Боровитины, Миклашевские и другие - тема для генеалогического и биографического поиска

Nadszedł rok Pański 1569. W tymże roku król Zygmunt August, Mateusza Miklaszewskiego za heroiczne jego działania pod Połockiem, Ułą i gdzie indziej w ekspedycji na Moskwę dokonane MIĘDZY SYNÓW KORONNYCH POLICZYŁ I HERBEM „OSTOJA” NADAŁ”.

http://www.jura-pilica.com/?prof.alfred-szyszko-bohusz,559

Wojciech Miklaszewski herbu Ostoja.

O Pilicy » Właściciele » Inni właściciele » Wojciech Miklaszewski herbu Ostoja.
Być może początki tego rodu wywodzą od Macieja Miklaszewskiego, którego Zygmunt August Król za heroiczne jego dzieła w expedyci na Moskwę, osobliwie pod Połockiem (1561), Ułą (1564) i indziej, między synów koronnych, swoim przywilejem policzył i herb Ostoja nadał. Wojciech Miklaszewski ur. się ok. 1582r. W r. 1623 za męstwo okazane w wojnie z Moskwą Paweł, Stanisław i Wojciech Miklaszewscy uzyskali nobilitację i herb Ostoja. Wojciech: służył ks. Zbaraskiemu i walczył przeciwko Turkom i Tatarom...gorliwy i cnotliwy katolik a przy tem dzielny rycerz w wojnach z Turkami i Moskwa, mąż w różnych okazych doświadczony. W r. 1629 Wojciech Mikluszowski trzymał sołectwo we wsi królewskiej Szyce, dzierżawionej przez księcia Jerzego Zbaraskiego. W 1630 r. Miklaszewski zawarł układ z Erazmem Dembińskim i jego żoną Ewą z Brzezia, wdową po Sewerynie Witkowskim, chorążym zatorskim, oraz Stanisławem i Pawłem Witkowskimi. Układ dotyczy rozliczeń majatkowych gdyż żona Miklaszewskiego, Eleonora (Leonora z Rudułtowic, Rudułtowska ), chorążanka zatorska, pochodziła z Witkowskich. Wojciech Miklaszewski nabył w 1631 r. grunta we wsi Szczerbowice. Z Eleonorą miał synów: Franciszka, Jana, Stanisława, Teodora i Wojciecha. Żona z dwoma synami wystawiła w kościele w Pilicy nagrobek mężowi, który zmarł 1 maja 1637 r., mając 55 lat. Powiązany rodzinnie z Wojciechem Adam Miklaszewski był kustoszem pilickiej kolegiaty (1633) i plebanem szczuciński (1643). W 1650 r. synowie Wojciecha:Franciszek, Jan, Stanisław, Teodor i Wojciech występują w dokumencie z stryjem Adamem. Z jego inicjatywy ok.1660 zaczęto budowę nowego kościoła w Szczucinie murowanego z cegły i kamienia pińczowskiego. Po jego śmierci w 1660 r. budowę kościoła realizował jego bratanek ks. proboszcz Seweryn Miklaszewski kanonik tarnowski, kustosz pilecki, pleban szczuciński (1666). Na budowę utworzył fundacje z własnego kapitału w wysokości 6.600 florenów polskich i ulokował je na dobrach Laskówki z rocznym procentem 426 florenów polskich.

Ludwik Witkowski h. Nowina, zapewne syn nieznanego Niesieckiemu z imienia brata stryjecznego Seweryna Witkowskiego, chorążego zatorskiego (1611–1618), dwukrotnego posła na sejm z sejmiku zatorskiego, brat Władysława (por. przyp. 42), stający w pospolitym ruszeniu także za nieustaloną z imienia matkę. Witkowscy byli rodziną bardzo rozrodzoną w powiecie śląskim w pierwszej połowie XVII

Mikołaj Rusecki (starszy) h. Zadora, piszący się z Brzezia, brat Jana, ojciec Mikołaja (młodszego), dziedzic części wsi Tomice w powiecie śląskim, wyznaczony z sejmiku zatorskiego 12 III 1655 r. do zorganizowania obrony powiatu śląskiego od rozbójników. Pod koniec XVII w. na terenie dawnego księstwa zatorskiego we wsi Tomice działy dziedziczyli Jan, Władysław, Mikołaj, synowie Stanisława Rusockiego, podwojewodziego księstw oświęcimskiego i zatorskiego i Katarzyny z Malic.

Władysław Witkowski h. Nowina, zapewne syn nieznanego Niesieckiemu z imienia brata stryjecznego Seweryna Witkowskiego, chorążego zatorskiego (1611–1618), brat Ludwika (por. przyp. 40), obecny na rokach ziemskich zatorskich w latach 1627–1636

Jan Witkowski (starszy) h. Nowina, w 1616 r. powód w procesie sądowym z Balcerem Przerębskim w sprawie rozdziału wsi Hałcznów (dziś Bielsko-Biała-Hałcnów) w powiecie śląskim, dziedzic części wsi Dolny Hałcznów. Zapewne to on oddawał w 1629 r. pieniądze poborowe z szeregu wsi w powiecie lelowskim.

Nideccy h. Wieża, piszący się ze wsi Nidek w powiecie śląskim. W 1622 r. Aleksander, syn zmarłego Jana, dziedzica części wsi Zawada, występuje w księdze ziemskiej zatorskiej w sprawie z braćmi Piotrem i Wojciechem oraz siostrą Reginą. Na rokach ziemskich w tymże roku, obok Piotra i Aleksandra, obecny był Jan Nidecki, który w 1627 r. posiadał część wsi Nidek. Jeden z Janów Nideckich w 1616 r. reprezentował Jana Witkowskiego w sporze o granice wsi Hałcznów w powiecie śląskim z Balcerem Porębskim. W latach 1625–1632 poświadczeni są w aktach sejmiku zatorskiego Kacper i Piotr Nideccy z Nidku (de Nidek).
Herb Ostoja zmienił się od XVI wieku za sprawą Bartosza Paprockiego, autora „Herbów rycerstwa polskiego” i „Gniazda cnoty” który na rysunku w swoim herbarzu pokazał jeszcze pierwotny krzyż ćwiekowy jednak w opisie przedstawił go jako miecz. Za Paprockim poszli inni ówczesni heraldycy. Z czasem krzyż ćwiekowy rysowany był w sposób coraz bardziej przypominający miecz – z coraz dłuższym i ostrzejszym dolnym ramieniem.

Миклашевские, герб Остоя. Мазовецкое воеводство.

Войцех Миклашевский,
Возможно, происхождение этой семьи происходит от Мачея Миклашевского, которого Зигмунт Август Крол за свои героические работы в своей экспедиции в Москву, особенно в Полоцк (1581 г.), Уле (1564 г.) и других, среди коронных сынов, выделил и дал герб Остоя.

Миклаш - попечитель Краковский - королевский посол Казимира в Литве - 1451 - вероятный родоначальник.

Войцех Миклашевский родился на около 1582 г. В 1623 году за храбрость, проявленную в войне с Москвой, Павел, Станислав и Войцех Миклашевские получили облагораживание и герб города Остоя.
Войцех: он служил о. Збараски и воевали против турок и татар ... нетерпеливый и добродетельный католик и в то же время храбрый рыцарь в войнах с турками и Москвой, муж испытал на разных экземплярах.
В 1629 году Войцех Миклушовский держал сельский совет в королевской деревне Шице, арендованный князем Ежи Збараским.
В 1630 году Миклашевский заключил соглашение с Эразмом Дембинским и его женой Евой из Бжези, вдовой Северина Витковского, прапорщика Затора, и Станислава и Павла Витковских.
Система применяется к поселениям, потому что жена Миклашевского, Элеонора (Леонора из Рудултовице, Рудултовска), прапорщик Зубце, происходила из семьи Витковских. В 1631 году Войцех Миклашевский приобрел землю в деревне Щербовице .
У него были сыновья с Элеонорой: Франциск, Ян, Станислав, Теодор и Войцех. Жена с двумя сыновьями положила надгробие в церкви Пилицы своему мужу, который умер 1 мая 1637 года в возрасте 55 лет. Родственник Войцеха - Адам Миклашевский был куратором Пилицкой соборной церкви (1633) и пресвитерией Щучинского (1643).
В 1650 году сыновья Войцеха: Франциск, Ян, Станислав, Теодор и Войцех появляются в документе с дядей Адамом.
По его инициативе около 1660 года началось строительство новой церкви в Щуцине из кирпича и камня Пиньчув. После его смерти в 1660 году строительство церкви осуществлял его племянник о. приходской священник Северин Миклашевский, каноник Тарнув, куратор Пилца, пресвитерия Щуцина (1666). Для строительства он создал фонды из своей собственной столицы в количестве 6 600 польских флоринов и поместил их в поместье Ласкувка с годовым процентом в 426 польских флоринов.

Seweryn Witkowscy - z Rdultowic/ *1560 - chorążym był księstwa Zatorskiego
Witkowski herbu Nowina, w Krakowskiem województwie. Jarosz i Seweryn Witkowscy bracia rodzeni. Z tych [str. 365] Seweryn chorążym był księstwa Zatorskiego, pisał się z Rudułtowic, bywał posłem na sejmy i deputatem na trybunały, miał za sobą Rusocką, (Baranowski zaś powiada że Brandysownę herbu Radwan i z niej potomstwo zostawił z niej córek dwie, z których starsza z Stefanem Dembińskim, druga najprzód z Zygmuntem Dembińskim, po nim z Janem Ostrogorskim dożywotnie zmówione; synów zaś trzech: 1. Paweł miał syna jednego, który w obozie pod Toruniem umarł, i córkę Zofią, ta 1mo voto była za Dembińskim podkomorzycem Sandomierskim, 2do voto za Jędrzejem Kuczkowskim. 2. Stanisław umarł bezpotomny. 3. Seweryn z sejmu 1667. komisarzem do rewizji naznaczony, Constitut. fol. 31. ten z Anny Bolestraszyckiej, spłodził córkę Zofią Janowi Karolowi Jeziernickiemu zaślubioną, ale bezdzietną, i synów trzech, Stanisława którego żona Ujejska, z tej był syn Samuel ksiądz, i córka Marianna Gawrońska; Aleksandra, ten młodzianem umarł, i Pawła, ten pojął Bogumiłę z Biały Bielską miecznikownę Lubelską, z którą zo [str. 366] Starowiejską, Jan który z Bystronowską bezpotomny. Stefan który pojął Rusecką, córki tegoż Jana dwie zakonnicami w Raciborzu, trzecia Magdalena za Franciszkiem Starowiejskim. Jędrzej syn Jana, najprzód miał za sobą Palczewską, z nią sterilis, 2do voto Waśniewską, z tej córek trzy, Bobrowska, Radomyska, trzecia zakonnicą, i syn Władysław, 3tio voto Kuniecką, z tej syn Antoni Paulitą został. Są i w księstwie Litewskim, Jan w województwie Mińskiem, Władysław w księstwie Żmudzkim 1674. r. Franciszek w Brześciańskim z matki Paszkowskiej herbu Zadora urodzony.

Витковский, герб Новины, в Краковской губернии. Ярош и Северин Витковски - братья. Северин была прапорщиком герцогства Заторского, писал он из Рудултовице, быа членом парламента и депутатом парламента, за ним была замужем Русочка (Барановский говорит, что из фирменного герба Радвана и ее дочерей) от нее остались две дочери, из которых старшая с Стефаном Дембинским второй - Зигмунту Дембинскому, за ним - Ян Острогорски, три сына: 1. У Павла был один сын, который умер в лагере под Торунем, и дочь София, это 1mo voto для командира Дембинского Сандомира, 2 для голоса для Jędrzej Кучковский 2. Станислав умер бездетным 3. Северин из Сейма 1667 года, назначенного на доработку, Constitut, fol. от этого был сын Самуил, священник и дочь Марианна Гавронская, умерла Александра, юноша, и Павел, он понял Бо gumiłło с Biały Bielska Дом меч-рыбы Люблин, с которым z [p. 366] Starowiejska, Ян, который является ребенком без Bystronowska. Стефан, который понимал Русецку, дочерей того же Яна, двух монахинь в Рацибуже, третьей Магдалены после Франциска Старовейского. Сын Енджей Ян, первый, последовал за Палчевской с ее стерилизацией, 2-й жене Вонневской, трое из них дочери, Бобровская, Радомыска, третья монахиня и сын Владислав, 3tio Вото Куниецка, и он стал Антони Паулита. Они также находятся в Княжестве Литовском, Яне в Минской области, Владиславе в княжестве 1674 года. Франциск в Бжезенском с матерью Пашковской на гербе Задоры

Rusiecki herbu Rawicz (t. 8 s. 195-196)
Rusiecki herbu Rawicz, w Sandomierskiem, Lubelskiem województwach i w księstwie Litewskim. Bernard z Barwaldu Rusiecki, miał za sobą Szczęsną Brandysownę, sędziankę Zatorską i Oświecimską. Paproc. Ten wielu z herezji kościołowi Bożemu pozyskał tą swoją racją znałem, prawi, więcej niż czterdziestu szlachty, ludzi godnych, którzy przed [str. 196] śmiercią herezją porzuciwszy, do owczarni się Rzymskiej wrócili, żadnegom nie widział, żeby przed śmiercią miał katolicką wiarę rzucać, a z heretykami się łączyć, a przecież śmierć, najlepiej powinna ludziom oczy otwierać: mówi Jakub Sliwski w Książce. Posłowie Japońscy. Jędrzej chorąży Sandomierski, żona jego Katarzyna Krasińska wojewodzianka Płocka. Wojciech syn Zachariasza, miał za sobą Janicką, Jan Dziuszankę, a z nich potomstwo zostało, w księstwie Litewskim, jeden z nich rotmistrz piechoty 1567. z książęciem Romanem Sanguszkiem, mężnie Moskwę wojował. Bielski fol. 622. N. Ludwika Połubińskiego małżonka. Stefan kasztelan Miński, w roku 1671. świat pożegnał, czego dowodem tablica srebrna w Brześciu Litewskim, z Anny Szujskiej chorążanki Brześciańskiej, córka jego zakonnica, Benedykta, synowie zaś Stanisław i Aleksander, ludzie rycerscy, i Benedykt w stanie duchownym 1691. N. miał za sobą Sadłownę Lubomirską.

Русецки, Герб Равича (т. 8, стр. 195-196)
Русецки герб РавичаВ Сандомирском, Любельском воеводствах и в княжестве Литовском. Бернард Русецки из Барвальда, за ним стояли Щенсна Брандисовня, судья Заторска и Освенцимска. Ферн. Эта ересь ереси Божьей Церкви приобрела благодаря его разуму, которого я знал, праведных, более сорока дворян, достойных людей, которые до этого [с. 196] они отказались от смерти с ересью, вернулись в римскую лоно, не увидели никого, кто имел католическую веру до своей смерти, и к еретикам следует присоединиться, и все же смерть лучше всего открыть людям, говорит Якуб Сливский в Книге. Японские депутаты. Енсрей Енсанд Сандомерский, его жена Катарина Красинская, воеводство Плоцка. Войцех, сын Захария, имел позади себя Яничку и Яна Джушанку, а потомство осталось в княжестве Литовском, один из которых был капитаном пехоты в 1567 году. с князем романом сангушко он смело воевал в москве. Bielski fol. 622. Супруга Н. Людвика Полубинского. Стефан Кастеллан, Минск, в 1671 году. Мир попрощался, о чем свидетельствует серебряная доска в Брест-Литовске с Анной Шуйской, прапорщиком Бжезнской, дочерью его монахини, Бенедиктом, сыновьями, Станиславом и Александром, рыцарями и Бенедиктом у священнослужителей 1691 года. позади Садловны Любомирской.

Северин с Рдултович Витковский - на Витковицах у Марковей. Хорунжий заторский. За ним - Ewą z Brzezia,дочь Бернарта Русецкого, от нее дети - Станислав, Павел, Северин и 2 дочери - за Стефаном и Зигмунтом Дембинскими. Бернард Русецки из Барвальда, за ним стояли Щенсна Брандисовня

https://books.google.ru/books?...mp;f=false

Миклаш - попечитель Краковский - королевский посол Казимира в Литве - 1451 - вероятный родоначальник Миклашевских.

Возможно, происхождение этой семьи происходит от Мачея Миклашевского, которого Зигмунт Август Крол за свои героические работы в своей экспедиции в Москву, особенно в Полоцк (1581 г.), Уле (1564 г.) и пр., выделил среди сынов короны, и дал герб Остоя.

братья Миклашевские - возможно дети Мачея Миклашевского - тот же герб !!!
Войцех, Павел, Станислав - В 1623 году за храбрость, проявленную в войне с Москвой, Павел, Станислав и Войцех Миклашевские получили дворянство и герб города Остоя.
Адам - куратор Пилицкой соборной церкви (1633) . пресвитер Щучинской (1643).
____________________________________________________________________________

Войцех Миклашевский * около 1582 г. + 1 мая 1637 года в возрасте 55 лет. Похоронен в церкви Пилицы
служил князю Збараскому и воевал против турок и татар ... добродетельный католик и в то же время храбрый рыцарь в войнах с турками и Москвой
В 1629 году Войцех Миклушовский держал сельский совет в королевской деревне Шице, арендованный князем Ежи Збараским.
В 1630 году Миклашевский заключил соглашение с Эразмом Дембинским и его женой Евой из Бжези (тещей Войцеха), вдовой Северина Витковского, прапорщика Затора, и Станислава и Павла Витковских.
- по поселениям, так как жена Миклашевского, Элеонора (Леонора из Рудултовице) происходила из семьи Витковских.
В 1631 году Войцех Миклашевский приобрел землю в деревне Щербовице .
= Элеанора Витковская из Рудултовиц. Ее отец - Северин Витковский из Рудултовиц. на Витковицах у Марковей. Хорунжий герцогства Заторского, был членом парламента и депутатом парламента.
Ее мать - Ewą z Brzezia,дочь Бернарта Русецкого из Барвальда и Щенсны Брандисовня

Дети Войцеха и Элеаноры:

Франциск,
Ян,
Станислав,
Теодор
Войцех-Альберт (Андрей).

Жена с двумя сыновьями положила надгробие в церкви Пилицы своему мужу, который умер 1 мая 1637 года в возрасте 55 лет. Брат Войцеха - Адам Миклашевский был куратором Пилицкой соборной церкви (1633) и пресвитерией Щучинского (1643).

Михаил Андреевич Миклашевский, использовал гребы Ostoja и Suszyński (вероятно по линии матери)
сын Войцеха-Альберта (Андрея) Миклашевского.
по всей вероятности — выходец с правого берега Днепра; товарищ войсковой (1671); "дворянин" (челядник) гетмана Демьяна Многогрешного (1672); послан последним освободить в Батурине из под караула Киевского наказного полковника Якова Солонину (1672); войсковой товарищ, вместе с генеральным есаулом Павлом Грибовичем, протопопом Семеном Адамовичем и подписком Сергеем Андреевым ездил посланцем от гетмана Многогрешного в Москву (1672); один из главных "советников" Многогрешного (1672); Глуховский городовой атаман (1675); "урожоный пан, товариш войсковый и гражданин Глуховский" (1677); Нежинский полковой есаул (1679-1682); славетне урожоный его милость пан (1681); генеральный хорунжий (1682); генеральный есаул (1683-1686); в 1685 г., по приказу гетмана Самойловича, производил следствие о землях, спорных между селянами сел Ображеевки и Погребков — с одной стороны, и Черниговской катедрой — с другой; 27 авг. 1686 г., уволившись от уряда генерального есаульства, получил гетманский оборонный универсал; "пан" (1688); генеральный есаул (1689); стольник (с 1689-1696); с конца 1689 г. — Стародубовский полковник; в 1704 г. отрешен гетманом от этого уряда; знатный товарищ войсковой (1704); с 1705 г. снова Стародубовский полковник и занимал этот уряд до своей смерти. — 12 дек. 1671 г. получил от Многогрешного следующий универсал: "Поневаж в векуистую дому своего пан Данило Семенович Рубан, сотник Глуховский, пана Михаила Миклашевского, товариша войскового, принявши приязнь, млин в селе под Глуховом, названном Зазерки, на реце Воргле з двома каменями стоячий, своим фундованний и будованний коштом, в моц, держание и доброволное подал шафоване; теди и ми, не контрадикуючи пана Рубана воли, иле и овшем респектуючи на пана Миклашевского щоденние и верние при боку нашом послуги, которие доброй так же ожидают заплати, — виш помененний млин, от пана Рубана пану Миклашевскому отданний, нашим конфермуем уневерсалом, до которого млина, з ласки нашое, и самое село под Глуховом, названное Зазерки — — зо всеми приналежностями на виживление оному конферовалисмо — —"; 22 мар. 1672 г. получил универсал от генерального обозного Петра Забелы и генеральных судей Ивана Самойловича и Ивана Домонтовича: "Иж ми, беручи под протекцию свою пана Михайла Миклашевского, товариша войскового, абы от старшини Глуховской виш помененой и от товариства и посполитих людей под сей час змени бившого гетмана (Многогрешного) ни от кого и найменшой зневаги и шкоди не поносил; и которое село меет Зазерки в ключи Глуховском през ласку войсковую, аби войт з громадою послушенство отдавал, атаман того-ж села з товариством ни до чого не интересовался — — нашим уневерсалом сурово приказуем"; 4 июл. 1672 г. получил подтвердительный универсал гетмана Самойловича на с. Зазерки и млин в этом селе на р. Воргле; 6 дек. 1677 г. получил новый универсал того же гетмана на с. Зазерки; в 1677 г. купил у Олизара Лукьяновича, обывателя Воргольского, "грунт и плец зо всем будинком" за 3 копы; 27 нояб. 1677 года купил у Сергея Кондратенка Пушкаренка, жителя Глуховского, брата его Никифора и зятей их Андрея Пшеничного и Федора Проценка пляц в Глухове за 100 талярей; 26 авг. 1681 г. получил от Сергея Сахненка, жителя Уздицкого, поле по его уступке; 12 сент. 1681 г. купил у Гришка Мороза, атамана Кочережского, с товариством и Игната Череватого с поспольством, грунты в с. Кочергах с обязательством, чтобы Миклашевский "на церковь в селе Кочергах в двадцяти копах одменил дзвун святому чудотворцу Христову Николаю"; 14 февр. 1682 г. купил у жителей с. Кочерег братьев Нефеденков пляц Городище за 10 талярей; 10 июл. 1682 г. купил у Хвищенка и Проценка двор с пляцом в Глухове за 10 талярей; в 1687 г. получил от гетмана Мазепы с. Кочерги; 31 августа 1688 г. гетман Мазепа, "респектуючи на працовитие у войску услуги пана Михайла Миклашевского", дал ему во владение с. Волокитин в Глуховском у.; 15 мар. 1689 г. получил царскую грамоту на с. Зазерки с мельницами на р. Воргле, с. Кочерги с мельницами и с плотиной, построенной на р. Ясмане, на мельницу ниже с. Кочерег с плотиной в с. Воргле, на слободку Новоселки на р. Ясмане и стекляной завод на р. Уску, и на с. Волокитин *) * Прося эту грамоту, Миклашевский в челобитьи говорит, что у него были братья, которые служили великим государям "лет з тридцять и больше, на которих службах и живот свой кончили, а он, Михайло, на царского величества службе в нахождение неприятелское изранен тяжелими рани и тесть ево под Чигрином убит".; 21 мая 1691 г. получил универсал Мазепы на с. Каменные Озера, Новгородсеверской сотни, и на с. Нижнее под Стародубом с утверждением купленных им четырех мельниц на речках Титве, Росухе и Вабле, "соблюдая" при нем "и войсковую часть розмеровых пожитков, на него, гетмана, належащих"; 10 июл. 1691 года купил у Пилипа Палчика, казака Демянковского, млин на р. Ревне выше с. Демянок, за 300 зол.; в июле 1693 г. получил гетманский универсал на с. Воргол, Глуховской сотни; в нояб. 1693 г. получил гетманский универсал на с. Понуровку: "доносил ему, гетману, он, Миклашевский, что дом его в домовых потребах и во всегдашних для принятия людей расходах, не может быть удовольствован, и для того просил себе такого его гетманского призрения, чтобы он с. Понуровку, в уезде Бакланском, во владение ему придал; и он, гетман, склонясь на прошение его, то село Понуровку из своего владения, для вспоможения домовых его потреб, ему, Михайлу, отдал — —"; 8 мар. 1693 г. ему продал Феско Мазуренко, рудник Вепринский, "половину рудни Вепринское свое я власное, зо всем, до нее приналежним начинем и двором, до другой половини тое-ж рудни, прислушаючой пану Михаилу Миклашевскому, за 600 золотых личбы полское монеты доброй"; 19 июн. 1693 г. купил у Яска Огеевича, Веремея Ивановича и Федора Мартиновича, товариства полку Стародубовского, сотни Бакланской, "отчину — — дерева бортного, лежачого в кгрунте Бакланском, около Росухи и Вабле, у уйсте, на удесищи, прозиваемом Борку", за 28 коп; 28 июн. 1693 г. купил у Юрка Мазуренка, рудника Халеевского, "рудню — — на реце Королиовци, под Унуковичами лежачую, з млинками, ку ней прислушаючими, сеножатми, дворами, огородами", за 300 талярей; 9 апр. 1696 г. получил царскую грамоту на с. Каменные Озера, Нижнее, Воргол и Понуровку; 10 августа 1704 г. получил подтвердительный гетманский универсал на маетности: "Меючи з ласки нашой гетманской и войсковой за значныя и верныя прислуги в войску Запорожском за нас, гетмана, и антецессоров наших, значне, на высоких войсковых зостаючи урядах, роненния, пан Михаил Миклашевский, значный войска Запорожского товариш, наданныя от нас в вечистую поссесию себе села, нашими универсалами прикрытые и монаршими грамотами подтвержденные, в полку Стародубовском будучии, а именно: село Нижнее, село Демянки, село Понуровка, село Картушин, слобода Приваловка, село Каменка, якии-то уневерсалы через неякийсь там трафунок (каким-то случаем) страчены зостали, на которые вновь просил нас он, пан Миклашевский, о выданне на тие его давние села нашего уневерсалу, также на купленние и своим коштом заведенние грунта, що все абы уневерсалом нашим было прикрыто просил нас; теди мы, гетман, принявши ласкаве его, пана Миклашевского, занесенное прошение, велелисмо тепер внов выдати ему наш универсал — — "; кроме перечисленных выше, владел маетностями: в Стародубовском полку — с. Левенкой, Соловой, Руховым, Девовкой; поселил с. Истровку, Приваловку, Верхний Млинок, Буду Понуровскую; в Нежинском полку — Палеевкой, хут. Дорошовкой, Колошиновкой, Кубаровым и др.; † 19 мар. 1706 года, убит в стычке со шведами под Несвижем *); погребен в Стародубе.

(? – 1645 – 1706.12.03.) – смоленський шляхтич, військовий товариш (? – 1671 – 1672 – ?), дворянин гетьмана Ігнатовича (1672). Сотник глухівський Данило Рубан надав млин під Глуховом, стверджений гетьманом 12 грудня 1671 р. Після зміщення Ігнатовича генеральні обозний Петро Забіла і судді Іван Самойлович та Іван Домонтович взяли його під свій захист і протекцію. Згодом він був отаманом городовим глухівським (? – 1675 – ?). Служба за гетьманування Самойловича йшла нерівно, хоча і по висхідній. У 1677 р. він знову був лише військовим товаришем, проте 1679 р. бачимо його осавулом полковим ніжинським, з цієї посади 1682 р. був призначений генеральним хорунжим. «Изранен тяжелыми ранами», а тесть його загинув під Чигирином. 1683 р. Самойлович надав йому поруч з Мазепою уряд генерального осавула. В силу невідомих нам причин 27 серпня 1686 р. звільнений з посади. Значний військовий товариш (? – 1688). Генеральний хорунжий (1688), генеральний осавул (? – 1689.03. – ?). З подачі Мазепи царю отримав чин стольника. Затверджений полковником стародубським (? – 1689.08. – ?), яким був до 1704 р. Вже у 1690 р. побудував в Стародубі Михайлівський храм. 28 липня 1691 р. розпочав будівництво Микольської церкви в Стародубі, 9 вересня 1693 р. разом з військовим товаришем Максимом Жураховським, сотником Василем Ялоцьким і Анастасією Рубан здійснив закладку церкви Михайла і Гаврила в Глухові. Побудував кам’яний Преображенський храм в Стародубі. У 1696 р. він заніс в Межигірському монастирі в синодик своїх родичів, які померли. Знову полковник стародубський (1705 – 1706.19.03.). 7 серпня 1687 р. отримав гетьманський універсал на с. Зазірки, сл. Новосілки, гуту і млин, 31 серпня 1688 р. – на с. Волокитин, на млини і хутори Березовщина та Десятуха 2-ї полкової сотні (10.08.1704, 15.09.1706). Загинув під Несвіжем.

Д.: 1) (з 1671) Євдокія Данилівна Рубан, донька сотника глухівського. 2) (бл. 1700) Ганна Володимирівна Швейковська, смоленська шляхтянка, вдова полковника стародубського Якова Самойловича.

Miklaszewski Michał, esauł generalny 1683, pułkownik kozacki starodubski 1689, został zabity w walce ze Szwedami w 1706. Używał herb złożony: Ostoja i Suszyński odm.

Russocki herbu Zadora (t. 8 s. 197-198)
Russocki herbu Zadora, w Krakowskiem województwie. Z erekcji kościoła farnego Oświęcimskiego w r. 1470. poznać, że ten dom jednejże dzielnicy jest z Lanckorońskiemi, dla tego się też zawsze z Brzezia Russockiemi pisywać zwykli, dla tego też także do erekcji tegoż kościoła, z innymi Lanckorońskiemi hojnie się przykładali, znać jednaką że przed namienionym rokiem, już się dawniej od nich rozrodzili, a nic pewniejszego, że koło roku 1381. Lenard i Henryk z Brzezia Russocki, obydwaj na tej erekcji podpisani, obydwaj bracia rodzeni, jako się mówiło pod Lanckorońskiemi. Stanisława Russockiego wspomina Paprocki z nagrobku jego u Ś. Katarzyny, na Kazimierzu pod Krakowem, że umarł w r. 1578. Aleksander, żona jego Ludwika Ożarowska, z której córka [str. 198] Anna. Hieronim kanonik Krakowski i Płocki, proboszcz Oświęcimski, kustosz koronny, śmiertelnego kresu dopędził w roku 1681. co o nim opowiada nagrobek jego w katedrze Krakowskiej, gdzie i to o nim przydaje, że był niezwyciężonej żarliwości o kościół prawowierny, w sądach nieporównanej sprawiedliwości. N. podstoli Krakowski, córka jego Katarzyna, 1mo voto żyła z Janem Parysem podczaszym Bielskim, 2do z Grzybowskim podkomorzycem, a potem stolnikiem Czerskim. Władysław burgrabia Krakowski, deputat na trybunał koronny 1712. N. pułkownik w wojsku cudzoziemskim Polskim, marszałek trybunału koronnego. Marianna Pisarzewskiego małżonka. Franciszek Russowski burgrabia Krakowski, miał za sobą Teofilę Kotkowską, z tej synowie, Adam i Jan steriles, Elżbieta Czosnowska, Anna, Zofia Marianna zakonnice. Antoni miał za sobą Nielepcownę.

Руссоцкий герб Задора (т. 8 с. 197-198)
Руссоцкий герб Задора, в краковской губернии. С момента возведения приходской церкви Освенцим в 1470 году. Чтобы знать, что этот дом одного района находится с Lanckorońskie, вот почему вы всегда пишете с Brzezie Russockiem обыденным, потому что это также возведение этой церкви, с другими Lanckoronski, которые они применили щедро, знают что до указанного года они родились до них, и нет ничего более уверенного в том, что около 1381 года. Ленард и Генрик из Бжезии Руссоцких, оба подписали контракт на эту эрекцию, оба родились, как говорилось при Ланцкоронских. Станислав Руссоцкий вспоминает Папроцкого из его надгробной плиты в Св. Екатерина, в Казимеж под Краковом, что он умер в 1578 году. Александр, его жена Людвика Ожаровская, чья дочь [с. 198] Анна. Иероним, каноник Кракова и Плоцк, священник Освенцима, куратор короны, закончил свою смерть в 1681 году. О том, что его надгробие рассказывает в своем краковском соборе, где он также находит полезным, что он был непобедим пылом о православной церкви, в судах несравненной справедливости. Н. Подстоли Краковский, его дочь Катаржина, 1mo voto жил с Яном Парисом, Бельско-Бяла, 2do с Grzybowski, подкоморжиком, а затем с плотницким Czerski. Владислав Бурграбия Краковский, заместитель Королевского трибунала 1712 года. Полковник Н. в польской иностранной армии, маршал Королевского трибунала. Жена Марианны Писаржевски. Франциск Руссовски, краграв, Краков, держал в руках Теофил Котковскую со своими сыновьями, Адамом и Яном Стерильсом, Эльжбетой Чосновской, Анной и монахинями Софией Марианной. За спиной у Антони был Неадгезив.

Ewie z Brzezia Russockiej,
1 o v. Sewerynowej Witkowskiej, chorążynie zatorskiej,
1626 r. (Gr. Krak. 223 f. 354).
1 Ewa Russocka z Brzezia h. Zadora, +1669

ее родители —
2 Bernard Russocki z Brzezia i Barwaldu h. Zadora +1609 = Szczęsna (Felicja Anna) Brandys z Radoczy h. Radwan - дочь Mikolaj Brandys z Radoczy 1572 и Anna Rajska (sędziego oświęcimskiego córk&#261

- внучка Mikolaj Brandys (правнучка Klementa Brandys).
Klemens (Klimunt) Brandys, w 1488 r. dziedzic Radoczy, był sędzią ziemskim zatorskim w 1505 r. Zostawił trzech synów: Aleksego, Stanisława i Mikołaja.
Mikołaj Brandys, trzeci syn Klemensa, wyznania kalwińskiego, dziedzic na Tomicach i Radoczy w 1522 r., pisarz ziemski w zamku oświęcimskim 1551 r., żonaty z Anną Rajską, córką sędziego oświęcimskiego, oraz z Katarzyną Gierałtowską.
Tenże Mikołaj (lub jego syn), jest dziedzicem na Kleczy w 1566 r. Pozostawił synów, Andrzeja i Mikołaja. Rajska Wappen Kietlicz — abgelegt unter: Oswiecimski, Brandys, Podstatzku, Pyszowice, Wappen Skarbin, Rajski
Schlesische Familie,Namensvorkommen bei Marcin Piwko-Tarnowski geb. ca. 1580
Laut Aussage von Graf B. Paprocki 1584 ist es eine sehr alte angesehene Familie in Schlesien und im Fürstentum Oswiecimski. N. Rajski war Richter (sedzia) für das Land Oswiecimski (Oswiecim) im (XVI) 16. Jahrhundert. Die Tochter Anna Rajska nahm Mikolaj Brandys - Wappen Radwan - zum Mann.

родители Бернарда Русоцкого —
3 Stanislaw na Jaszkowicah +1558 Russocki z Brzezia h. Zadora = Zofia z Luctawic Taszycka - (дочь Mikolaj Taszycki +1577 Krakow)
Taszycki herbu Strzemię, w Krakowskiem województwie, piszą się z Łuczławicz, dom starożytny, dawniejszymi czasy, byli z nich niektórzy sędziami ziemskimi Krakowskiemi, jako Mikołaj Taszycki, sędzia ziemski Krakowski, o którym świadczy Orichovius in Annal. Mikołaj także Taszycki podsędkiem tamże 1535. Mikołaj Taszycki (zm. a. 27 IV 1545) h. Strzemię, syn Mikołaja i Katarzyny, córki
Mikołaja Uchacza, żonaty 1v. z Elżbietą, córką wójta biec. Mikołaja Szczepanowskiego,
2v. z Elżbietą, córką Wojciecha Szczekockiego. Psęd. krak. 1519–1532, sęd. z. krak.
1532–1545. Właściciel Lusławic i kilku innych wsi w woj. krak. Posłowie ziemscy,
s. 54 nn.; SHGKr, cz. 3, s. 767–769; Urzędnicy, t. 4, z. 2, nr 252, 308; W. Uruszczak, Próba
kodyfikacji prawa polskiego w pierwszej połowie XVI wieku, Warszawa 1979, s. 132–134.

родители Станислава Русоцкого —
4 Jan Jaszkowski Russocki z Brzezia h. Zadora +1523
= Małgorzata Oraczewska z Przybysławic h. Śreniawa (Stanisław Oraczewski z Przybysławic h. Śreniawa=Barbara Litwosz z Kazanowa h. Grzymała (дочь Świętosław Litwosz z Kazanowa))

родители Яна Русоцкого —
5 Leonard Jaszkowski Russocki z Brzezia h. Zadora-1415 (+1474) i Katarzyna Kazimirska. ( z Przyszowej)

родители Леонарда Русоцкого —
6 Mikołaj (z Krzyszkowic) Rusocki h. Zadora - Płomienie - 1411- +1468
= Małgorzata Węgrzyn z Sosnowic h. Radwan (Дочь Paszek - Paweł Węgrzyn z Sosnowic h. Radwan ( n Radwan z Trzebola и Farmoza

родители Mikołaj (z Krzyszkowic) Rusocki h. Zadora-
7 Dzierzysław Derslaus 1401
= Elzbieta 1404

-----------------------------------------

Świętosław Litwosz z Kazanowa herbu Grzymała (zm. przed 1436[1]) – łożniczy królewski (1393 r.) i wielkorządca krakowski (1397 r.). Protoplasta rodu Kazanowskich. Pisał się z Businy.
=Małgorzata

Dzieci- Jan, Stanisław Litwosz, Jerzy Kazanowski, Mikołaj, Dominik

Protoplasta rodu Świętosław z Businy zwany Litwoszem, gdyż jako dworzanin króla Władysława Jagiełły często przebywał na Litwie. W roku 1421 Świętosław stał się właścicielem Brodu, Sierosławic, Demby oraz Kazanowa (dzisiejszy Kazanów Konecki), od którego jego potomkowie wzięli swe nazwisko

Казановские - польское дворянское семейство гербов Гжималы , представители которого упоминались в 15 веке как владельцы Бусины и Липки на Серадзской земле . Фамилия происходит из города Казанув . В 16 веке они поселились в Малопольском, Люблине и Подолье. В источниках упоминаются Вышота, Мрочек, Ян и Свентошлав. Семья приобрела большую значимость во времена Казанова Свентослава Литвоша , который в 1397 году стал великим правителем Кракова

Dominik

Protoplasta ich Świętosław, nosił stale przezwisko Litwosz, prawdopodobnie dane mu dla częstego przebywania na Litwie z Jagiełłą, na którego dworze znajdował się od lat najmłodszych.

Komornikiem, łożniczym królewskim był 1393 r., a rejestra podskarbińskie z lat 1393-1395 często go wspominają, sprawującego różne od króla poselstwa W 1397 r. nazwany wielkorządcą krakowskim, stale jednak ten urząd sprawował dopiero od 1406-1417 r. i wtedy pisał się zawsze z Businy.

W 1408 r. wspomniano, że pan Litwosz przyjechał z braćmi do Korczyna, jadąc na Litwę.

Braćmi tymi byli zapewnie Gronostaj, inaczej Wyszota z Businy, podrządczy krakowski w latach 1403-1417, kantor sandomierski 1410 r. i starosta sandecki 1412 r.,

Mroczek z Businy i Lipek, podrządczy krakowski w latach 1412-1413

i Jan z Kazanowa,

którego syn Sanisław Litwosz, pisarz publiczny w Krakowie 1465 r., kanonik łęczycki 1472 r. (AGZ. IX. 69; Pom. Dz. W. Śr. XVI. 1351).

Świętosław był już dziedzicem Kazanowa, Brodu, Sierosławic i Demby 1421 r. W 1424 r. zawarł ugodę z Piotrem z Końskich, a 1428 r. sprzedał część Pomorzan, Falisławowi z Wyszyny (Rad. Inscr. Decr. II f. 221 i Rad. Inscr. I f. 72).

Pieczęć jego, wyobrażająca herb Grzymałę, przywieszona do aktu sprzedaży młyna na Rudawie z 1413 r. (KKKr.).

Tegoż roku zaświadczył w Krakowie szlachectwo Grzymality z Racławic.

Świętosław nie żył już 1436 r., w którym

Małgorzata, pozostała po nim wdowa, wspólnie z najstarszym

synem Janem, dziedziczącym z młodszymi braćmi na Kazanowie, zastawia Dembę.

Synem Świętosława prawdopodobnie, ale

zmarłym przed ojcem, był Stanisław Litwosz, łożniczy królewski w latach 1423-1435 (Fed.).

O Janie, piszącym się Janem Litwoszem z Demby, znajdują się jeszcze wzmianki w aktach opoczyńskich w latach 1450-1453 (Decr. Opocz. I f. 119 i 142; II f. 78 i Radoms. z 1443-1451 r.). Wspomniany jeszcze 1479 r. jako dziedzic Kazanowa i Demby.

Synem jego mógł być Stanisław Litwosz, dziedzic Demby 1508 r. (Paw.), który 1510 r. zapisał w Opocznie 160 grzyw.

żonie swej, Zofii z Karwickich.

Pozostałymi synami Świętosława byli:

Dominik,

Jerzy

i Mikołaj.

Dominik, starosta radomski

i Jerzy, archidyakon lubelski, dziedzice Kazanowa, przyznali 1468 r. pewną sumę

Brandysowie
Radwan
Ród pochodzenia czeskiego, który osiedlił się w Polsce w czasie lub zaraz po zakończeniu wojen husyckich. Jego przedstawiciele nosili herb Radwan i pisali się „z Graboszyc”. Przez cały wiek XVI spotykamy Brandysów w księstwach oświęcimskim i zatorskim: są właścicielami Graboszyc, Radoczy, Tomic i wielu innych miejscowości. W Graboszycach wybudowali zamek obronny, który pozostał do dziś.

Klemens (Klimunt) Brandys, w 1488 r. dziedzic Radoczy, był sędzią ziemskim zatorskim w 1505 r. Zostawił trzech synów: Aleksego, Stanisława i Mikołaja.

Aleksy Brandys z Graboszyc wspomniany jest w 1529 r. jako świadek na akcie fundacyjnym altaryi w Kleczy, w 1530 r. wraz z Janem Tomickim sprzedaje królowi Zygmuntowi I wieś Laskową k. Zatora, w roku 1543 pisze się podstarościm grodu oświęcimskiego. Stanisław Brandys, dworzanin królewski w 1549 r., pozywa w roku 1538 przed sąd ziemski zatorski Jerzyka Lgockiego i Mikołaja Borkowskiego z Lgoty o zapłatę długu na dobrach Lgota. Tego samego roku wycofuje pozew, godząc się z Aleksym Frydrychowskim, pełnomocnikiem pozwanych. Zmarł nie zostawiając potomka. Mikołaj Brandys, trzeci syn Klemensa, wyznania kalwińskiego, dziedzic na Tomicach i Radoczy w 1522 r., pisarz ziemski w zamku oświęcimskim 1551 r., żonaty z Anną Rajską, córką sędziego oświęcimskiego, oraz z Katarzyną Gierałtowską. Tenże Mikołaj (lub jego syn), jest dziedzicem na Kleczy w 1566 r. Pozostawił synów, Andrzeja i Mikołaja.

Andrzej Brandys, syn Mikołaja, z żoną Jadwigą posiadają w 1556 r. grunt miejski w Wadowicach. W roku 1589 Andrzej Brandys sprzedał stawek przy granicy z Chocznią za 40 złotych polskich księdzu Mikołajowi, plebanowi wadowickiemu. W 1593 r. sprzedał zaś za 80 florenów rolę swoją w Wadowicach plebanowi wadowickiemu, Mikołajowi Wrzaskowiczowi. W tymże roku z małżonką swoją, Anną Lgoczanką, córką Jana Lgockiego, dziedzica na Lgocie, sprzedaje za 50 złp. rolę swoją bratu Mikołajowi Brandysowi z Graboszyc, pisarzowi ziemskiemu w księstwach oświęcimskim i zatorskim. W końcu, w 1597 r. z Anną Lgoczanką sprzedaje dom i grunt Pawłowi Przybyle w Wadowicach za 120 złp.

W latach 1552-1568 wzmiankowany jest Michał Brandys, dziedzic Radoczy i Tomic, prawdopodobnie trzeci syn Mikołaja Brandysa, a w 1608 r. – Klemens Brandys, który sprzedaje Radoczę Górną Maciejowi Pająk Lenczowskiemu.

http://www.wielcy.pl/boniecki/pl/art/2/255.xml

Rajska Wappen Kietlicz
— abgelegt unter: Oswiecimski, Brandys, Podstatzku, Pyszowice, Wappen Skarbin, Rajski
Schlesische Familie,Namensvorkommen bei Marcin Piwko-Tarnowski geb. ca. 1580

Laut Aussage von Graf B. Paprocki 1584 ist es eine sehr alte angesehene Familie in Schlesien und im Fürstentum Oswiecimski. N. Rajski war Richter (sedzia) für das Land Oswiecimski (Oswiecim) im (XVI) 16. Jahrhundert. Die Tochter Anna Rajska nahm Mikolaj Brandys - Wappen Radwan - zum Mann.

Achacy ist Unter-Richter (Histo. Im Landgericht) und Unterlandhauptmann für Oswiecimski. Er ist Wahlberechtigter des Königs im Jahre 1648 in der Wojewodschaft Kalisch. Er ist Kommissar bei den Soldaten und Deputierter des Militärgerichtshofes im Jahre 1653.

Ignacy besitzt das Dorf Pyszowice im Fürstentum Siewierski (Siewierz) im Jahre 1765 und ist verheiratet mit Urszuli Chrominski, Wappen Lubicz

(Ur. TOM II S. 259).

Ihr Sohn Daniel Rajski ist Unter-Bezirksvorsteher (podprefekt) von Lelów im Jahre 1813.

Nachfolgend ist er Friedenrichter für Pilecki (Pilica). Er erbt das Gut Bialy in der Provinz Lelów und ist legitimiert im Königreich Polen im Jahre 1840. Seine Söhne sind Emil und Konstanty, sie erben das Gut Bialy und sind Friedensrichter von Pilecki (Pilica) im Jahre 1860.

Konstanty ist verheiratet mit N. Ciechanowska – Wappen Skarbien – bis jetzt keine Nachkommen.

(Ur TOM II S. 297+ Ur. TOM XV S. 157 + Papr. TOM I S. 270+671+583)

Kunigunde Rajska aus Mirow (gestorben nach 1592), sie ist die Frau von Ritter Henryk Podstatzky, Wappen eigens.

Sie hatten sechs Söhne.

Waclaw, ein Sohn, - gestorben nach 1577 – war in den Jahren 1570-1574 Landrichter und Hofrichter des Bischofs zu Olomouc (Olmütz).

Er war verheiratet mit Apolonia Zeranowska, Wappen Ostoja, und hatten 6 Söhne und zwei Töchter.

Tochter Estera ist gestorben am 30.04.1581 und war die Frau von Jan Piwko.

(Ro. Sekow. Herb. Szlach.slask. T. II S. 278+279 und S. 300-301)

1489-zm. przed 1495 Bernard Witkowski [z Witkowic, mąż jednej z córek Lucława z Bieśnika: Zofii, Zuzanny lub Anny, br. przyrodni Marcina Marcinkowskiego] dzierżawca L., dworzanin Dobiesława z Kurozwęk 1486, od 1491 sołtys w → Jodłówce, par. Rzepiennik Biskupi p. 4, (ZB 2 s. 217; 3 s. 774; Kopiarz krzepicki, k. 338); 1489 Anna ż. Andrzeja Jaworskiego z L. kwituje szl. Wawrzyńca sołtysa ze Stróży z 6 grz. posagu, które oprawił jej mąż (ZCz. 5 s. 191).

1510 Jan Witkowski [s. zm. Bernarda, br. przyrodni Marcina Marcinkowskiego] ma po matce cz. w L., Słonej i Podbrzeżu → Jodłówka p. 3, par. Rzepiennik Biskupi;

3B. Część szlach. w posiadaniu Taszyckich poprzez małżeństwo z Gierałtówną.

1420-67 Wojciech Taszycki ongiś z Taszyc h. Strzemię, od 1429 pisał się z L. przez ż. Dorotę, ss. Mikołaj i Stanisław, cc. Małgorzata ż. Mikołaja z Kątów, Helena ż. Warcisława z Porąbki Iwkowskiej, Agnieszka ż. Mik. Prączka z Bieniszowic (ZCz. 3 s. 49, 84, 103, 110, 114-5, 128, 199, 223-4, 252; 4 s. 32, 47; ZK 11 s. 537; 147 s. 7, 22; GK 8 s. 989; 9 s. 894; ZB 1 s. 80; ZP 34 s. 512; SP 7/2, 1549); 1420 → p. 3A; 1427 → Bieśnik, Faściszowa p. 3; 1429 Wojciech ongiś z Taszyc a obecnie z L. zobowiązuje się pod karą XV zapłacić 9 grz. w ratach Ofce wd. po Piotraszu z Chronowa i Piotrowi z Łysokani jej br. przyrodniemu; taż Ofka ustępuje temuż Wojciechowi z 50 grz. oprawy posagu i wiana na L. (ZCz. 3 s. 49); 1435 Dorota ż. Wojciecha z L. oświadcza, że jej mąż wniósł 100 grz. do L. i Bieśnika, za które kupił [w 1427] trzy jej cz. dziedz. ojczyste i macierzyste w L. [Bieśniku i Faściszowej] (ZCz. 3 s. 99); → Bieśnik p. 3; 1441 Małgorzata c. Wojciecha [Taszyckiego] ż. Mikołaja z Kątów [par. Wojakowa] (ZCz. 3 s. 173); 1449 ww. Dorota ustępuje wieczyście Mścisławowi z Bieśnika cz. ojczystą i macierzystą w Bieśniku (ZCz. 4 s. 47-8); Helena ż. Warcisława sołtysa z Porąbki i c. Wojc. Taszyckiego z L. kwituje ojca ze spłaty z dóbr ojczystych i macierzystych (ZCz. 4 s. 50).

1453-65, zm. 1467 Stanisław Taszycki z L. h. Strzemię, pisał się też ze Skołyszyna, s. Wojciecha, br. Mikołaja, cc. Katarzyna ż. Jakuba Winiarskiego z Lubziny, Barbara ż. Tomasza z Sułowa, Małgorzata (ZCz. 4 s. 141-2, 149, 182; ZB 1 s. 237; GK 12 s. 550; ZP 22 s. 257); 1453 → Kończyska p. 3; → Bieśnik p. 3; 1457 Stan. Taszycki z L. bierze w zastaw za 30 grz. od Jana Gamrata z Trzcinicy wieś Tarchów (ZB 1 s. 165); 1460 Stan. Stasiczki [= Taszycki] z L. kupuje za 40 grz. od szl. Anny ż. Andrzeja z Klęczan połowę sołectwa w Skołyszynie (GB 3 s. 530).

1462-91 Mikołaj, Mikosz Taszycki z L., komornik sędziego czchow. 1470-1, s. Wojciecha, br. Stanisława, ż. Katarzyna c. Mik. Uchacza [z Szydłowa], siostra Mikołaja i Jana Uchaczów sołtysów z Brzostku, c. Katarzyna ż. Mik. Kępanowskiego (ZCz. 4 s. 235, 257-8, 306, 387, 413, 419; 5a s. 35; 5 s. 67,179, 249; ZB 1 s. 237; GB 3 s. 580, 593; ZK 147 s. 459; 152 s. 273; GK 23 s. 496-7; ZP 34 s. 595; OK 3 s. 14; SP 9, 590-2); 1463 → Bieńkowice par. Opatkowice p. 3; Agnieszka c. Wojciecha z L., ż. Mik. Prączka z Bieniaszowic [pow. wiśl.] (ZP 34 s. 512); 1464 Stan. Taszycki z L. oprawia ż. Małgorzacie po 160 grz. posagu i wiana na połowie Skołyszyna (ZB 1 s. 235); Mikołaj s. Wojc. Taszyckiego z L. oprawia ż. Katarzynie c. zm. Mik. Uchacza po 60 grz. posagu i wiana na połowie L. (ZCz. 4 s. 263); Elżbieta ongiś z Wróblowic ustępuje Stan. i Mik. Taszyckim z L. dobra jakie ma po zm. Stanisławie (ZCz. 4 s. 282); → p. 3A; → Bukowiec Stary i Górny p. 3B; 1465 Stan. Taszycki z L. zastawia za 40 grz. br. Mikołajowi wieś Łąnkosz [Łęgorz], którą miał w zastawie od Jakusza z Walowic (ZCz. 4 s. 326); 1465 → Janowice Dolne i Górne p. 3; → Bobowa p. 3; 1467 w podziale dóbr Mik. Taszyckiemu przypadają dobra w L., Wróblowicach czyli Bieńkowicach i Faściszowej, które otrzyma po śmierci ojca Wojciecha → Faściszowa p. 3; 1468-9 → Bukowiec Stary i Górny p. 3B; 1470 → p. 3A; → Kończyska p. 3; → Janowice Dolne i Górne p. 3; → p. 2; Mik. Taszycki komornik sędziego [czchow.] daje Jakubowi Winiarskiemu z Lubziny [pow. pilzn.] za bratanicą Katarzyną trzecią cz. dóbr dziedz. w Skołyszynie, Sławęcinie i Żółkowie, które trzymał tytułem opieki nad dziećmi zm. br. Stanisława. Katarzyna ż. Jakuba kwituje stryja z opieki (ZP 4 s. 428); 1472 Mik. Taszycki z L. daje Tomaszowi z Sułowa za bratnicą Barbarą cz. dóbr dziedz. w Skołyszynie, Sławęcinie i Żółkowie, które trzymał z tytułu opieki nad dziećmi po zm. br. Stan. Taszyckim. Barbara ż. Tomasza kwituje stryja z opieki (ZCz. 4 s. 477-8); → Kończyska p. 2; 1476 Katarzyna [Taszycka] dz. ze Sławęcina ż. Jakuba Winiarskiego z Lubziny zapisuje swemu mężowi 50 grz., które otrzymała za swe dobra dziedz. w Sławęcinie, L. i Żółkowie (ZP 21 s. 405); Marta c. zm. Stan. Taszyckiego, ż. szl. Mikołaja ze Stradomia zeznaje, że stryj Mik. Taszycki z L. spłacił ją ze 150 grz. posagu z dóbr ojczystych i macierzystych tj. cz. Skołyszyna, Sławęcina i Żółkowa, które trzymał tytułem opieki. Mikołaj ze Stradomia kwituje Taszyckiego z ww. sumy (ZCz. 4 s. 505-6); 1481 Jan z Bieśnika przywodzi świadków przeciwko Mik. Taszyckiemu z L., którzy przysięgają, że Jan zbudował pallacium cum camera nie na nawsiu (non in communi villario wulgariter na pospolitem nawssu) lecz w cz. Mik. Taszyckiego, którą Jan odziedziczył po ojcu; świadkowie br. Jana, Bernardyna i Jerzego [ss. Jana Lucława] z Bieśnika przysięgają, że stubam cum camera zbudowali i ogród zniszczyli oni nie na nawsiu w Biesniku, i nie w cz. Mik. Taszyckiego, lecz tam, gdzie miał cz. ich ojciec, a oni po nim (ZCz. 5a s. 63, 74 - wypisy F. Dudy w APKr.); 1483 Piotr [Kmita] Sobieński z Wiśnicza starosta spiski zastawia za 100 grz. i 160 fl. węg. Mik. [Taszyckiemu] z L. wsie Wiśnicz Mały i Rogozie przynależne do fortalicjum Wiśnicz (GK 21 s. 922-3); 1484 → Bieśnik p. 3; 1487 Katarzyna ż. Mik. Kępanowskiego [z Kępanowa] zrzeka się na rzecz ojca Mik. [Taszyckiego] z L. swych praw do dóbr ojczystych i macierzystych (ZCz. 5 s. 110); 1488 → Bieśnik p. 3; 1491 Mik. Taszycki z L. zeznaje, że Piotr Kmita z Wiśnicza star. spiski spłacił mu 200 grz. długu (GK 23 s. 497-8).

1493-zm. 1545 Mikołaj Taszycki z L., Gaju, Brzyczyny Dolnej, Libertowa, Bieśnika, Faściszowej, Kończysk i Jastrzębiej, psędek krak. 1519-32, sędzia krak. 1532-45, poborca woj. krak. 1532-6, 1-a ż. Elżbieta Szczepanowska, 2-ga ż. Elżbieta c. Wojciecha Szczekockiego ze Szczekocin, c. Katarzyna z 1-go małżeństwa, ż. Jana Budziszowskiego (ZB 4 s. 137, 258-9; ZCz. 5 s. 163, 196, 311, 313; 5a s. 226 - wypisy Dudy w APKr.; 7 s. 163, 369-70; 8 s. 3, 89, 117, 161, 171-2, 199-200, 210, 237, 264-5; 9 s. 5, 30, 156, 162, 197, 221, 412; GB 4 s. 55, 108; ZB 3 s. 122; 4 s. 255; ZK 24 s. 277, 316-7, 442-3; 26 s. 205, 389, 608-9; 153 s. 87, 203-4; 267 s. 117; 317 s. 216; SP 6, 327; AS 5, 180, 199; MS 4, 2990-1, 3318, 3386, 3549, 3799, 3825, 4090, 4106, 4113, 4276, 4331, 4335, 4444, 5219, 5243, 5332, 5346, 6232, 6662, 8272, 13642, 14059, 14064, 15137, 15329, 15609, 15688, 15813, 16240, 16244, 16337, 16518, 16540, 16661, 17520, 17722, 21451, 22494, 23238; AKH 9, 637; KUJ 4, 365; Mp. 5, L 13; SP 6, 112; Fastnacht I, 55, 59, 69, 77, 78; Katalog UJ, 366, 404, 406, 409, 417-8, 428-9, 435, 440-44, 452, 469; 5, 378; RTH 3, 174; Wypisy 1501-1515, 73; AKapKrak., Acta actorum 2 k. 370v; OK 3 s. 35; Ep. 7 k. 280; 13 k. 395; AG perg. 6055, 6094; U IV/2, nr 252, 308; W. Uruszczak, Próba kodyfikacji prawa polskiego w pierwszej polowie XVI w., W. 1979, s. 132-6).

1493-1538 Jan Taszycki z L., br. Mikołaja [ZCz. 5 s. 313; 8 s. 3; ZK 153 s. 203-4; OK 3 s. 35; AG perg. 6094); 1493 Mikołaj i Jan Taszyccy z L. kwitują Jana Wielowieyskiego [z Wielkiej Wsi, pow. sądec.] z 60 grz., które zapisał on na Milejówce ich ojcu (ZCz. 5 s. 313); 1497 Spytek z Melsztyna kaszt. zawichojski zastawia za 100 grz. Mik. Taszyckiemu z L. Zawadę w pow. czchow. (GK 26 s. 585); 1499, 1501 tenże Mikołaj oprawia ż. Elżbiecie c. Mik. Szczepanowskiego wójta biec. 100 grz. wiana na połowie L., Kończysk, Bieśnika, Słonej i Faściszowej; tenże Mikołaj oprawia po 100 grz. posagu i wiana ż. Elżbiecie na połowie L., Bieśnika, Słonej i Kończysk. Pierwszy zapis w księgach nadwornych zostaje umorzony (ZCz. 7 s. 86, 112 p.); → p. 2; 1502 → Kończyska p. 3; 1504 Mik. [Taszycki] z L. zaskarża niestawiennictwo Stanisława z Kończysk [i L.] w sprawie o zrobienie jazu na rz. Paleśnicy oszacowanego na 20 grz. rocznie i o tyleż szkody (ZCz. 7 s. 197); 1505 Jan i Mik. Taszyccy zawierają ugodę ze Stan. Wróblowskim [z Kończysk i L.] w sprawie stawiania młynów na rz. Paleśnicy między Kończyskami a L. podług miary (sub mensura) w ten sposób, że jeden drugiemu nie będzie [w tym] przeszkadzał, lecz miarę [czyli znaki na słupach wbijanych w rzekę dla utrzymania poziomu wody, koniecznego dla pracy młyna] będą ustalać młynarze delegowani przez obie strony, które też będą jej przestrzegać przez 3 kolejne lata. Jeśli w tym czasie któraś ze stron uzna, że jest to z jej krzywdą, winna drugiej stronie oznajmić to przez szlachcica, a wówczas pod zakładem 100 grz. wyznaczeni zostaną inni młynarze, którzy ww. znaki będą uzgadniać tak, aby każdy młyn mógł mielić bez szkody którejkolwiek strony. Wróblowski z własnej woli będzie wypuszczał nadmiar wody z sadzawki w swoich dobrach, a innej nie będzie puszczał przez swoją rolę, Taszycki zaś własnym kosztem przeprowadzi ją do L. Jeśli sadzawka zostanie spuszczona, winien puścić wodę z wyższej sadzawki przekopą do roli i sadzawki, ale bez szkody tegoż Stanisława, zaś w sprawie dróg obie strony wskażą po dwóch dobrych i starych ludzi, którzy pod przysięgą powiedzą, gdzie są dawne drogi. Zakład 100 grz. (ZCz. 7 s. 220-1); → Kończyska p. 3; 1510 → p. 3C; → Bieśnik p. 3; → Jodłówka par. Rzepiennik Biskupi p. 3.

1511 ur. Elżbieta c. zm. Wojc. Szczekockiego ze Szczekocin, ż. Mik. Taszyckiego z L. za zgodą męża zapisuje Erazmowi Szczepanowskiemu całą cz. dziedz. w m. Szczekociny po ojcu Wojciechu i po matce Katarzynie, która miała tam oprawę posagu i wiana; taż Elżbieta za zgodą męża sprzedaje za 1050 fl. temuż Erazmowi pozostałe części po ojcu i po zm. stryju Michale Szczekockim w Raszkowie i Sprowej, zapisy pieniędzy na Małuszycach i na cz. wsi Grabiec i Bonowice (ZK 316 s. 317-9); ww. Taszycki i Marcin Marcinkowski z Kończysk zawierają ugodę. Taszycki ma umorzyć pozwy Marcinkowskiego o jazy zrobione przez Stan. Wróblowskiego, co spowodowało zalanie młyna Taszyckiego w Kończyskach i drogi poniżej tego młyna, a także o sepicione alias o przygrodzenie nawsia w Kończyskach. Marcinkowski zaś winien jazy w Kończyskach i na rz. Paleśnicy zgodnie z ugodą tak zrobić pod miarę, aby młyna Taszyckiego i drogi z brodu przez rz. Paleśnicę poniżej młyna i prowadzącej z Opatkowic do Kończysk nie zatapiać (inundare non debet alias zathapyacz), a to w ten sposób, że upust wody z jazu powinien być zawsze poniżej miary zaznaczonej na drzewie alias napalyu dębowym poniżej wspomnianej drogi na rz. Paleśnicy. Podobnie nawsie powinno być grodzone tak, aby obie strony mogły z niego korzystać (ZCz. 8 s. 61-2); Bernard alias Bernat Baranowski zeznaje, że wyraża zgodę na zapis sumy 530 fl. na dobrach Jastrzębia, uczyniony Elżbiecie ż. Mik. Taszyckiego [z L.] przez Stanisława prep. tuchowskiego i Piotra Baranowskich, pozostałej po matce Annie Baranowskiej (ZCz. 8 s. 72); → Jastrzębia p. 3; 1513 Elżbieta ż. Mik. Taszyckiego z L. ustępuje mężowi Mik. i Janowi Taszyckim br. niepodzielonym ww. zapis 530 fl. na Jastrzębiej od Piotra, Bernarda, Mikołaja, Łukasza i Stanisława Baranowskich; Mik. Taszycki dz. w L., Faściszowej, Kończyskach, Słonej, Bieśniku, Olszowej i Jastrzębiej oprawia ż. Elżbiecie c. zm. Wojc. Szczekockiego po 750 fl. posagu i wiana na Jastrzębi (ZCz. 8 s. 132-3); tenże Mik. Taszycki z L. składa protest w imieniu c. panny Katarzyny przeciwko Barbarze Zaborowskiej, która złożyła pozew na dobra Olszowa przeciwko innej osobie, niemającej żadnego zapisu na tych dobrach od Taszyckiego (ZCz. 8 s. 166); Mik. Taszycki z L. daje Janowi i Jandzie Wojnarowskim Olszową, w zamian za Jastrzębie i dopłatę 800 fl.; Jan i Mik. Taszyccy z L., Słonej i Bieśnika oraz Marcin Marcinkowski z Kończysk i Słonej zamieniają dobra. Taszyccy dają cz. w Bieśniku wraz z wolnościami w lasach i 10 grz., w zamian za dobra Marcinkowskiego w Słonej i zagrodę w Kończyskach za rz. Paleśnicą obok drogi Opatkowskiej z wyjątkiem roli Woszczkowskiej. Ponadto Marcinkowski winien posiadać drogę rozdzielającą Bieśnik i Słoną, która prowadzi przez górę Wielszyl i przez las Mieścisko według starych granic, między rolą karczemną Wrabyeszka a rolą Woszelasska aż do granic Olszowej, dalej Przelasek leżący obok roli Woszelasskiej i młyna Taszyckich (ZCz. 8 s. 172-3, 175-7); 1514 → p. 3A.

1516 Jan Taszycki z L. zapisuje br. Mik. Taszyckiemu z L. i jego dzieciom zrodzonym z Elżbietą Szczekocką wszystkie swoje dobra dziedz. ojczyste i macierzyste w L., Kończyskach, Faściszowej, Słonej i Jastrzębiej. Mikołaj zobowiązuje się płacić bratu dożywotnio 10 grz. każdego roku w ratach 4 i 6 grz.; Mik. Taszycki zobowiązuje się zapłacić 100 fl. Hier. Branickiemu z Zabełcza pod gwarancją wwiązania w cz. dziedz. w L., Słonej, Kończyskach i Faściszowej (ZCz. 8 s. 243-5, 254); tenże Taszycki kupuje za 250 fl. od Jana Buczyńskiego z Olszyn i Faściszowej jego cz. w Faściszowej (ZCz. 9 s. 23-4); 1519 Zygmunt I zezwala ww. Taszyckiemu sprzedać z pr. odkupu za 1000 grz. jakiejkolwiek osobie duchownej czynsz roczny w jego wsiach L., Faściszowa, Kończyska i Słona (MS 4, 2959); ww. Taszycki otrzymuje wwiązanie w dobra w Kończyskach po zm. szl. Wojc. Białym, który dał je Taszyckiemu, a ten przekazał mu je w dożywocie; br. Jakub i Mikołaj Gniewkowie z Kończysk poręczają pod zakładem 28 grz., że córki zm. Wojc. Białego, Zofia ż. Macieja kmiecia ze Zdoni, Katarzyna ż. kmiecia Pawła Czechowicza i panna Anna, dadzą Mik. Taszyckiemu wwiązanie w te dobra w Kończyskach, które mu ich ojciec zapisał; Jakub Gniewek s. zm. Stan. Gniewka zw. Dunaj i br. zm. Wojc. Białego z Kończysk daje Taszyckiemu cz. dziedz. w Kończyskach, która przypadła mu po Wojciechu; br. Jan i Mik. Gniewkowie z Kończysk ss. zm. Piotra dają Mik. Taszyckiemu z L. całe swe cz. dziedz. w Kończyskach i zobowiązują się bronić go przed roszczeniami sióstr Barbary, Anny, Zofii i Reginy (ZCz. 9 s. 141-3, 155-6); Mik. Taszycki z L. zobowiązuje się zapłacić 60 fl. węg. Barbarze wd. po Janie Branickim z Ruszczy pod gwarancją wwiązania w swą cz. dziedz. w L. (ZCz. 9 s. 154-5); Stan. Wróblowski z Wróblowic i Kończysk i Mik. Taszycki z Taszyc i L. zamieniają dobra. Wróblowski daje Taszyckiemu dobra dziedz. w Kończyskach, które zostały mu przysądzone przez komisarzy od zm. Wojc. Białego, a w zamian bierze zagajnik z zaroślami blisko łąk w Faściszowej, przylegającymi z jednej strony do jego dworu w Faściszowej, a z drugiej naprzeciw niwy Taszyckiego, gdzie siedzi karczmarz Klimek, i którą to karczmę w Faściszowej obaj trzymają po połowie, oraz naprzeciw niwy w Siennej, gdzie ma łąkę karczmarz Lunak (ZCz. 9 s. 157-8).

1520 Mik. Taszycki z L. oprawia ż. Elżbiecie c. zm. Wojciecha Szczekockiego ze Szczekocin po 800 fl. posagu i wiana na połowie L., Faściszowej, Słonej, Kończysk i Jastrzębiej; tenże zobowiązuje się uwolnić te dobra od oprawy posagu i wiana pierwszej ż. zm. Elżbiety [Szczepanowskiej] (ZCz. 9 s. 171-2); Mik. Taszycki z L. psędek krak. [wyruszając na wyprawę wojenną] wyznacza ż. Elżbietę na opiekunkę wszystkich swych dóbr ruchomych i nieruchomych oraz dzieci, której na obrońców wyznacza Jana Pieniążka z Krużlowej sędziego krak., br. Jana Taszyckiego, Jana Buczyńskiego i Tomasza Trzecieskiego, aż do momentu uzyskania przez te dzieci pełnoletności. Gdyby Elżbieta ponownie wyszła za mąż, to nie może wyznaczyć innych opiekunów niż ww.; szl. Katarzyna ż. Jana kuśnierza z Czchowa z siostrą Zofią cc. zm. Jana Gniewka zw. Kuba z Kończysk ustępują Mik. Taszyckiemu części dóbr w Kończyskach (ZCz. 9 s. 221-2, 224-5); 1521 br. Mik. psędek krak. i Jan Taszyccy ustępują bpowi krak. Janowi Konarskiemu pr. patr. kościoła par. w Starym Brzesku, które przysługiwało im jako właścicielom L., Faściszowej, Kończysk i Słonej (Ep. 7 k. 179v, materiały M. Wolskiego)12Rok później bp Konarski odsprzedał to pr. patr. Wróblewskim z Wróblowic (Ep. 7 s. 279); Mik. Taszycki z L. zobowiązuje się zwrócić 300 fl. Tomaszowi Trzecieskiemu z Niecwi pod gwarancją wwiązania w Jastrzębią; Zygmunt Gniewkowic z Kończysk sprzedaje [nie podano sumy] Taszyckiemu cz. dziedz. ojczyste i macierzyste w Kończyskach (ZCz. 9 s. 254-5 zp., 272); ww. Taszycki ustępuje Janowi Mężykowi z Putniowic za 216 fl. półgr i 50 fl. węg. dzierżawione od Adama Sułowskiego dobra Libertów, Gaje i Brzyczynę oraz dobra, które wykupił od Połomskiego (ZK 26 s. 389); 1522 ww. Taszycki składa protest przeciwko Piotrowi Piwce z Głuchowa jako poręczycielowi br. Jana Budziszowskiego w sprawie oprawy posagu i wiana Katarzyny c. Taszyckiego [i ż. Budziszowskiego] (ZK 267 s. 224); Mik. Taszycki z L. psędek krak. składa protest przeciwko temuż Piwce poręczycielowi za Budziszowskiego, który miał przyprowadzić do akt ż. Katarzynę, aby zrzekła się praw do dóbr ojczystych i macierzystych na korzyść swego ojca; tenże Taszycki zeznaje, że wziął od Erazma Szczepanowskiego [dz. Szczekocin] i jego ż. Anny 300 fl., które zapisali jego obecnej ż. Elżbiecie [Szczekockiej] na dobrach Raszków w pow. lel. oraz 300 fl. przezysków od tej sumy, i zapisał je c. Katarzynie z 1-szej żony czyli ww. zm. Elżbiety, a ż. Jana Budziszowskiego. Te 300 fl. Taszycki dopisał obecnej ż. Elżbiecie do oprawy 800 grz. posagu i tyleż wiana na połowie dóbr dziedz. w L., Faściszowej, Słonej, Kończyskach i Jastrzębiej (ZCz. 9 s. 317-8); → p. 3A; 1523-4 Mik. Taszycki psędek krak. dz. Jastrzębi sprzedaje za 200 grz. egzekutorom testamentu zm. Stanisława pleb. w Wilczyskach czynsz 8 grz. na Jastrzębi dla erygowanego ołtarza Wniebowzięcia NMP, ŚŚ. Stanisława i Katarzyny w kościele bobowskim (Ep. 7 k. 467-8, 558-558v).

1526 Jan Marcinkowski z Marcinkowic zrzeka się na rzecz Mik. Taszyckiego z L. i Faściszowej wszystkich swych praw do dóbr Faściszowa; Jan Buczyński z Olszyn zrzeka się na rzecz Mik. Taszyckiego zapisów oprawy posagu i wiana na Faściszowej, które miał od Zofii wd. po Mik. Marcinkowskim (ZCz. 9 s. 404); 1528 Mik. Taszycki psędek krak. daje Achacemu Jordanowi celnikowi sądec. pr. patr. preb. Chodorowskiej w kol. bobowskiej przysługujące mu po ojcu i wuju Uchaczu (Ep. 11 k. 197v - materiały M. Wolskiego); 1531, 1533, 1538 → Libertów p. 3; 1542 Zygmunt I nadaje temuż Taszyckiemu foralia carnium w Opatkowicach kl. tyn. w pow. czch. (MS 4, 6929); 1554 br. Jan pisarz ziemski krak. i Stan. Taszyccy [ss. Mikołaja] dzielą dobra. Janowi przypadają L., Słona, Libertów, części w Gaju i Brzyczynie oraz łąki zw. Faściszowskie, Stanisławowi zaś Jastrzębia, Kończyska i Faściszowa (ZB 13 s. 463-8).