Ðîä ãåðáà ÑÀÑ - SAS

Daniłowicz Jan herbu Sas
źródło: Polski Słownik Biograficzny

Daniłowicz Jan herbu Sas (zm. 1628), wojewoda ruski, zięć hetmana Stanisława Żółkiewskiego, dziad macierzysty Jana Sobieskiego. W młodości służył wojskowo w szeregach obrony potocznej na pograniczu południowo-wschodnim Rzeczypospolitej, walcząc z najazdami tatarskimi. Uczestniczył w stłumieniu powstania kozackiego pod wodzą Semena Nalewajki (1595-1596), za co w 1597 r. otrzymał starostwo czehryńskie i korsuńskie. Dzięki poparciu Żółkiewskiego został krajczym koronnym (1600), a po śmierci kanclerza Jana Zamoyskiego otrzymał dzierżone przezeń starostwo bełskie. Podczas rokoszu sandomierskiego zajął stanowisko prokrólewskie, wspólnie z Żółkiewskim protestując przeciw rokoszanom Mikołaja Zebrzydowskiego, ale w czasie decydującego starcia pod Guzowem 5 VII 1607 r. wycofał się z pola bitwy i powrócił dopiero po zwycięstwie regalistów. W 1612 r. został kasztelanem lwowskim, w roku następnym awansował na województwo ruskie. Uczestniczył w komisjach kozackich – olszanieckiej (1617) i rastawickiej (1619); nie brał udziału w bitwie pod Cecorą w 1620 r., ale zorganizował obronę województwa ruskiego przed zagonami tatarskimi. Z pierwszego małżeństwa z Katarzyną Krasicką pozostawił dwie córki; po śmierci Katarzyny ożenił się w 1605 r. z córką hetmana Żółkiewskiego Zofią, z którą miał dwóch synów: Jana (zmarł w 1618 r. w wieku 5 lat) i Stanisława, zamordowanego w 1636 r. przez Tatarów, oraz dwie córki: Teofilę, wydaną za Jakuba Sobieskiego, matkę przyszłego króla Jana III Sobieskiego oraz benedyktynkę Dorotę.

http://www.wilanow-palac.pl/index.php?enc=207

Hanna Widacka

Najstarsza wzmianka o Olesku – grodzie – horodyszczu Rusi Halickiej, wzniesionym na samotnej skale pośród rozległych pól, stawów i moczarów, w miejscu obronnym ukształtowanym przez samą naturę – pochodzi z r. 1366, z czasów Kazimierza Wielkiego. Właściciele istniejącego tam zamku zmieniali się z upływem wieków. W 1625 r. Jan Daniłowicz, ożeniwszy się z Zofią, córką hetmana Stanisława Żółkiewskiego, przebudował zamek w kształt zachowany do dzisiaj – magnackiej rezydencji i fortecy w owalnym zarysie, z dwóch części połączonych wieżą, z dziedzińcem wewnętrznym i głęboką studnią. Do zamku prowadziła droga na murowanych arkadach, most zwodzony i brama wjazdowa w czworobocznej wieży. Po wygaśnięciu męskiej linii rodu Daniłowiczów cały ich wielki majątek przeszedł na córkę Teofilę, zamężną za Jakubem Sobieskiem. Ich drugi syn Jan urodził się 17 sierpnia 1629 r. w okolicznościach, opisanych barwnie przez historyka Janusza Wolińskiego (1946) : „ (...) wielka burza srożyła się dokoła wyniosłego zamku w Olesku, krwawe blaski pożogi wznieconej przez grasujący czambuł tatarski czerwieniły ogromne mury magnackiej siedziby. W potokach płynącej z niebios wody, w zimnym świetle trzaskających piorunów rozlegały się zewsząd jęki mordowanej lub pędzonej w jasyr ludności, raz po raz dobiegały gardłowe okrzyki ordyńców, gromionych przez cwałujące w gwałtownym pościgu chorągwie polskie. Wśród szalejącej przyrody i zawieruchy wojennej, w cichym, ustronnym zakątku komnaty zamkowej, miedzy godzina czternastą a piętnastą przyszedł na świat Jan Sobieski, późniejszy król Jan III”. Według legendy, niemowlę położono na marmurowym stole, którego blat pękł na dwoje (z czego wróżono, że narodził się mocarz).

Rodowe gniazdo Sobieskich ucierpiało bardzo podczas wojen kozackich i tureckich. W 1682 r., kiedy przybył tam Jan III, zastał miasto i zamek spustoszone. Maria Kazimiera nie szczędziła kosztów, by go odnowić. Oboje królestwo wizytowali Olesko jeszcze w 1687 r. ; wówczas opis miejsca sporządził dworzanin Franciszek Daleyrac. W 1725 r. Konstanty Władysław Sobieski sprzedał klucz oleski (i zamek w Podhorcach) Rzewuskim. Hetman Wacław Rzewuski obrał sobie siedzibę w zamku podhoreckim i tam przeniósł liczne mobilia oleskie. Pod koniec XVIII w. rezydencja w Olesku bliska była zupełnej ruiny; przypomniano sobie o niej dopiero w 1883 r., w czasie jubileuszu Odsieczy Wiedeńskiej.

Z 1823 r. pochodzi litograficzny widok zamku w Olesku, wykonany – zapewne według własnego rysunku z natury – przez Antoniego Langego (zm. 1842), malarza – pejzażystę, dekoratora teatralnego i grafika. Ta okazała wymiarami kompozycja, odbita w lwowskim zakładzie Józefa Pillera, pochodzi z albumowego wydawnictwa Langego pt. Zbiór najpiękniejszych i najinteresowniejszych okolic Galicji (Lwów 1823). Uznanie i rozgłos zdobył Lange u współczesnych przede wszystkim jako malarz krajobrazów, zwłaszcza górzystych okolic Galicji wschodniej, po której odbył wiele wycieczek artystycznych.

„Zamek w Olesku”, grafika ze zbiorów Biblioteki Narodowej w Warszawie. Dziękujemy Bibliotece Narodowej za udostępnienie materiałów ikonograficznych.

Indeks geograficzny: Olesko, Ruś Halicka,

Â÷îðà 22þ07þ08 ïî ïåðøîìó êàíàëó òåëåáà÷åííÿ Óêðà¿íè øëà ïåðåäà÷à ïðî äàâíè øëÿõåòí³ ðîäè,ÿê ðàç ÿê òî Áîã äîïîì³ã âêëþ÷èòè ...Ìîº ïð³çâèùå Òðåìá³öüêèé ²ãîð Éîñèïîâè÷, çíàéøîâ çàìêîâî ïàðêîâèé êìïëåêñ Òðåìá³öüêèõ,çíàéøîâ ùî ìîÿ äàâíÿ ðîäè÷êà áóëà çàì³æíÿ çà Ìàðòèíà -1Ìèêîëó Äîì³í³êà êíÿçÿ Ðàäç³â³ëà Ìàðòà Ðàäç³â³ëë ç ðîäó Òðåìá³öüêèõ Çíàéøîâ º¿ áàòüê³â ßíà òà ìàò³ð ,à äàë³ íå çíàþ êóäè ³òè.
Áóäü ëàñêà ÿêùî õòî ùîñü çíຠäîïîìîæ³òü ÷óâ ïðî êëóá øëÿõòå÷³â Óêðà³íè ÿê òóäè ïîòðàïèòè ,ìîº ïð³çâèùå âæå ïîíàä 500 ðîê³â â ³ñòî𳿠ð³çíèõ êðà¿í..
Äþêóþ çà äîïîìîãó...

Òîâàðèñòâî ðóñüêî¿ øëÿõòè - http://torush.com/

Ìåòà. Òîâàðèñòâî Ðóñüêî¿ Øëÿõòè ìຠíà ìåò³ îá'ºäíàííÿ ïðåäñòàâíèê³â ðóñüêîãî øëÿõåòñüêîãî ïîõîäæåííÿ äëÿ çàõèñòó ¿õí³õ åêîíîì³÷íèõ ³ ñîö³àëüíèõ ³íòåðåñ³â, çàäîâîëåííÿ íàö³îíàëüíî-êóëüòóðíèõ, îñâ³òí³õ, ìîâíèõ òà ³íøèõ ïîòðåá, çáåðåæåííÿ é ïîøèðåííÿ òðàäèö³é ³ ö³ííîñòåé, â³äðîäæåííÿ ðàí³øå ³ñíóþ÷èõ îñåðåäê³â øëÿõòè ðóñüêîãî ïîõîäæåííÿ. Ìè ç ãîðä³ñòþ ïðîäîâæóºìî òðàäèö³¿ îäíîéìåííîãî Òîâàðèñòâà, ÿêå áóëî çàêëàäåíå íà ïî÷àòêó XX ñòîë³òòÿ â Ãàëè÷èí³ (1907) ³ ïðî³ñíóâàëî äî 1939 ðîêó.



×ëåíè. ×ëåíàìè Òîâàðèñòâà º îñîáè, íåçàëåæíî â³ä ãðîìàäÿíñòâà, ùî ïîä³ëÿþòü éîãî ìåòó ³ çàâäàííÿ, ñïðèÿþòü ä³ÿëüíîñò³ Òîâàðèñòâà òà âèÿâèëè áàæàííÿ áóòè éîãî ÷ëåíàìè. ×ëåíñòâî â Òîâàðèñòâ³ º ô³êñîâàíå ³ ïîä³ëÿºòüñÿ íà ãîíîðîâå, ä³éñíå òà àñîö³éîâàíå. Ãîíîðîâèìè ÷ëåíàìè Òîâàðèñòâà º îñîáè, ÿê³ íà ï³äñòàâ³ â³äïîâ³äíèõ äîêóìåíò³â, ãðàìîò, ìåòðè÷íèõ ÷è ãåðáîâèõ çàïèñ³â ìîæóòü äîâåñòè ñâîº ïðÿìå ïîõîäæåííÿ â³ä: à) ðîäèí ðóñüêî¿ (óêðà¿íñüêî¿) øëÿõòè ÷è êîçàöòâà -- âèõ³äö³â ç øëÿõåòñüêèõ ðîäèí; á) ïðåäñòàâíèê³â ³íîçåìíèõ øëÿõåòñüêèõ ðîäèí, ³íòå´ðîâàíèõ äî ñêëàäó ðóñüêî¿ øëÿõòè ïðîòÿãîì 1340-1782 ðîê³â, à òàêîæ â) îñ³á, íîá³ë³òîâàíèõ íà ðóñüêèõ (óêðà¿íñüêèõ) çåìëÿõ â ñêëàä³ Àâñòðî-Óãîðùèíè ïðîòÿãîì 1782-1918 ðîê³â. ijéñíèìè ÷ëåíàìè Òîâàðèñòâà º îñîáè, ÿê³ íà ï³äñòàâ³ ðîäèííèõ ïð³çâèù, ðîäîâîä³â, çàïèñ³â ìîæóòü ïîõîäèòè â³ä âèùåíàçâàíèõ êàòåãîð³é. Àñîö³éîâàíèìè ÷ëåíàìè Òîâàðèñòâà º îñîáè, ÿê³ íå íàëåæàòü äî ðóñüêî¿ (óêðà¿íñüêî¿) øëÿõòè, ïðîòå ïîä³ëÿþòü ìåòó òà çàâäàííÿ Òîâàðèñòâà àáî âíåñëè âàãîìèé âêëàä ó ðîçâèòîê ÷è ä³ÿëüí³ñòü Òîâàðèñòâà, à òàêîæ äîñë³äæåííÿ ³ñòî𳿠òà êóëüòóðè ðóñüêî¿ (óêðà¿íñüêî¿) øëÿõòè.

È åùå. Ýòî èç ãåðáîâíèêà Õðæàíñêîãî (òîëüêî êðàéíèé ñïðàâà óæå íå ÑÀÑ).