Öčîëęîâńęčĺ

B121 113. Franciszek. W 1710 roku Tomasz Kroczewski, syn Szymona, pokwitował Franciszka z matkš i rodzeństwem z długu na Brodach Małych, oni zaœ zastawili te dobra Stanisławowi Łosowskiemu z żonš. W 1711 roku matka odstšpiła Franciszkowi z braćmi swoje dożywocie. W 1713 roku, wraz z braćmi rodzonymi i stryjecznymi, synami Wacława, odstšpił dobra po dziadku Stanisławie w Sšchocinie Marcjannie Satkowskiej, żonie Mikołaja Gniewkowskiego. W 1720 roku Franciszek odstšpił dobra w NieŸdzinie i Brodach Małych Adamowi Sobolewskiemu. W 1717 roku, wraz z braćmi Antonim i Wiktorem, zawarł ugodę z Adamem Sobolewskim dotyczšcš podziału dóbr w NieŸdzinie i Brodach Małych. W 1722 roku Franciszek zeznał dług u Franciszka KoŸlarzewskiego, syna Franciszka. Był żonaty z Annš, córkš Jana Zawistowskiego, wdowš po Jakubie Chawłowskim. Zmarł przed 1728 rokiem, a wdowa wyszła 3-o voto za Pawła Głazowskiego, syna Jakuba.

B121 114. Wiktor. W 1710 roku Tomasz Kroczewski, syn Szymona, pokwitował Wiktora z matkš i rodzeństwem z długu na Brodach Małych, oni zaœ zastawili te dobra StanisłaŹwowi Łosowskiemu z żonš. W 1711 roku matka odstšpiła Wiktorowi z braćmi swoje dożyŹwocie. W 1713 roku, wraz z braćmi rodzonymi i stryjecznymi, synami Wacława, odstšpił dobra po dziadku Stanisławie w Sšchocinie Marcjannie Satkowskiej, żonie Mikołaja Gniewkowskiego. W 1717 roku, wraz z braćmi Franciszkiem i Antonim, zawarł ugodę z Adamem Sobolewskim dotyczšcš podziału dóbr w NieŸdzinie i Brodach Małych. W 1720 roku Wiktor pokwitował Adama Sobolewskiego, któremu Wiktor odstšpił w 1719 roku doŹbra w NieŸdzinie i Brodach Małych.

B121 115. Wojciech. W 1710 roku Tomasz Kroczewski, syn Szymona, pokwitował Wojciecha z matkš i rodzeństwem z długu na Brodach Małych, oni zaœ zastawili te dobra Stanisławowi Łosowskiemu z żonš. W 1713 roku, wraz z braćmi rodzonymi i stryjecznymi, synami Wacława, odstšpił dobra po dziadku Stanisławie w Sšchocinie Marcjannie Satkowskiej, żonie Mikołaja Gniewkowskiego. W 1718 roku był żonaty z Annš, córkš Piotra Sokolnickiego. W 1721 roku Wojciecha pokwitowała panna Elżbieta, córka Stanisława Ostrzykowskiego. Zmarł przed 1731 rokiem. Pozostawił nieletnie córki: B121 115a. Teresę, B121 115b. Ludwikę, B121 115c. Magdalenę i B121 115d. Mariannę.

B12112. Wacław. W 1674 roku Wacław pokwitował Krzysztofa Chociszewskiego z żonš. Był wtedy żonaty z Katarzynš Orłowskš. W tym samym roku Wacławowi z żonš zastawił Kanigowo Piotr Kanigowskł, syn Feliksa, Katarzyna Smolska zaœ, żona Tomasza Małoklęskiego, zwolniła Wacława ze wspólnikami z banicji spowodowanej zaborem dóbr w Kanigowie. W 1675 roku Wacław pokwitował Piotra Kanigowskiego, który zwolnił ze sporów Tomasza Małoklęskiego. W 1676 roku Wacława pokwitował brat Jan. W 1677 roku Jan Szawłowski z Nadółk pokwitował Wacława, który odstšpił mu poddanego. W 1679 roku Wacław zapisał na NieŸdzinie i Brodach pienišdze zmarłej żony Katarzyny. W 1679 roku Wacławowi odstšpił Piotr Kanigowski, syn Feliksa, dobra w Kanigowie. W 1680 roku Wacław ożenił się powtórnie z Ewš Leszczyńskš. W 1681 roku Wacława, nabywcę Kanigowa pokwitowali synowie Jana Małowieskiego z należnoœci za dobra Borzym, którego byli posesorami. W 1687 roku rodzina zmarłego Jana Kanigowskiego odstšpiła Wacławowi swoje prawa do Kanigowa. W 1668 roku Adam Leszczyński, syn Jana, odstšpił zięciowi Wacławowi swój zastaw w Węgrzynowie. W 1688 roku Wacława pokwitowała Elżbieta Kanigowska, żona Kazimierza Wołowskiego. W 1694 roku Wacław był posesorem zastawnym Kanigowa i zwolnił z oskarżeń właœciciela Piotra Kanigowskiego. Wacław zmarł przed 1697 rokiem. Pozostawił z pierwszej żony córkę B121 12a. Annę, w 1694 roku żonę Jana Wkrzeńskiego, syna Wojciecha, 2-o voto żonę Kazimierza Górskiego, 3-o voto w 1730 roku żonę Jakuba Dšbrowskiego syna Walentego, z drugiej żony zaœ córki B121 12b. Agnieszkę, w 1696 roku żonę Kazimierza Smoszewskiego, syna Stanisława, i B121 12c. Rozalię, w 1721 roku wdowę po Zygmuncie Brodzkim, 2-o voto żonę Michała Zawodzkiego, syna Jakuba, oraz synów: B121 121. Antoniego, B121 122. Macieja i B121 123. Wacława.

B121 121. Antoni. W 1696 roku na rzecz Antoniego z matkš i braćmi zrzekła się dóbr sioŹstra Agnieszka. W 1699 roku Antoni asystował siostrze Annie. W 1708 roku Antoni był żonaty z Ewš, córkš Jana Przeciszewskiego, Wojciech Przeciszewski zaœ, syn Mateusza, zeznał dług u Antoniego. W tym samym roku Rozalia, wdowa po Jakubie Przeciszewskim, przekazała Antoniemu sumy na Zarębinie. W 1712 roku Antoni z braćmi wydzierżawili Kanigowo Walentemu Malewskiemu, synowi Stefana. W 1713 roku, wraz z braćmi rodzonymi i stryjecznymi, synami Jana, odstšpił dobra po dziadku Stanisławie w Sšchoeinie Marcjannie Satkowskiej, żonie Mikołaja Gniewkowskiego. W tym samym roku Antoni z braćmi odstšpił poddanego z Kanigowa Wojciechowi Dzierżanowskiemu, synowi Macieja. W 1715 roku Antoni uwolnił z banicji X. kanonika czerwińskiego Kazimierza Przeciszewskiego, a w 1717 roku pokwitował z długu Wojciecha Przeciszewskiego, syna Mateusza. W 1719 roku Antoni zamienił z braćmi Maciejem i Wacławem dobra w Kanigowie na dobra w NieŸdzinie i Brodach Małych. W 1721 roku Antoniemu odstšpili dobra w Kanigowie bracia Maciej i Wacław. W 1721 roku Antoniemu z braćmi odstšpiła Anna, żona Józefa Grębeckiego, poddanego z Gradówka. W 1722 roku Antoni pokwitował z oskarżeń Walentego Kleniewskiego, wicepisarza ziemi zawkrzańskiej. W tym samym roku Antoni pokwitował Jacka Brodzkiego, syna Macieja. W 1722 roku Antoniego pokwitował z pieniędzy u Jacka Brodzkiego Herkulanus Szawelski, kanonik czerwiński, dług zaœ u Antoniego potwierdziła Rozalia Suska, wdowa po Jakubie Przeciszewskim. W 1724 roku Antoni z braćmi jako dziedzice Kanigowa zawarli umowę z Wojciechem Dziwanowskim, synem Macieja. W 1725 roku Antoni przekazał Piotrowi Roœciszewskiemu, synowi Wojciecha, sumy zapisane na Zarębinie. W 1725 roku Antoni pokwitował Cecylię Plšskowskš, wdowę po Antonim Lasockim, z dziećmi. W 1725 roku u Antoniego zeznał dług Marcin Chamski, syn Andrzeja. W 1727 roku Antoniego pokwitował Marcin Kamiński z żonš. Antoni zmarł przed 1752 rokiem. Pozostawił synów B121 121 1 Jana i B121 121 2. Marcjana.

B121 121 1. Jan. W 1752 roku Jan pokwitował z oskarżeń Piotra Jeża, syna Stanisława. Zapewne ten Jan był żonaty z Mariannš z Mierzyńskich i był dziedzicem w Winnicy. Pozostawił synów: B121 121 11. Mikołaja, B121 121 12. Franciszka, B121 121 13. Konstantego, B121121 14. Euzebiego, B121121 15. Stefana i B121 121 16. Feliksa.

B121 121 11. Mikołaj. W 1779 roku kupił częœć dóbr w Winnicy od Marianny Radzickiej, a w 1789 resztę dóbr od Marcina Winnickiego. Żonaty był z Mariannš Jeżewskš, siostrš Floriana. Zmarł przed 1815 rokiem. Pozostawił córkę B121 121 11a. Wiktorię, w 1815 roku żonę Marcelego Melera zamieszkałego w Lipnie, oraz syna B121 121 111. Dominika.
B121 121 111. Dominik. Urodził się w 1799 roku. W 1815 roku siostra Wiktoria zrzekła się na rzecz Dominika dóbr w Winnicy. W 1838 roku żonš Dominika była Pulcheria, córka Józefa Jarnowskiego, zmarła w 1866 roku. Dominik był radcš Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. W 1839 roku nabył Winnicę (lit. C) od Jana Żurawskiego. Pozostawił córkę B121 121 Ula. Ewelinę urodzonš w 1824 roku, oraz syna B121 121 111 1. Władysława.

B121 121 111 1. Władysław. Urodził się w 1824 roku. W 1876 roku Władysław kupił dobra w Turzy Małej, wraz z częœciami Winnicy i Zdziemborza od Franciszka Lipińskiego i sprzedał je w 1881 roku lekowi Ejbszycowi.

B121 121 12. Franciszek. Był pisarzem magazynów solnych w Wyszkowie.

B121 121 13. Konstanty.

B121 121 14. Euzebi. Pozostawił córki: B121 121 14a. Mariannę, B121 121 14b. Elżbietę, B121 121 14c. Justynę, B121 121 14d. Teodorę i B121 121 14e. Antoninę oraz syna B121 121 141. Ignacego.

B121 121 141. Ignacy.
B121 121 15. Stefan.
B121 121 16. Feliks.

B121 122 1. Józef. W 1746 roku ojciec odstšpił Józefowi z braćmi sumy po swojej siostrze Agnieszce Smoszewskiej. W 1746 roku Józef pokwitował ojca z dziedzictwa. W 1767 roku ojciec zapisał pienišdze Józefowi, który był wówczas dominikaninem.

B121 122 2. Franciszek. W 1746 roku ojciec odstšpił Franciszkowi z braćmi sumy po swojej siostrze Agnieszce Smoszewskiej. W 1750 roku Aleksander Wierzchowski, syn Krzysztofa, z rodzeństwem odstšpił Franciszkowi dobra Wierzchy. W 1754 roku Franciszka pokwitował brat Antoni z należnoœci na Setropiach po ciotce Agnieszce. W 1759 roku Franciszek Nakwaski, podkomorzy wyszogrodzki, mianował Franciszka komornikiem granicznym i Franciszek złożył przysięgę. W 1767 roku ojciec przekazał Franciszkowi dobra w NieŸdzinie-Perkach, Wiłkanowku, Œwięcicach Papierowych i NieŸdzinie-Wyżgach, z których Franciszek miał spłacić brata Antoniego. W 1768 roku Franciszek zastawił X. Grzegorzowi Smoleńskiemu dobra w Karwowie, Franciszka zaœ pokwitował Ludwik Zaborowski, syn Bartłomieja. W 1768 roku X. Grzegorz Smoleński odstšpił Franciszkowi Karwcwo. W l769 roku Franciszek był pisarzem grodzkim płockim i nabył dobra w NieŸdzinie-Perkach od Antoniego Falęckiego, syna Piotra. W 1772 roku Franciszek zapisał dożywocie z żonš Barbarš, córkš Józefa Glinki, kuzyn Marcjan zaœ odstšpił mu dobra w Szeligach Małych. W 1775 roku Franciszek nabył połowę dóbr w Smolsku od Marcina Droz-dowskiego, syna Antoniego. W tym samym roku Franciszkowi odstšpił poddanego z Przeradza Aleksander Dębski, syn Aleksandra, Teodor Kuczborski zaœ, syn Franciszka, odstšpił Franciszkowi poddanego z Miszewa w ziemi zakroczymskiej. Również w 1775 roku Franciszek zeznał dług na Karwowie u kuzyna Marcjana, syna Antoniego. Franciszek został przed 1775 rokiem pisarzem ziemskim płockim. W 1776 roku Franciszek pokwitował wdowę po bracie Antonim, Mariannę z córkš Czerlińskš. W 1777 roku pokwitował go Jan Oœmiałowski, syn Michała. W 1780 roku Franciszek odstšpił z powrotem dobra w Szeligach Małych kuzynowi Marcjanowi, synowi Antoniego. W 1781 roku Franciszek zeznał dług na dobrach Perki. W 1786 roku zeznał na Karwowie dług u Klemensa Nakwaskiego, a także zeznał dług u Franciszka i Salomei Brzeskich znajdujšcych się pod jego opiekš. W 1792 roku Franciszek był sędziš ziemiańskim płockim, Hipolit Mikorski zaœ, syn Macieja, odstšpił mu częœci w Wilkanówku. Zmarł przed 1800 rokiem. Pozostawił synów: B121 122 21. Ignacego, B121 122 22. Jakuba, B121 122 23. Antoniego i B121 122 24. Józefa.

B121 122 21. Ignacy. W 1782 roku, wraz z ojcem, był dziedzicem w Karwowie. W 1800 roku otrzymał z działów rodzinnych dobra w Smólsku. W 1802 roku sprzedał Karwowo Szlacheckie Magdalenie Machcińskiej z mężem Józefem Modzelewskim. Był wtedy żonaty z Katarzynš, córkš Adama Malewskiego. Zmarł przed 1835 rokiem. Pozostawił córkę Balbinę, żonę Jana Horuckiego ze Lwowa, która odziedziczyła dobra po ojcu.

B121 122 22. Jakub. W 1782 roku wraz z ojcem był dziedzicem w Karwowie. W 1802 roku sprzedał dobra w NieŸdzinie-Perkach Janowi-Bogumiłowi Milkemu.

B121 122 23. Antoni. W 1782 roku, wraz z ojcem, był dziedzicem w Karwowie.
B121 122 24. Józef.

B121 122 3. Antoni. W 1746 roku ojciec odstšpił Antoniemu z braćmi sumy po swojej siostrze Agnieszce Smoszewskiej. W 1754 roku Antoni pokwitował brata Franciszka z należnoœci na Setropiach po ciotce Agnieszce. Za Antoniego wyszła w 1764 roku Marianna, córka Stanisława Jaroszewskiego, 1-0 voto wdowa po kupcu Mikołaju Czerlińskim. W 1765 roku Antoni był kapitanem piechoty JKMœci, brat Franciszek zaœ miał go spłacić z dóbr rodzinnych. Antoni nabył w 1769 roku dwór „Zaleszczyzna" na przedmieœciu Gniezna. Zmarł przed 1776 rokiem. Być może synem tego Antoniego był B121122 31. Marcin.

B121 122 31. Marcin. W 1780 roku Marcinowi odstšpił Franciszek dobra w Szeligach Małych, które poprzednio od niego nabył.

B121 123. Wacław. W 1696 roku na rzecz Wacława z matkš i braćmi zrzekła się dóbr siostra Agnieszka. W 1712 roku Wacław z braćmi wydzierżawili Kanigowo Walentemu Malewskiemu, synowi Stefana. W 1713 roku, wraz z braćmi rodzonymi i stryjecznymi, synami Jana, odstšpił dobra po dziadku Stanisławie w Sšchocinie. Marcjannie Satkowskiej, żonie Mikołaja Gniewkowskiego. W tym samym roku Wacław z braćmi odstšpił poddanego z Kanigowa Wojciechowi Dzierżanowskiemu, synowi Macieja. W 1719 roku Wacław z bratem Maciejem zamienił dobra w NieŸdzinie i Brodach Małych z bratem Antonim na dobra w Kanigowie. W 1719 roku Wacław był żonaty z Mariannš, córkš Pawła Pęskiego. W 1721 roku pokwitował z długu Antoniego-Jana Małowieskiego wicepisarza zakroczymskiego. W 1721 roku, wraz z bratem Maciejem, odstšpił dobra w Kanigowie bratu Antoniemu. W 1721 roku Wacławowi z braćmi odstšpiła Anna, żona Józefa Grębeckiego, poddanego z Gradówka. W 1722 roku Wacławowi odstšpił poddanego z Kobylej Woli Antoni Piotrkowski, syn Mateusza. W 1724 roku Wacław z braćmi, jako dziedzice Kanigowa, zawarli umowę z Wojciechem Dziwanowskim, synem Macieja. W 1727 roku Wacławowi zastawił Ciołkówko Stanisław Niszczycki, kasztelan racišżski, syn Pawła. W tym samym roku Wacław z żonš pokwitował z pieniędzy Antoniego Małowieskiego, podstaroœciego grodzkiego wyszogrodzkiego. W 1728 roku z Wacławem zawarł kontrakt dotyczšcy zastawu NłeŸdziny-Perków z Antonim-Janem Małowieskim, podstaroœcim wyszogrodzkim. W 1725 roku An-toni-Jan Małowieski zastawił Wacławowi dobra w Małej Wsi, NieŸdzinie i Wilkanówku. W 1743 roku Wacław był powtórnie żonaty z Mariannš Dębskš, a Marianna, wdowa po Stanisławie Niszczyckim, kasztelanie racišżskim, odstšpiła Wacławowi zastawione poprzednio Ciołkówko. W 1745 roku Wacław odstšpił poddanego z Ciołkówka Józefowi Dembowskiemu, łowczemu zawkrzańskiemu, synowi Floriana. W 1749 roku Wacław z bratankami Marcjanem, Janem i Franciszkiem pokwitował z wyprocesowanych pieniędzy Teresę,wdowę po Janie Jeżewskim, z synami. W 1755 roku Wacław zastawił Ciołkówko Piotrowi Kozłowskiemu synowi Mikołaja, Wacława zaœ pokwitowali z długu na tych dobrach synowie Antoniego Miszewskiego. W 1762 roku Wacław odstšpił dobra w Ciołkówku synowi Wojciechowi. Wacław zmarł przed 1763 rokiem. Pozostawił z l żony córki B121 123a. Mariannę, w 1772 roku żonę Józefa Malińskiego, syna Fabiana, i B121 123b. Joannę, w 1781 roku żonę Antoniego-Wiktora Pomianowskiego, oraz syna B121 1231. Wojciecha.

B121 123 1. Wojciech. W 1762 roku ojciec odstšpił Wojciechowi dobra w Ciołkówku. W 1773 roku Wojciech odstšpił dobra w Ciołkówku Józefowi Kleniewskiemu synowi Marcelego. Zapewne ten Wojciech był w 1779 roku żonaty z Katarzynš córkš Józefa Chełmickiego.

B13. Serafin. W 1568 roku u Serafina zeznał dług brat Stanisław. W 1574 roku podzielił z braćmi dobra po ojcu w Ciołkowie. W 1583 i w 1585 roku Serafinowi zastawił częœci w Ciołkowie brat Mikołaj. W 1583 roku Serafinowi sprzedał wieœ Gršd Mikołaj Romocki, syn Jakuba. W 1584 roku Stanisław Romocki poniszczył Serafinowi znaki graniczne w Gršdzie. Serafin zmarł przed 1595 rokiem. Pozostawił córkę B12a. Annę, w 1603 roku żonę Wojciecha Łopackiego, syna Pawła, oraz synów B131. Andrzeja i B132. Jakuba.

B131. Andrzej. W 1595 roku, wraz z bratem, pokwitował stryja Mikołaja. W 1614 roku Andrzejowi przekazał należnoœci Wojciech Kosiński, syn Mikołaja z Kosin Starych. W 1632 roku Andrzej wprowadzony został do dóbr Łukasza Turskiego, syna Wojciecha w Turzy. W 1631 roku Tomasz Kłokocki, syn Walentego, zapisał Andrzejowi dożywocie na swoich dobrach w Gršdzie. Andrzej występował jeszcze w 1646 roku.

Linia C. Potomstwo Andrzeja zwanego Jaszek

C. Andrzej. Występował w 1523 roku. Jego siostrš była zapewne Anna, w 1519 roku żona Sebastiana syna Stanisława z Niesułowa. W 1534 roku Andrzejowi odstšpił częœci w Łuniewie Michał z Chomętowa z żonš. W 1540 roku zapisał posag córce Agnieszce. Zmarł w 1540 roku. Pozostawił córki Ca. Dorotę, w 1538 roku żonę Pawła Kozłowskiego, syna Wawrzyńca, i Cb Agnieszkę występujšcš w 1540 roku, oraz syna C1 Stanisława.

C1. Stanisław. Był dziedzicem w Ciołkowie Małym, WoŸnikach i Łuniewie. W 1540 roku Stanisław zeznał dług na Ciołkowie Małym, WoŸnikach i Łuniewie u X. Mikołaja Œlepkowskiego, kanonika płockiego. W 1541 roku Anna, córka Marcina Łuniewskiego pokwitowała Stanisława ze swoich praw do Łuniewa. W 1543 roku Stanisław wydzierżawił swoje częœci w Łuniewie X. Mikołajowi Œlepkowskiemu, plebanowi w Kuckach. Był żonaty z Katarzynš, córkš Jana Œlepkowskiego. Zmarł przed 1544 rokiem. Pozostawił córkę Clš. DoroŹtę, w 1553 roku żonę Jakuba Kuczborskiego, W 1544 roku wdowa z córkš Dorotš skarżyła Piotra Kozłowskiego oraz Jana Borzewskiego o wyrzucenie jej z córkš Dorotš z połowy dóbr w Ciołkowie, WoŸnikach i Łuniewie otrzymanych po mężu. Opiekunem córki Doroty był w 1547 roku Piotr Koskowski, który poranił kmieci X. Jana Tłubickiego z Czerniejewa.
Osoby nie powišzane z rodowodami

Franciszek. W 1587 roku był synem Macieja, dziedzica w Gocłowie, i zapisał pieŹnišdze siostrze Annie, żonie Jana Łuniewskiego. Tego Franciszka, zmarłego przed 1597 rokiem, synem był Jan, który w 1596 roku wprowadzony został do dóbr Jana, syna Mikołaja w Białoskórach.

Jakub. Był synem zmarłego przed 1680 rokiem Macieja. Żonš jego była wtedy Marianna Słupecka, wdowa po Janie Sulborskim, on zaœ zapisał pienišdze X. Marcinowi, synowi Jana. Zapewne synami tego Jakuba byli Walenty i Teodor. Walenty w 1717 roku zastawił częœci w Ciołkowie Wielkim Józefowi Bromirskiemu, synowi Piotra. Był żonaty z Annš Siekluckš. Zmarł przed 1749 rokiem. Pozostawił córki Dorotę, żonę Franciszka Kozłowskiego, i Annę, w 1749 roku wdowę po Janie Siecińskim, oraz synów Antoniego, żonatego w 1758 roku z Elżbietš, córkš Wawrzyńca Niedroskiego, i Felicjana, którego pokwitował w 1758 roku Walenty Œlepkowski, syn Jana.

Jan. W 1566 roku był synem zmarłego Stanisława i zapisał posag żonie Elżbiecie, córce Michała Sobańskiego.

Jan. W 1684 roku był żonaty z Zofiš, córkš Kaspra Karwowskiego.

Jan. W 1688 roku był żonaty z Zofiš Krzyżanowskš, wdowš po Mateuszu Osieckim.

Krzysztof. W 1640 roku był dzierżawcš dóbr w Miszewie i Małoszewie.

X. Krzysztof. W 1571 roku był prepozytem w Małogoszczy.

Marian. Zmarł przed 1713 rokiem. Był żonaty z Elżbietš Jaroszewskš. Pozostawił córkę Marcjannę, w 1713 roku wdowę po Szymonie Satkowskim.

Marcin. Był synem Stanisława i w 1595 roku zeznał dług u Stanisława Męczyńskiego.

Marcin. Zmarł przed 1728 rokiem. Był żonaty z Zofiš Wšsowskš.

Marcin. W 1750 roku był żonaty z Mariannš, córkš Antoniego Kanigowskiego. Zapewne ten Marcin zmarł przed 1755 rokiem. Był dziedzicem w Arciszewie.

Maciej. Zmarł przed 1701 rokiem. Pozostawił synów Stanisława i Jakuba. Zapewne wdowš po tym Stanisławie była w 1723 roku Katarzyna, córka Wojciecha Peszyńskiego.

Piotr. Był żonaty z Konstancjš, córkš Jakuba Zawadzkiego. Zmarł przed 1719 roŹkiem, a wdowa wyszła 2-o voto za Walentego Sobolewskiego.
X. Stanisław. W 1662 roku był plebanem w Łętowie. W 1682 roku odstšpił częœci w NieŸdzinie bratu Janowi, synowi Stanisława. W 1707 roku był kanonikiem czerwińskim i uwolnił z długu brata Jana.

Tomasz. Był synem zmarłego przed 1777 rokiem Felicjana i Marty Rostkowskiej. W 1761 roku zapisał dożywocie żonie, Teresie Wrzoskównie. W 1777 roku odstšpił częœci w Ciołkowie Wielkim Antoniemu WoŸnickiemu, synowi Jana. Pozostawił córkę Zofię. Jego brat Józef był w 1776 roku żonaty z Mariannš, córkš Antoniego Galemskiego.

Wawrzyniec. Był żonaty z Katarzynš Rycharskš. Zmarł przed 1773 rokiem. Pozostawił syna Stanisława, który w 1773 roku odstšpił dobra w Sniegocinie Kazimierzowi Kowalewskiemu, synowi Kazimierza. Córkš Wawrzyńca była Łucja, w 1790 roku wdowa po Macieju Niedroskim, 2-o voto żona Antoniego Ważyńskiego, syna Zygmunta.

Władysław. Pozostawił córkę Mariannę, w 1762 roku żonę Józefa Malińskiego, syna Fabiana.

Aleksandra. Zmarła przed 1725 rokiem. Była żonš Samuela Kamińskiego.

Anna. W 1631 roku była żonš Marcina Knzickiego.

Anna. Około 1745 roku była żonš Wawrzyńca Malińskiego.

Anna. Około 1750 roku była żonš Aleksandra Pilichowskiego.

Dorota. W 1596 roku żona Mateusza Komońskiego, syna Mateusza.

Emerencjanna. W 1630 roku była wdowš po Mikołaju Luboradzkim.

Ewa-Aleksandra. W 1690 roku była żonš Arnolfa Nakwaskiego, syna Wojciecha.

Jadwiga. W 1676 roku żona Daniela Rusieckiego.

Magdalena. Około 1740 roku była żonš Antoniego Cieœlińskiego.

Marcjanna. W 1758 roku była żonš Wawrzyńca Kowalewskiego, syna Michała.

Marianna. W 1688 roku była wdowš po Mateuszu Wołowskim.

Marianna. W 1709 roku była żonš Stanisława Jeża.

Marianna. 1752 roku była żonš Mateusza Górskiego, syna Krzysztofa.

Petronella. Około 1715 roku była żonš Adama Kowalewskiego.

Petronella. Około 1760 roku była żonš Aleksandra Dšbrowskiego.

Zofia. W 1908 roku była żonš Włodzimierza Roœciszewskiego, syna Kazimierza.


ęđŕńíűě öâĺňîě âűäĺëĺíű čěĺíŕ ŕďđĺäęîâ Ęîíńňŕíňčíŕ Ýäóŕđäîâč÷ŕ Öčîëęîâńęîăî ďî ďđ˙ěîé ëčíčč

Đîěŕí Ôĺäîđîâč÷ Ńŕíăóřęî (1537-1571)
66ő53, łíâ.š Ć-954 ˲Ě
Ŕëĺęńŕíäđîâč÷ Ęîńň˙íňčí
Ďîőîäćĺíí˙: Ěóçĺé ęí. Ëţáîěčđńüęčő ó Ëüâîâł
Íŕďčńč: íŕ ëčöĺâłé ńňîđîíł ďî óěîâíîěó îâŕëó "ROMAN XZĘ / SANGUSZKO / ZYŁ ANNO / 1571." Íŕ çâîđîňł ďłäďčń ŕâňîđŕ "Alexandrowicz fecit".

÷ňî-ňî íĺ î÷ĺíü ďîőîć íŕ îáîčő ďîđňđĺňŕő

Ęí˙çü Äěčňđčé Ô¸äîđîâč÷ Ńŕíăóřęî (óęđ. Äěčňđî Ôĺäîđîâč÷ Ńŕí´óřęî, ďîëüńę. Dymitr Sanguszko, 1530 — 3 ôĺâđŕë˙ 1554) — ăîńóäŕđńňâĺííűé äĺ˙ňĺëü Âĺëčęîăî ęí˙ćĺńňâŕ Ëčňîâńęîăî, ńňŕđîńňŕ ćčňîěčđńęčé (1548—1552), ÷ĺđęŕńńęčé č ęŕíĺâńęčé (1552—1554).

Ďđĺäńňŕâčňĺëü ëčňîâńęîăî ęí˙ćĺńęîăî đîäŕ Ńŕíăóřĺę ăĺđáŕ ŤĎîăîí˙ť. Ńňŕđřčé ńűí ńňŕđîńňű âëŕäčěčđńęîăî, âčííčöęîăî č áđŕöëŕâńęîăî, ěŕđřŕëęŕ Âîëűíńęîé çĺěëč, ęí˙ç˙ Ô¸äîđŕ Ŕíäđĺĺâč÷ŕ Ńŕíăóřęî (îę. 1500—1547), č Ŕííű Čâŕíîâíű Áđŕíęîâč÷ (óě. 1578). Ěëŕäřčĺ áđŕňü˙ — Ŕíäđĺé, Đîěŕí č ßđîńëŕâ Ńŕíăóřęč.

 1548 ăîäó ęí˙çü Äěčňđčé Ô¸äîđîâč÷ Ńŕíăóřęî ďîëó÷čë äîëćíîńňü ńňŕđîńňű ćčňîěčđńęîăî, ŕ â 1552 ăîäó áűë íŕçíŕ÷ĺí ńňŕđîńňîé ÷ĺđęŕńńęčě č ęŕíĺâńęčě.

âčęčďĺäč˙