Левковские

На сайте ВГД собираются люди, увлеченные генеалогией, историей, геральдикой и т.д. Здесь вы найдете собеседников, экспертов, умелых помощников в поисках предков и родственников. Вам подскажут где искать документы о павших в боях и пропавших без вести, в какой архив обратиться при исследовании родословной своей семьи, помогут определить по старой фотографии принадлежность к воинским частям, ведомствам и чину. ВГД - поиск людей в прошлом, настоящем и будущем!

Ельцы

Несецкий Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J. - Страница 476 http://books.google.com.ua/boo...mp;f=false (c припиской Красицкого, который был правнуком Яна Ремигияновича Ельца по матери, где он говорит об ошибках автора генеалогии, особенно касательно последних личностей, упомянутых в ней:

[q]
Krasicki w przypisach swoich do herbarza Niesieckiego – dowodzi niedokładności tej genealogji, szczególniej co do ostatnich osób tej familji: będąc tenże prawnukiem ostatniego tu wspomnianego Jana, zasługuje przeto na szczególnę uwagę. – Przypis ten jest następujący: – ,,Z okazyi Jelców fundacyi, genealogia ta źle napisana, i jest o krzywdę dziedziczce z Jelcownej urodzonej uczynioną Annie Krasickiej kasztelanowej Chełmskiej matce mojej, manifest solenny...
[/q]

)

на странице 476 своего гербовника в статье "Jelec" ссылаясь на Папроцкого, пишет, что родоначальником киевского рода Ельцов был некто Григорий Воронович с Подолья, прославившись в войнах с татарами, приехал на службу к королю Владиславу Ягайлле, а его сын Александр - был гетманом у волынского князя Свидригайллы. Этот Александр, будучи дедичем больших земельных владений на Подолье, согласно легенде, основал Винницу, старостой которого он потом и стал. У этого Александра было 7 сыновей, из которых в генеалогии Игнация Ельца упоминается только Григорий-Грыцько. У этого Григория было тоже семь сыновей:

1.Петр, от сыновей которого Немиры и Черешни происходят известные киевские роды Немира-Немирич и Черешня-Черлинские
2.Тымша-Тиша (Тимох,Тимофей) по прозвищу Бык, от которого Папроцкий производит знаменитый в истории Киевщины и Волыни род Тиша-Быковских.
3. Матвей, к сыну которого Кириану по прозвищу Кмита возводил свой родовод магнатский дом Кмитов, державцев Чернобыля.
4.Елеазар (Олизар) по прозвищу Глухой Волчек, которого Несецкий считате родоначальником Олизаров-Волчкевичей.
5.Ворона (имя которого, как пишет Несецкий в этом месте, неизвестно; хотя в статье "Woronicz" прибавляет, что его звали Матвей ) от которого выводятся Вороничи на Киевщине, позже сменившие свой герб.
6.Холенка - согласно традиции, предок влиятельных волынских родов Гостьских и Стрыбылов.
7. Игнат по прозвищу Елец - был отцом Яцины и Федора, от которого родился сын Григорий, дворянин королевы Боны, упомянут в 1536 году. Он был отцом Василия (жил около 1560) и дедом знаменитого Ипатия-Поцея Васильевича, исторически достоверного родоначальника магнатского дома Пацеев, которые владели также имениями в пинском и столинском поветах (некоторое время им принадлежал и сам Столин).У Яцины было 2 сыновей: Булгак (от которого род Булгаков в минском повете) и Яков Лисица, родоночальник Ельцов.

А. Яблоновский считает Ельцов земянами киевскими, гнездом которых был Лужин (Лугины) в 15 веке. Также связывает их с владениями на Ворскле после Глинских.

Бонецкий не оспаривает Несецкого, а просто выкладывает факты по Литовской Метрике.

Путаница большая, но связи Ельцов с Солтанами или Яголдаевичами не наблюдаем, кроме уже изложенного выше:

В подтвердительной грамоте Сигизмунда I на разнообразные "данины" киевскому Выдубецкому монастырю упоминается Зеновьевая Еголдаевая (Еголдановна) Яцковича Ельцевича, "придавшая" монастырю селище Игнатово на р. Стугне. Архив Юго-Западной России: Часть 1.https://forum.vgd.ru//images/start.png Том VI., стр. 30-32 http://runivers.ru/bookreader/book9504/#page/215/mode/1up

Стецкие
Гербовники не отождествляют Стецких с Солтанами (почему?). А Ставецких вообще относят к выходцам из Волыни. Тем не менее в Литовской Метрике чётко видно, что Стецкие и Солтаны и Шишки Ставецкие - один род. Названия по-видимому варьировались в разных документах по-разному. Но, в данном случае в Несецкого есть интересный факт, что Стецкие по женской линии - Левковские от Ядвиги, и есть связь с Суринами http://books.google.com.ua/boo...mp;f=false

К моему сообщению https://forum.vgd.ru/1231/1829...iew&o=

Просьба к Ивану Левковскому информацию по Невмержицким ( очень важная для родословной Невмержицких )передать в Канаду на электронный адрес:grazyna@shaw.ca. Информация с нашего ВГД Левковских стр. 62 Северина Урусского. Прошу только потому, что там по русски не читают, но польский легко.

Письмо отправил

Вот кстати, пускай изучают генеалогию Невмержицких по-польски (наша с Вами работа, поляки перевели и выставили на своём сайте) http://www.genealogia.okiem.pl/niewmierzycki.htm#1843

Словник географичный Том 15 http://dir.icm.edu.pl/pl/Slown...V_cz.2/224 - Lewkowicze, wś nad rzeką Jasieniec, pow. owrucki, gm. Pokalew (8 w.), 23 w. od Owrucza (st. poczt.), 234 dm., 1180 mk., cerkiew drewn. z r. 1815. Do par. praw. należą wsi: Łuczanki, Białka, Werpa, Woźnicze i chutor Maśki. Był tu monaster męski p. w. św. Mikołaja. Wś jest gniazdem Lewkowskich, nadana przodkowi Łaryonowi Walewskiemu, przez kn. Olelka Włodzimierzowicza w r. 1450. Potwierdzenia praw otrzymali Lewkowscy od wojew. kijowskiego Marcina Gasztolda, w. ks. Kazimierza i Aleksandra, oraz Zygmunta Augusta w r. 1569 i 1571. W r. 1571, z sioła Lewkowicz wniosło pobór (po 12 gr.) szlachty, a w r. 1581, 3 bojarów Lewkowskich (po 15 gr.). Wr. 1628, Lewkowscy płacą od ogr., oraz Stan. Wielimont (z części) od 1 ogr.
[SGKP t. XV]

Poczet rodów w Wielkiém Księstwie Litewskiém w XV i XVI wieku / ułożył i wyd. Adam Boniecki. 1887 S. 385 (к сообщению здесь https://forum.vgd.ru/1231/1829...iew&o=):

Я так понял кое-кто не знаком с Гербовниками. Придется просветить.
Dziadulewicz Stanisław. Herbarz rodzin tatarskich w Polsce, стр. 377, Wilno, 1929.http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=77805
Белавские (в понимании Велавские)

Dziadulewicz Stanisław. Herbarz rodzin tatarskich w Polsce, стр. 386, Wilno, 1929.http://www.wbc.poznan.pl/dlibr...ublication
Булгаковские (те же Велавские)

Adam Boniecki. Herbarz Polski, Tom XIV, стр. 208-209, Warszawa, 1911.
Левковские из Левкович https://dlib.rsl.ru/viewer/01004972942#?page=112
1.

Adam Boniecki. Herbarz Polski, Tom XIV, стр. 208-209, Warszawa, 1911.
Левковские из Левкович
2.

Seweryn Hrabieg Uruskie. Rodzina Herbarz szlachty polskiej. T. IX., стр. 19, Warszawa, 1912.http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=77805
Левковские герба Трабы

Благодарю за то, что отправили информацию. Вы точно определили, что я не работал с гербовниками. И на данном этапе я проверяю действительно ли я правильно отвечал или предполагал ответы на интересующие вопросы. Честно говоря я не открывал те гербовники, которые есть и у меня. Информация Ваших гербовников конечно весомее.

Я так и предполагал, Булгак Белявский и Булгак сын Давида - Булгаковские - это разные рода татарского происхождения.

Левковские - это самостоятельный род ( Ларион родоначальник, но происхождение пока не установлено ). Предполагаю только одно, что Давыд Велавский ( за какой-то грех ) и Ларион Велавский ( за военные заслуги ) покинули свое родовое поместье Велавск, а затем поселились на землях, полученных от королей польских и Великих князей Литовских.

Проживая фактически на одной территории Белявские ( под сомнением ), Булгаковские и Солтаны без сомнения влили татарской крови в кровь рода Левковских. У Вас достаточно материала, чтобы достойно осветить этот материал в истории рода Левковских.
У меня была надежда и она вполне тянет на реальность, что Солтаны, Велавские происходят от татарского князя Яголдая ( так как его потомки плотно осели в районе на границе Мозырского и Овручского поветов. Они безусловно имели отношение к Глинским, Сараевым и Дашковичам ( Остафий Дашкович ). Но это требуется каким-то образом доказать.

Невмержицкие - это потомки Немиры - Немиричи - Немирицкие - Невмержицкие. Происхождение Немиры пока не установлено, имеются только предположения. Кстати, то польское родословное дерево Невмержицких составлено на основе материалов моей родословной книги Гражиной из Канады ( она из роду Сидковичей Невмержицких, мой дед и ее дед были родными братьями ). Ее дед вместе с Таргонскими воевал против большевиков в районе села Лученки ( об этой "банде" писали большевики), а мой дед воевал в коннице С. Буденного. Вот такая правда жизни, которая полна драматизма для остальных родичей.

Вы удачно вытащили из гербовника Северина Урусского одну из ветвей Дияконовичей Невмержицких. Один из потомков этой ветви, Люциан, в предоставленной Вами информации , был предводителем Волынского Дворянского собрания.

Эдвард Руликовский об Овруче.

Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom VII

Owrucz, w dok. Wruczij, Obruczew, Obruczewo, Howrucz al. Bowtucz, mto pow. niegdyś wwdztwa kijowskiego, dziś gub. wołyńskiej, nad rz. Norynią, leży pod 51° 19' płn. szer. i 46° 28' wsch. dłg., odległe o 126 w. ku płn. od Żytomierza. Najbliższa okolica nita tworzy część otwartej i żyznej przestrzeni, nazywanej potocznie „Równikiem Owruckim". Obecnie O. ma 6410 mk., 97 sklepów, 7 fabryk, zatrudniających 8 robot., produkujących za 3070 rs. rocznie; handel nieznaczny. W 1881 r. było tu 5941 mk. Podług Nowickiego (Wołyń i jego mieszkańcy, 1870) było w O. 5894 mk. płci ob., pomiędzy nimi 842 szlachty, 40 duchowieństwa, 12 obywateli honorowych, 212 kupców (jeden 2-ej gildyi i 20 3-ej), 3662 mieszczan i cechowych, 104 włościan, 487 wojskowych, 341 rzemieślników; w mieście było 100 kramów, 1 traktyernia, 3 rękodzielni; domu murowanego ani jednego, 330 drewnianych, 3 magazyny drewniane, 118 sklepów drewnianych, w ogóle 451 budynków, Miasto posiadało 17,105 dzies, ziemi, ale 13,000 dzies. lasu zakwestyonowanych, jest dziś w posiadaniu skarbu. Znajduje się tu st. poczt, i telegr. oraz szkoła powiatowa.

Zakątek ten poleski był przed wieki starożytną ich dziedziną Drewlan. Ziemia plemienia prawdopodobnie z jednej strony pod Turów granicami swemi sięgała, z drugiej po Słucz i Czortów lies (Puliny), z trzeciej o Dniepr się opierała; z czwartej nareszcie z ziemią Polan u Wyszogrodu się stykała. Kiedy Światosław,w. ks. kijów., dzieląc państwo między synów, oddał ziemię drewlańską Olegowi, ten miejscowość zwaną O. obrał za stolicę. W 977 r. w wojnie między Jaropełkiem I, w. ks. kijów., i bratem jego Olegiem zaszła bitwa pod tern miastem, w której Drewlanie całkiem pobici zostali; Oleg uciekł z niedobitkami do miasta, ale od tłoczącego się wojska z mostu strącony, utonął w nurtach Noryni. Jaropełk wszedłszy do O., gorzkieroi zalał się łzami nad zgonem brata, kazał ciało jego odszukać i nad niem wielką mogiłę usypać (Ipat. let., str. 49), którą i dziś jeszcze widzieć można. Blizko w 60 lat po tym wypadku, ks. Jarosław, syn Włodzimierza W., odkopał* kości Olega i wraz z popiołami drugiego stryja Jaropełka do Kijowa sprowadził; tam jedynym może w ohrze-ściaństwie przykładem, spełniwszy nad nim obrzęd chrztu a., pochował je w Dziesięcinnej cerkwi. Włodzimierz W. wymurował około 1000 r. z wielkim przepychem w O. cerkiew ś. Bazylego, umieszczając w wewnętrznych ścianach garnki, zapewne dla powiększenia odgłosu w świątyni. Wspaniałe mury tej cerkwi, mszyste, popękane, zarosłe trawą, do dziś dnia stoją. Wśród gruzów, na tern miejscu wystawiła pobożność cerkiew drewnianą, ale przed laty zniszczył ją ogień. Legenda miejscowa, przywiązana do tej starożytnej świątyni, opowiada, że ,,kiedy Włodzimierz nowowybudowaną cerkiew poświęcał, sprosił, dla większej okazałości, na tę uroczystość kilka tysięcy okolicznych Drewlan. Zadziwił; ich przepych wschodniego kościoła, a osobliwie śpiew rozlegający się po sklepieniu. Poj odbytej uroczystości udali się Owruczanie do starszego księdza i prosili aby cerkiew odemknął i pozwolił im także „huknąć" w niej ze i trzy razy przynajmniej: obiecywali za to od, siebie i potomków swoich w rok po kadzi mio- du dla cerkwi dawać. Ksiądz łatwo się zgodził, i mówią że przy końcu zeszłego wieku; jeszcze trwał ten podatek „bukowym" zwany (Przeździecki, Podole, Wołyń i Ukr., t II, str. 110). Następnie rządził O. Rnryk Rościsła-wicz, tak zwany Owrucki, lecz na żądanie Andrzeja (panującego wówczas w teraźniejszych gub. jarosławskiej, kostromskiej, wło-dzimirskiej i moskiewskiej) przelał on dzielnicę wołyńską na brata Dawida, a sam został księciem na Nowogrodzie, na miejscu zmarłego brata Światosława. Pomiędzy 1222 a 1234 r. apostołował w O. ś. Jacek Odrowąż, dominikanin (Barącz, str. 76). Atoli w 1240 r. najazd mongolski nie tylko Ruś kijowską, ale i krainę Drewlan ze szczętem wyludnił; jednakże jeszcze przed 1333 r. O. musiał się znów zasiedlić, albowiem w tymże 1333 r. Giedymin, wedłag kroniki, miał go zdobyć i ludem swoim osadzić (Meżyhorski rkpsm u Stadnickiego i Kronikarz wyd. przez Daniłowicza). Z kolei O. należał też do ks. Włodzimierza Olgierdowicza, którego Witold wypędził i posadził na lennem księstwie kijów. Skir-giełłę. Atoli po śmierci Skirgiełły Witold znosi znowu ową lennośó kijowską, do której i O. należał, i oddaje ją Iwanowi Holszań-skiemu. Po klęsce Witolda nad Worskłą 1399 r. i spustoszeniu Kijowa i okolic przez Timur Kutłuka, zamki kijowskie (Kijów, Czernichów, Mohylów, Putywl, Owrucz) wpadły w ręce Swidrygajły (Daniłowicz, Skarbiec, t. I, str. 331). Jednakże potem w 1442 r. Olelko Wło-dzimierzowicz zasiada w Kijowie a dawna lennośó kijowska znów ponownie swój byt odzyskuje. Mamy ślad że ks. Olelko w 1443 r. w O. chwilowo przebywał (Arch. J. Z. R,, t. I, cz. 4, str. 3). Po śmierci Oielka w 1455 r. rządzi Kijowem i zamkami do niego należącymi (w tej liczbie i Owruczem) syn tegoż Szymon Ólelkowicz. W 1467 r. Tatarzy za-wołgscy cały kraj plondrują (Stryjkowski, t. II, str. 271). Tak zwana Złota Orda odda-wna zagrażała tym stronom. Od tego czasu cała troska i dążność władców Litwy zwróconą była ku skutecznej obronie tych krain od napaści tatarskiej. W tym więc celu, oprócz wzniesienia licznych zamków, któreby strzegły zagrożonej ziemi, utworzyli oni cały sy-stemat bojarszczyzn czyli gniazd rycerskich, rozsypanych wzdłuż wschodnich rubieży państwa swego, a zostających wciąż w pogotowiu wojennem. Wówczas i O. stał się punktem środkowym takiej bojarszczyzny. Witold, Włodzimierz Olgierdowicz, Swidrygajło, Olelko Włodzimierzowicz i syn tegoż Szymon Olelkowicz szczodrą ręką porozdawali w tej stronie szeroką przestrzeń gruntów pustych na własność różnym osadnikom, pod koniecznym warunkiem stróżowania i obrony kraju. To rozdawanie gruntów leśnych, podług podania miejscowego tak było hojne, iż każdy osadnik otrzymał tyle gruntu, ile zdołał konno objechać przez cały dzień od świtu do zmierzchu. Tym trybem powstali miejscowi osadnicy, zwani „bojarami zauszskiemi", t. j. za rzeką Uszą osiadli, którzy nowo założonym wsiom i osadom nazwiska nadali. Tak np. od Tatarów: Synhaj, Sarnaj, Bolzun, Hajcza, Paszyn powstały wsie: Synhaj o, Sarniki, Bolzuny, Hajcza, Paszyny; od Litwinów: Didaj, Mazaj, Minaj, wsie: Didkowicze, Mazary, Minaje; od Rusinów: Tołkaj, Waśko Lewko, wsie: Tołkacze, Waśkowicze, Lewkowicze; od Polaków: Kruk; Gaj, Husar, Chodak, wsie: Kruki, Gajewicźe, Eusary, Chodaki i t. p.

Общая тема