Окулич-Казарин :: Ож - Ол :: О :: Поиск предков, родичей и/или однофамильцев
Всероссийское Генеалогическое Древо

Генеалогический форум ВГД

На сайте ВГД собираются люди, увлеченные генеалогией, историей, геральдикой и т.д. Здесь вы найдете собеседников, экспертов, умелых помощников в поисках предков и родственников. Вам подскажут где искать документы о павших в боях и пропавших без вести, в какой архив обратиться при исследовании родословной своей семьи, помогут определить по старой фотографии принадлежность к воинским частям, ведомствам и чину. ВГД - поиск людей в прошлом, настоящем и будущем!

Генеалогический форум ВГД » Поиск предков, родичей и/или однофамильцев » О » Ож - Ол » Окулич-Казарин
Вниз ⇊


Окулич-Казарин

Ищем любое упоминание фамилии в архивных документах, а так же любую информацию про древний дворянский род (польская шляхта) Окулич-Казарин, Казарин, Казарин-Окулич.(герб Дрыя и герб Рудница и др.) Витебской, Могилевской, Минской и др губерний Российской И

<<Назад    Вперед>> [ <<<<< ] Страницы: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 * 11 12 13 14 15 16 [ >>>>>> ]
Модераторы: N_Volga, Радомир
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

Козаринова Елизавета. В эмиграции во Франции. Ум. 1965 в Шелль (Франция). /540/
Окулич Владислав, р. 1901. В эмиграции в Китае, служил в Шанхайском русском полку. Покончил самоубийством ок. 30 авг. 1934 в Шанхае. /400/
Окулич Всеволод Иванович, р. 1893 в г. Вильно. Подпоручик. Во ВСЮР и Русской Армии. Взят в плен. В мае 1921 в частях на Украине, на особом учете с 1923 в Харьковском ГПУ. /7–143; 800/
Окулич Иосиф Константинович, р. 13 нояб. 1871. Из казаков ст. Красноярской Енисейской губ. Цюрихский политехнический институт. Агроном. Чиновник Министерства земледелия. Участник выступления енисейских казаков в 1918. В белых войсках Восточного фронта из Англии, с 12 фев. 1919 уполномоченный Енисейского казачьего войска при Главном управлении по казачьим делам. В эмиграции в Сербии, затем в США, представитель правительства Меркулова и Сибирской кооперации. Ум. 21 янв. 1949 в Канаде. /103–8/
Окулич Ольга Евгеньевна, р. 1919. Дочь капитана. В Вооруженных силах Юга России. На 14 мар. 1920 в общежитии "Лан" в Константинополе. /4–107/
Окулич Сергей Данилович. Санкт-Петербургский институт путей сообщения 1904. Коллежский секретарь. В эмиграции в Югославии, 1921–1923 член Союза русских инженеров. /677/
Окулич-Казарин Нарцисс Константинович. Поручик. Был в плену. В нач. 1918 возвращался в Орел через Киев. /615/
Окулич-Казарин Роман Антонович. Училище правоведения 1904. Коллежский секретарь. в отставке. В эмиграции в Польше. Ум. 1925. /401/
Окулич-Казарин Семен Иванович, р. 1870. Николаевское кавалерийское училище 1893. Офицер гвардейской кавалерии. Полковник. В эмиграции в Румынии. Ум. 27 дек. 1928. /46; 400/
Окулич-Казарин Франц Антонович. Училище правоведения 1901. Коллежский ассесор. в отставке. Ум. до 1967. /401/
Окулич-Казарин Чеслав Рафаилович. Московская авиационная школа. В белых войсках Восточного фронта; окт. — дек.
1919 в Иркутской военно-инструкторской школе. /21–27/
valerishisn
Новичок



Сообщений: 4
Регистрация: 2008
Рейтинг: 5 

На Старосеменовском кладбище в Витебске есть могила Марии Окулич-Казариной (не знаю куда ее отнести по генеалогическому древу).
На интернет-аукционе продавалась открытка с поздравлением племянника дяде Людвигу Игнатьевичу Окулич-Казарину в Ташкент

Прикрепленный файл Мария Окулич-Казарина Витебск.JPG
---
valerishisn
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 


valerishisn написал:
[q]
открытка с поздравлением племянника дяде Людвигу Игнатьевичу Окулич-Казарину в Ташкент
[/q]


valerishisn написал:
[q]
На Старосеменовском кладбище в Витебске есть могила Марии Окулич-Казариной
[/q]

Спасибо Вам valerishisn за интересную информацию.
Что по Людвигу Игнатьевичу Окулич-Казарину это линия рода Окулич-Казарины из Ташкента.
Вот немного информации

http://mytashkent.uz/2010/08/17/14727/
http://mytashkent.uz/2010/08/2...otkryitki/

Людвиг Ипполит (Игнатьевич) Окулич-Козарин (1849-1922), в Туркестане с 1869 года.
Канцелярия Генерал-Губернатора.
Поляк, католик, уроженец Витебской губернии, приехал в Туркестан в поисках работы.
Женился, и в Ташкенте у него родились 4ро сыновей.
Служил в канцелярии генерал-губернатора. Награждался орденами, подписанными царями
Николаем І и Николаем ІІ, а также орденом Золотой Бухарской звезды 3 степени. Грамота подписана Эмиром Бухарским.
Делал пожертвования на костел в Ташкенте.
Жена Людвига Ипполит (Игнатьевича) Окулич-Козарина –
Елизавета Егоровна Окулич-Козарина

РГИА Фонды / 560 / Описи / Ф. 560 Оп. 20 / Дела / Ф. 560 Оп. 20 Д. 635
Окулич-Казарин Л.И. отставной коллежский асессор, г.Ташкент Шифр: Ф. 560 Оп. 20 Д. 635.

старший сын Людвига Ипполита Окулич-Козарина -
Людвиг Людвигович Окулич-Козарин, (1881-1971).
Основатель в Ташкенте химлаборатории на Т.Шевченко в Геологическом управлении химлабораторию, и был ее бессменным руководителем, награжден многими медалями и орденом Ленина.
Жена Людвига Людвиговича Окулич-Козарина - Юлия Ивановна (Педанти) Окулич-Козарина,
Одна из четырёх дочерей Ивана Ивановича и Елизаветы Егоровны Педанти.

Брат (Людвига Ипполита Окулич-Козарина)
Сигизмунд Людвигович Окулич-Козарин (1883г.р.,)
после революции, уехал в Польшу в Краков, где и умер.
Екатерина Ивановна Окулич-Козарина - жена Сигизмунда (Зигмунд) Людвиговича Окулич-Козарина,
Русско-Японская война 1905 год. сестра милосердия

Брат (Людвига Ипполита Окулич-Козарина) Еще один сын Людвига Ипполита О-К
Георгий Людвигович Окулич-Козарин (1887-1938) Родился в 1887г., г. Ташкент;
геолог, метеоролог, исследователь Тянь-Шаня.
На сайте Старые фото Бишкека ( Сюда не доходила улица Советская (Ново-Советская, Байтик Баатыра).
Сейсмостанция во Фрунзе была создана в 1927 году и первоначально находилась в подвале здания Совнаркома (Ассамблея народа Кыргызстана). Метеорологической и сейсмологической службой руководил Георгий Людвигович Окулич-Казарин (на фото). После его ареста в 1938 году сейсмическую станцию возглавляли А.Коротин (до 43 года) и Н. В. Кожин( до 46 года).
Георгий Людвигович Окулич-Козарин, был арестован в 1937г. репрессирован и умер 1938г. в застенках. Источник: Книга памяти Республики Киргизия. В Бишкеке живут его потомки.

Брат (Людвига Ипполита Окулич-Козарина)
Витолд Людвигович Окулич-Козарин (1893 г.р.)
о нём на польском
Najmłodszy Witold – pupilek rodziny, uzdolniony skrzypek, udał się na studia do Moskiewskiego Konserwatorium - rosyjska szkoła muzyczna zawsze była słynna. Witold zniknął bez śladu na przełomie 1917-1918 r. Ojciec nie mógł się z tym pogodzić. Szukał syna przez lata, pisał do różnych instancji (kopie jego listów i odpowiedzi z urzędów zachowały się w rodzinnym archiwum), podejrzewał, że Witold trafił do Polski i nawet zasięgał informacji o nim w Przedstawicielstwie Polskiej Rzeczypospolitej do spraw repatriacji. Aż do samej swojej śmierci wierzył, że ukochanego Witoldika (jak go nazywano z rosyjska) odnajdzie. Wierzył nadaremnie. Witold zaginął w wirach rewolucji.

Жена (Витолда Людвиговича Окулич-Козарина) (1893 г.р.)
Окулич-Казарина Лидия Владиславовна (01.03.1896 г.)
Ученый, селекционер, одна из авторов новой породы коз «горно-алтайская» Окулич-Казарина Лидия Владиславовна родилась 1 марта 1896 г. в станице Имантавской Кокчетавского уезда Акмолинской губернии. Отец – Тарчевский Владислав Викторович, сельский учитель.
В 1904–1910 гг. Л. В. Окулич-Казарина окончила Котуркульское начальное сельское училище, в 1910–1918 гг. – Омское епархиальное училище. В 1923–1928 гг. обучалась в Омском сельскохозяйственном институте на зоотехническом факультете. Одновременно она училась на курсах: в 1923–1924 гг. – годовых бухгалтерских курсах, в 1926–1927 гг. – 5-месячных переселенческих в г. Омске, в 1934 г. – 5-месячных по племенному животноводству в г. Москве и у академика Иванова в Аскания-Нова Ставропольского края.
С 1914 г. Л. В. Окулич-Казарина работала учительницей, затем классной наставницей в Омском епархиальном училище. В 1920 г. Л. В. Окулич-Казарина эмигрировала вместе с мужем Окулич-Казариным Витольдом Людвиговичем за границу в Китай. Там они находились до августа 1920 г., после чего вернулись на родину. После проверки Омгубчека (Омская губернская чрезвычайная комиссия по борьбе с контрреволюцией и саботажем) Лидия Владиславовна была освобождена. Затем она работала финансово-отчетным работником в 73-м кавалерийском полку имени Степана Разина 13-й Сибирской кавалерийской дивизии, бухгалтером в уездном земельном управлении, а затем в едином потребительском обществе в г. Атбасаре Акмолинской губернии.
http://musey-anohina.ru/index....rinoj.html

Прикрепленный файл Лидия Владиславовна О-К.jpg
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

Ludwik Hipolit Okulicz-Kozaryn
Ludwik Hipolit Okulicz-Kozaryn urodził się w Witebsku w 1849 r. Mając 20 lat wyruszył w świat. Poszukując pracy dotarł do Turkiestanu. Był jednym y pierwszych Polaków - cywili, którzy przybyli tutaj pod koniec 60-tych lat XIX wieku. Rosyjski Taszkient - Nowe Miasto - dopiero zaczynało istnieć: «W 1868 i 1869 r. zbudowano kilka gmachów państwowych i około 500 domów prywatnych» (z książki A. I. Dobrosmysłowa «Taszkient wczoraj i dziś», Taszkient, 1912).

W mieszkaniu potomków Okulicza-Kozaryna w Taszkiencie zachował się głęboko ukrywany przez dziesięciolecia dokument z dnia 8 kwietnia 1867 r. potwierdzający szlacheckie pochodzenie rodu:

«Według rozporządzenia Jego Cesarskiej Mości dano ten dokument z Witebskiego Szlacheckiego Zgromadzenia Poselskiego szlachcicowi Ludwikowi Hipolitowi, synu Ignacego, syna Stefana, Okuliczowi-Kozarynowi, zaświadczający, że urodził się, jak zaświadcza Rzymsko-Katolicki duchowny konsystorz w Mohylewie, dnia 25 sierpnia 1849 r., i że on, według decyzji tegoż Zgromadzenia, dnia 30 marca tegoż roku zaliczony z zapisem w szóstej części szlacheckiej księgi genealogicznej, do rodu Okuliczów-Kozarynów, zatwierdzonego jako ród szlachecki przez rezolucję Heroldii dnia 20 września 1834 r., i decyzja ta, zgodnie z paragrafem szóstym nakazu Jego Cesarskiej Mości, opublikowanego w rozkazach Rządzącego Senatu z dnia 23 września 1864 r., nabrała ostatecznej mocy prawnej».

W archiwum rodzinnym przetrwał też dzienniczek Ludwika Hipolita z 1869 r., w którym młody podróżnik starannie zapisywał odległości między miastami w drodze z Petersburga do Taszkientu – jechali wówczas rozstawnymi końmi, ruch kolejowy otworzono dopiero pod koniec lat 90–tych XIX w. – ogółem 3742 wiorsty. W tym samym dzienniczku Ludwik Hipolit spisywał – po rosyjsku! - swoje naiwne, ale szczere patriotyczne wiersze o Polsce:

“Бедная Польша!
Век миновал, как тебя растерзали,
Разграбили память старины глубокой,
Грубой ногою святыни попрали,
Свергнули в бездну рукою жестокой
…Терпи и усердно молись
Деве Марии, что в Ченстохове…”.

W dzienniczku powtarzają się również kilkakrotnie zapisane słupkiem daty rozbiorów Polski - tak jakby młody Turkiestańczyk bał się, że zapomni swojej ojczyzny i historię swego kraju.

Jak świadczy wykaz przebiegu służby Okulicza-Kozaryna, przechowywany w Państwowym Archiwum Uzbekistanu, przez wiele lat pracował w Kancelarii Turkiestańskiego Generała-Gubernatora jako urzędnik średniej rangi. Za wierną służbę został odznaczony orderami carskimi, jak również gwiazdą Emira Bucharskiego.(Ordery ozdobione szlachetnymi kamieniami nie zachowały się - w trudnych czasach - czy były kiedyś łatwe? – potomkowie sprzedali je albo wymienili - na chleb; zachowały się natomiast legitymacje do orderów). W archiwum rodzinnym w teczce z legitymacją do orderu leży ciekawa notatka: arabskie słowa muzułmańskiej modlitwy kilkakrotnie zapisane cyrylicą. Widocznie Ludwik Hipolit uczył je na pamięć, na wypadek jeżeli zajdzie potrzeba wygłoszenia jej podczas wręczania nagrody. Języka miejscowej ludności on nie znał. Mimo wszystkich starań podejmowanych przez władze centralne aby zmusić pracowników carskiej administracji do opanowania języka sartowskiego (uzbeckiego) lub perskiego, znajomość tych języków w tym środowisku była rzadkim wyjątkiem - władzę tę walkę przegrali można powiedzieć całkowicie.

Okulicz-Kozaryn wielkiej kariery w Turkiestanie nie zrobił. życie rodzinne było dla niego ważniejsze. W 1880 r. ożenił się z Elżbietą-Szarlotą Wolt-Wodder, Estonką (w Taszkiencie uchodziła za Niemk&#281a_003.gif. Z kim by w tych wczesnych latach kolonialnego Turkiestanu Polak w Taszkiencie miał się żenić? Kobiet brakowało. Zagospodarowywać kraj przyjeżdżali przeważnie mężczyźni. Co prawda, oficerowie często przywozili sobie żony z Polski, ale ich córki były w 1880 r. jeszcze za młode żeby prosić je o rękę. Tymczasem gdy czy to Niemki czy to Estonki, bez różnicy, miały podobne wychowanie – «kontekst» azjatycki zbliżał Europejczyków.

Powoli romantyzm młodzieńca, który zapisywał daty rozbiorów Polski w swoim dzienniczku, gdzieś się rozwiał. Urzędnik carskiej administracji o umiarkowanych poglądach został Polakiem, co potwierdza jego podpis figurujący wśród innych na podaniach w sprawie budowy kościoła. Ale na polskiego bohatera Okulicz-Kozaryn nie wyrósł. Chociaż polska historia znała lojalistów, którzy w ciągu nocy stawali się zaciekłymi wrogami cara i wiernymi przyjaciółmi wolności, Okuliczowi-Kozarynowi nie nadarzyła się okazja swojego patriotyzmu wykazać – nie było ani sposobności, ani konieczności… Być może uważał, że życia starczy i na konformizm i na patriotyzm, lecz nie starczyło.

Zdaje się, żona i dzieci zastępowały mu cały świat. Okuliczowie-Kozarynowie mieli czterych synow. Ludwik (imiennik ojca), Zygmunt, Jerzy (Georgij) i Witold urodzili się w Taszkiencie. Wszyscy zostali przez rodziców wysłani na najlepsze uczelnie. Ludwik studiował najpierw w Tomsku, a następnie w Kazaniu, gdzie się znajdował jeden z najstarszych w Rosji Uniwersytetów. Później Ludwik i Jerzy wyjechali na studia do Europy. Ponieważ znali niemiecki, Wrocław (wówczas Breslau, Niemcy) jako miejsce nauki najbardziej im odpowiadał. Ludwik studiował w Breslau chemię, Jerzy - matematykę. Obydwaj skończyli Uniwersytet w 1910 r. Ludwik wrócił do Taszkientu, gdzie założył laboratorium chemiczne dla potrzeb geologii. Jerzy kontynuował studia astronomiczne na Uniwersytecie Moskiewskim. Trzeci syn, Zygmunt, po ukończeniu prestiżowej wyższej uczelni technologicznej w Tomsku wyjechał na staż do Sorbony. Do Rosji nigdy nie wrócił. Po rewolucji jego kontakt z rodziną się urwał. (Niedawno jego potomkowie, poszukiwani w Ameryce, znaleźli się w Polsce, w Krakowie). Wreszcie, najmłodszy Witold – pupilek rodziny, uzdolniony skrzypek, udał się na studia do Moskiewskiego Konserwatorium - rosyjska szkoła muzyczna zawsze była słynna. Witold zniknął bez śladu na przełomie 1917-1918 r. Ojciec nie mógł się z tym pogodzić. Szukał syna przez lata, pisał do różnych instancji (kopie jego listów i odpowiedzi z urzędów zachowały się w rodzinnym archiwum), podejrzewał, że Witold trafił do Polski i nawet zasięgał informacji o nim w Przedstawicielstwie Polskiej Rzeczypospolitej do spraw repatriacji. Aż do samej swojej śmierci wierzył, że ukochanego Witoldika (jak go nazywano z rosyjska) odnajdzie. Wierzył nadaremnie. Witold zaginął w wirach rewolucji.

W rodzinnym archiwum Okuliczów-Kozarynów w Taszkiencie zachowało się ponad sto widokówek (pocztówek) - są to listy synów do rodziców, wyznania miłości do matki, ojca i ..Taszkientu. Zachowała się tylko część tych epistoł (jest to fakt oczywisty, ponieważ w tych czasach pocztówki numerowano, to pozwalało adresatowi mieć pewność, że dochodzą wszystkie). Widocznie zachowały się najpiękniejsze z nich, te zatrzymywane na pamiątkę. One rzeczywiście są ładne - cząsteczki cywilizowanego życia europejskiego, które przychodziło drogą pocztową z Breslau, Berlina i Paryża do rodziców, do upalnego zakurzonego wschodniego Taszkientu. Lecz, gwoli sprawiedliwości, przychodziło do Taszkientu, gdzie barwy wydaje się są jaskrawsze, a ludzie cieplejsi.

Ojciec, zawsze przywiązany do Polski, Witebska i szczególnie do rodowego majątku w Wymnie, w swoich listach namawiał synów, by spędzili wakacje na polskiej ziemi, wśród licznych krewnych, w żywiole polszczyzny, lecz dzieci rwały się do Taszkientu - ich ojczyzna była już tutaj, w Azji. Tu zostawili przyjaciół i pierwsze miłości. Przekonywali ojca: «W Wymnie jest nudno jak w grobie». A ojciec przez całe życie marzył o powrocie do rodzimych stron, przez dziesięciolecia korespondował z kuzynami i kuzynkami, ciotkami i wujaszkami, braćmi i bratankami, chociaż rzadko, ale jeździł do nich. Najczęściej jego myśli o powrocie były marzeniem, mniej lub bardziej uchwytnym, ale nigdy nie nabrały cech realności, pozostały marzeniami. Ta swego rodzaju werbalna repatriacja towarzyszyła Ludwikowi Hipolitowi przez całe życie, aż do samej śmierci - w Taszkiencie, w 1922 r.

Obecnie potomkowie Okuliczów-Kozarynów mieszkaja również w Kirgizji.

Jerzy Okulicz-Kozaryn, matematyk, astronom, po ukończeniu Uniwersytetów w Breslau i w Moskwie, wrócił do Taszkientu. Był rok 1916-ty. Toczyła się pierwsza wojna światowa. Na pewno było trudno o pracę. Jerzy znalazł posadę w Piszpeku (później – Frunze, obecnie - Biszkek) w Kirgizji. Ale wydaje się, że opuścił Taszkient z innego powodu. Przypuszczenie to - na tle historii i w kontekście innych rodzinnych wydarzeń i istniejących dokumentów – wydaje się nie bezpodstawne.

W tym samym 1916-tym roku starszy brat Jerzego Ludwik podjął dodatkową pracę w charakterze nauczyciela geografii w Taszkienckiej Szkole Handlowej. W archiwum tej szkoły zachowała się cieniusieńka (tylko 5 arkuszy) teczka z napisem: Ludwik Okulicz-Kozaryn. Teczka cieniusieńka, ale jakże ważna, odzwierciedlająca te wojenne czasy. Administracja szkoły niejednokrotnie zwracała się do nowego wykładowcy z prośbą «złożenia dokumentów o wykształceniu i tytule naukowym». Ludwik zwlekał. Wiedział, że do przedstawienia dyplomu z Breslau czas jest nieodpowiedni – natychmiast zaliczono by go do osób podejrzanych, przecież i pochodzenia był jakiegoś «niemieckiego», i studiował w Niemczech, na terytorium obecnego wroga Rosji. Na domiar złego w mieście się roiło od Niemców – jeńców wojennych, i to niewątpliwie było «okolicznością obciążającą». Wydaje się, że to starszy Ludwik, a być może i ostrożny ojciec poradził Jerzemu, który też był absolwentem Uniwersytetu w Breslau, szukać pracy tam, gdzie nikt nie znał rodziny Okuliczów - w prowincjonalnym śpiącym Piszpeku, dalej od stolicy rosyjskiego Turkiestanu, gdzie znajdowały się władze strzegące interesów państwowych.

Przez dłuższy czas, aż do 1928 r., Jerzy nie wspominał w ankietach służbowych o swoim pochodzeniu i o stopniu z Uniwersytetu w Breslau, powołując się tylko na dyplom z Moskwy. Pracując jako nauczyciel matematyki w gimnazjum, jednocześnie prowadzi badania nad unikalnym klimatem Kirgizji. W 1926 r. zostaje mianowany na dyrektora Kirgiskiego Instytutu Hydrometeorologicznego. W 1937 r. został aresztowany.

Jak wynika z dokumentów Archiwum NKWD (SNB) w Biszkeku, Okuliczа-Kozaryna oskarżano o to, że “był uczestnikiem organizacji szpiegowskiej, zbierał dla niemieckiego wywiadu wiadomości o charakterze szpiegowskim, a mianowicie: stanie wód rzek Kirgizji pasa granicznego (przy granicy z Chinami) w okresie letnim“, “o przyborze wód pasa granicznego ZSRR, które mogą stwarzać przeszkody podczas przesuwania się wojsk obcych krajów na terytorium radzieckie“; rzekomo miał zamiar wykorzystać w celach szpiegowskich “radioodbiorniki zainstalowane na wysokogórskich stacjach meteorologicznych”. W czasie dochodzenia “wykryto“, że pracował dla wywiadu nie tylko niemieckiego, lecz też i polskiego. Jakże mogło być inaczej, skoro matkę miał «Niemkę» (po co wdawać się w szczegóły: Niemka, Estonka?), а ojca miał Polaka?!

Jerzy Okulicz-Kozaryn zmarł w 1938 r. w więzieniu nie doczekawszy się wyroku. 19-tu innych, których rzekomo wciągnął w działalność szpiegowską zostało skazanych na śmierć.

W 1916 r. wyjeżdżajac z Taszkientu до Piszpeku uniknął biedy. Po przeszło dwudziestu latach, w 1937-ym, swoje pochodzenie przypłacił życiem. Jeszcze po dwudziestu latach, w 1957 r. Jerzego pośmiertnie zrehabilitowano z powodu braku dowodów przestępstwa.

Ze względu na represje Okuliczowie z Kirgizji zerwali kontakty z rodziną w Taszkiencie. Nie udało się ustalić, czy wzywano do NKWD taszkienckiego brata Ludwika (w archiwach zachowały się nie wszystkie teczki, na przykład, brakuje informacji o osobach, które przesłuchiwano jako świadków lub o tych, kto, jak wytłumaczono mi w jednym z archiwów, «zbyt krótko siedziali»). Wystarczy powiedzieć, że w wielu podobnych wypadkach krewnych tych, co byli podejrzewani lub oskarżeni, prześladowano. Tak więc w teczce Okuliczа-Kozaryna w kirgiskim NKWD Ludwik figuruje jako członek sieci szpiegowskiej, rzekomo założonej przez Jerzego w całej Azji środkowej. Represje szczęśliwie ominęły Ludwika. Mało tego, został nawet nagrodzony orderem Lenina za wkład do rozwoju chemii w sowieckim Uzbekistanie. Władza szczodrze rozdawała tytuły i ordery. Władzy nie starczyło, że ludzie jej się bali. Władza chciała żeby ją kochano.

«Wielka» historia Polaków w Azji środkowej składa się z tysięcy takich oto «małych» historii rodzin.

Większość polskich rodzin – w przeciwieństwie do Okulicz-Kozarynów z ich bogatym prywatnym archiwum - nie ma dokumentów potwierdzających ich polskie pochodzenie. W drugiej połowie lat 30-tych, kiedy walka z “wrogami narodu” nasiliła się, zniszczyli papiery ze strachu.
Ilustracje do tekstu:

1. Kościół rzymsko-katolicki w Taszkencie. 2002 r. Fot. K. Nathoo

2. Ludwik Hipolit Okulicz-Kozaryn (w dolnym rzędzie trzeci z prawej strony) wśród współpracowników - urzędników Kancelarii Turkiestańskiego Generała-Gubernatora. Taszkent. Dziewięćdziesiąte lata 19 w.

3. Rodzina Okuliczów-Kozarynów. Pierwszy z lewej - Ignacy Hermenegild Okulicz-Kozaryn z Wymna, który odwiedził brata Ludwika Hipolita w Taszkencie w 1895 r.

4. świadectwo do orderu Bucharskiego, którym odznaczono Ludwika Hipolita Okulicza-Kozaryna: “Przekład. Firmana Emira szlachetnej Buchary. Pamiętając o więzi przyjaźni i zgody, łączącej szlachetną Bucharę i potężny Rząd Cesarstwa Rosyjskiego dla dobra narodów i rozkwitu krajów, - odznaczamy młodszego pomocnika referendarza Kancelarii L.H. Okulicza-Kozaryna srebrnym orderem Bucharskiej gwiazdy trzeciego stopnia, aby nim ozdobił pierś swoją i pozostał wobec nas przyjazny. Miasto Kermine 22 sierpnia 1900 r. Oryginał opatrzony pieczęcią Emira Bucharskiego Emir Seid Abdul Ahada“.

5. Klan Okuliczów-Kozarynów w Wymnie. W górnym rzędzie w środku - gość z Taszkentu Ludwik Hipolit. Jego syn Witold - w dolnym rzędzie trzeci z prawej strony. Ok. 1907 r.

6. Bracia Okuliczowie-Kozarynowie: Ludwik, Zygmunt, Georgi (Jerzy) i Witold.

7. Pocztówka z podobizną Kopernika wysłana przez przyjaciół z Witebska do Georgi (Jerzego) Okulicza-Kozaryna, studenta Uniwersytetu w Breslau (Wrocław) 23 kwietnia 1908 r.: “Jurku, bądź takim uczonym jak Kopernik. Dodaj (jeszcze więcej) sławy temu narodowi, do którego należysz i który cierpi…”

8. Georgi (Jerzy) Okulicz-Kozaryn. Frunze, połowa lat trzydziestych 20 w.

http://olgamedvedeva.artspolonia.com/czlowiek.html

Прикрепленный файл Людвик Ипполит О-К Древо.jpg
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

Сайт ВЫМНЯНСКИЙ КРАЙ
БАРБАРА ОКУЛИЧ-КОЗАРИНА.
ПРАДЕДУШКА БАРБАРЫ ОКУЛИЧ-КОЗАРИНОЙ - ЛЮДВИГ-ИППОЛИТ ИГНАТЬЕВИЧ ОКУЛИЧ-КОЗАРИН РОДИЛСЯ В ИМЕНИИ ВЫМНО В 1849 ГОДУ

Письмо Барбары Окулич-Козариной. Польша, город Краков.
Я с детства слышала рассказы своей мамы о Вымно, о том какие красивые это были места, как она вместе с отцом и матерью отдыхала в имении. К сожалению, после революции всё это было на долгие годы потеряно для нас, а сейчас появилась надежда увидеть родину моих предков...

Мой дедушка, Сигизмунд (Зигмунд) Людвигович Окулич-Козарин, - один из четырёх сыновей старшего брата дворянина Игнатия-Эрменгильда Игнатьевича Окулич-Козарина, владельца имения Вымно Витебского уезда Витебской губерни.

Он, как и его братья, родился в 1883 году в Ташкенте, закончил университет в Томске, прошёл стажировку в Сорбонне.
В 1922 году он с моей мамой и бабушкой Екатериной эмигрировал из Омска в Польшу.

Самое главное для них в то время быпо то, что они были вместе, что выжили. Дедушке удалось вывести из России документы, семейные альбомы, самовар и иконы, которые бережно хранятся в нашем доме в Кракове до сих пор. Благодаря этим семейным ценностям я знаю свои корни и русский язык. В этом духе я воспитала своего единственного сына Випьяма.

В настоящее время я живу в Кракове, в доме где провела свое детство вместе с родителями бабушкой и дедушкой со стороны мамы. В молодости я занималась парусным и парашютным спортом, всегда очень любила и люблю братьев наших меньших.

Мой отец происходил из эмигрантской семьи. Он родился в России в городе Красноярске. Моя мама и папа вместе дошли до Берлина. В годы войны отец был командиром санитарного батальона, а мать военврачём медсанбата. Родители воспитали меня в духе патриотизма и любви к родине и передали все традиции, вывезенные из России.

Я, в свою очередь, в этом же духе воспитала своего единственного сына. Это он нашёл в интернете материалы с описанием истории имения Вымно, со снимками моих предков, с фотографиями "господского дома" в бывшем имении Вымно.

Я очень растрогана всей этой ситуацией и очень хотела бы приехать в Вымно, увидеть своими глазами то, что осталось от имения моих предков, посидеть на скамеечке в Казаринском парке на берегу Вымнянского озера и любоваться его синими водами. Я очень хочу познакомиться с людьми, которые живут в настоящее время непосредственно в тех местах.

С уважением, Барбара Окулич-Козарина.
Польша, Краков. 14 апреля 2016 г.

http://kas954.blogspot.ru/sear...0%9D%D0%90

http://kas954.blogspot.ru/2016/04/1849.html

На одном из аукционов были найдены паспорта:
Людвига Игнатьевича Окулич-Казарина
Людвика Людвиковича Окулич-Казарина
Елизаветы Георгиевны Окулич-Казарина

и др их документы.
http://forum.ww2.ru/index.php?showtopic=4644244&hl=
https://forum-antikvariat.ru/i...-kazariny/
http://russiamilitaria.ru/inde...mp;t=50524
http://russiamilitaria.ru/inde...opic=50524

Прикрепленный файл post-4463-0-76560500-1473148429.jpg
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

СЕСТРА МИЛОСЕРДИЯ
ЕКАТЕРИНА ИВАНОВНА ОКУЛИЧ-КОЗАРИНА - жена Сигизмунда (Зигмунд) Людвиговича Окулич-Козарина,
РУССКО-ЯПОНСКАЯ ВОЙНА. 1905 ГОД.

Фото 16, архив Барбары Окулич-Козариной.

Прикрепленный файл Окулич-Казарина Екатерина Ивановна.jpeg
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

Окулич-Казарина (Космовская) Елена Степановна
Дата смерти после 1913
Место жительства до 1913 - Псков , Губернаторская улица , дом 33
Прочие работа и занятия до 1913 - Псковское археологическое общество - действительный член
Источники Памятная книжка Псковской губернии на 1913-1914 годы стр. 4/137

Псковский краевед Николай Фомич Окулич-Казарин
(19 ноября 1849, Пермь - 26 апреля 1923, Обер-Пален, Эстония), генерал, юрист, краевед
был женат на дочери надворного советника Елене Степановне Космовской.
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

ДВОРЯНЕ ОКУЛИЧ-КОЗАРИНЫ.
ИМЕНИЕ ВЫМНО ВИТЕБСКОГО УЕЗДА.
http://kas954.blogspot.ru/2016/03/blog-post_17.html


Прикрепленный файл SKMBT_C28016030510220+.jpg
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

ИГНАТИЙ-ЭРМЕНГИЛЬД ИГНАТЬЕВИЧ ОКУЛИЧ-КОЗАРИН -
ВЛАДЕЛЕЦ ИМЕНИЯ ВЫМНО ВИТЕБСКОГО УЕЗДА (1895 г.).

Прикрепленный файл SKMBT_C28016030510190_0005+.jpg
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

ИГНАТИЙ-ЭРМЕНГИЛЬД ИГНАТЬЕВИЧ ОКУЛИЧ-КОЗАРИН
С БРАТОМ
ЛЮДВИГОМ-ИППОЛИТОМ ИГНАТЬЕВИЧЕМ ОКУЛИЧ-КОЗАРИНЫМ,
ЕГО ЖЕНОЙ
ЭЛИЗАБЕТ-ШАРЛОТТОЙ ВОЛЬТ ВОДДЕР
И СЫНОВЬЯМИ -
ЛЮДВИГОМ, СИГИЗМУНДОМ (ЗИГМУНДОМ), ГЕОРГИЕМ И ВИТОЛЬДОМ.
Ташкент, 1895 г.

Прикрепленный файл Игнатий Ерменингельд Окулич-Козарин с Вымно с семьёй брата Луи-Ипполита Окулич-Козарина. Ташке%
<<Назад    Вперед>> [ <<<<< ] Страницы: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 * 11 12 13 14 15 16 [ >>>>>> ]
Модераторы: N_Volga, Радомир
Генеалогический форум ВГД » Поиск предков, родичей и/или однофамильцев » О » Ож - Ол » Окулич-Казарин
Вверх ⇈