— Жывём, — Амальтэ абыякава паціскае плячыма і шпурляе на стойку талерку. — Яшчэ чаго-небудзь, мой шаноўны?
Я моршчуся і тыкаю палачкай у змесціва талеркі. Амальтэ, склаўшы тонкія смуглявыя рукі, глядзіць на мяне прадаўгаватымі пунсовымі — кагскімі — вачыма. Святло ад лямпы б'е ёй у твар, і зрэнкі ператвараюцца ў ледзь прыкметныя нітачкі.
— Дзікуны, — бурчу я, адштурхоўваючы талерку.
Амальтэ трасе валасамі — бразгаюць уплеценыя ў косы традыцыйныя дробныя званкі. Без асаблівай цікавасці гляджу ў акно. За дажджавой заслонай, акрамя бледных плям, нічагуткі не відаць. Плывуць агні чарговага шэсця, льюцца спевы — бясконцыя, панылыя, як надвор'е, як гэты горад, як цяжкае неба над нашымі галовамі.
— Дзікуны, — паўтараю я спецыяльна грамчэй...
— У нас сёння вялікае свята, шаноўны Бейрыс, — кажа Амальтэ, пазяхаючы і затуляючы рот рукою. — Важнае свята. Тры поўні сустракаюцца ў небе.
Я не слухаю. Калупаю салатку з мясцовай беднай расліннасці і апошнімі словамі праклінаю лёс, які прывёў мяне на гэтую агідную планету з не меней агіднымі звычаямі і стравамі.
Хаця, шчыра кажучы, праклінаць трэба Гіза, гэтую ўпартую зямлянскую доўбню. Каму яшчэ прыйдзе ў галаву рабіць падзапраўку ў гарадку накшталт Кага-яйрэн? А я, між іншым, дыпламаваны пілот міжзоркавых пералётаў У-класа. Я павінен пракладаць маршруты, весці карабель... Весці карабель, але ніяк не завязваць знаёмства з буфетчыцай касмапорта і гуляцца са смерцю, каштуючы пададзеную ёй ежу, пакуль мой напарнік дзесьці важдаецца.
Дзверы бразгаюць. Над імі, вядома, Амальтэ таксама прычапіла званок. Гэтыя кагі паўсюль развешваюць званочкі, і ўсё вакол бразгае, брынкае, дзынкае, трэнькае, брэнкае. Яны кажуць — гэта на шчасце. А па мне — да галаўнога болю.
— Добры вечар, гаспадыня, — кажа той, што ўвайшоў, і цяжка апускаецца ў крэсла побач са мной. Амальтэ, нават не пытаючы, пачынае штосьці рэзаць сваім велізарным нажом, раз-пораз паплёўваючы на лязо.
Я адважваюся ўхапіць палачкамі нешта бурае і нават вонкава нясмачнае, пільна разглядаю непрывабны кавалак і суну яго ў рот. І ў той жа момант, задыхаючыся, цягнуся да шклянкі з вадой: такое пачуццё, што ў гэтую салату Амальтэ ўвапхнула ўсе самыя моцныя спецыі, якія толькі знайшліся ў яе бруднай забягалаўцы. А можа, нават і ўсе, што знайшліся ў гэтым праклятым горадзе.
Пакуль я брудна лаюся і кашляю, заходзячыся слязьмі і лаянкай у роўнай ступені, мой сусед мірна папівае нейкае кагскае пойла з высокай шклянкі.
— Праняло? — пытае ён спагадліва. — Гэта ў многіх так, хто нязвыклы, мой шаноўны.
На ім каптур, таму твару не ўбачыць, але вочы выдаюць, свецяцца чырванаватым агнём, а на адзенні ціхутка бразгаюць дробныя званочкі. Вядома, адзін з мясцовых. Хто ж яшчэ будзе тут бадзяцца... Маргарыта ЛАТЫШКЕВІЧ
Вершнікі на дарозе ў дзяцінства [Текст] / Дар'я Значонак // Маладосць. - 2019. - N 10. - С. . 114-116. - Рэц. на кн.: Латышкевіч, М. Наш дом: апавяданні, аповесці / Маргарыта Латышкевіч - Мінск : Мастацкая літаратура, 2018. - 352 с. - (Час 21).
Автор: Маргарита Латышкевич По образованию я – филолог. С греческого языка – «тот, кто любит слово». И я действительно люблю слово: и как оно звучит в речи, и как ощущается (привкусом) на губах. Люблю энергию звонких рифм и упругие волны прозы. А больше всего люблю, когда слово приобретает материальность. Застывает на бумаге витиеватыми рукописными росчерками, рассыпается печатными буковками. А квинтэссенция словесной материальности – книги. Поэтому я люблю книги. И поэтому хочу о книгах рассказывать. Ведь филологи, по очевидным причинам (работа есть работа), читатели профессиональные. Читать они вынуждены много, и постепенно, volens nolens, учатся (если это хорошие филологи) чтение – любить. Не любя вообще – нельзя. Ни читать, ни говорить, ни жить. Ведь человек только тогда человек, когда любит. Семью свою, свое дело, свою Родину. Мне хотелось бы делиться частичками своей любви к книгам и авторам – и делиться мнением. Рассказывать о диковинках книжного мира – и рассказывать о людях, которые этот мир создают: писателях и читателях. Ведь одни без других не существуют. Но и книжный мир без тех и других существовать не может. Ждите обновления блога профессионального читателя: отзывы на произведения современной и классической белорусской литературы, тематические читательские подборки и другие материалы. Давайте читать вместе!
Материал подготовлен отделом сопровождения интернет-портала.
Продолжение следует
--- Каспийское высшее военно-морское Краснознаменном училище им. С.М. Кирова (история, персоны);
Зых и зыхчане
