Óâàæàåìûå ôîðóì÷àíå!
Áóäó áëàãîäàðåí çà ëþáóþ èíôîðìàöèþ î Êîâàëü÷óêàõ ñ Æèòîìèðùèíû â äîðåâîëþöèîííûé ïåðèîä. Äóìàþ, âñå áûëè êðåñòüÿíàìè..
Õîòÿ î íåêîòîðûõ íàø¸ë èíòåðåñíóþ èíôîðìàöèþ:
"...Ñòîèò óïîìÿíóòü î ïðîçâèùàõ, óïîòðåáëÿåìûõ Ìîæàéñêèìè-Ìîæàðîâñêèìè, êîòîðûå â ñâîþ î÷åðåäü ñòàëè äëÿ íåêîòîðûõ èç íèõ ðîäîâûìè íàçâàíèÿìè. Íåêîòîðûå âåòêè, îäíàêî, íåâîçìîæíî áûëî ïðîñëåäèòü ñ ïîìîùüþ äîêóìåíòîâ î ñâîåé ïðèíàäëåæíîñòè ê ðîäó Ì-Ì. È îíè îáû÷íî áûëè çàïèñàíû öàðñêèìè âëàñòÿìè â êà÷åñòâå êðåñòüÿí ïîä ôàìèëèÿìè, êîòîðûå áûëè èìåííî èõ ïðîçâèùàìè.
Ê ðîäó Ì-Ì áåçóñëîâíî îòíîñÿòñÿ ëèöà èç Ìîæàðîâ è îêðåñòíîñòåé, êàê Áàëþê, Áåãàí, Äåì÷óê, Äîâáàø (Äîâáûø), Äðîçä, ßðìîëüñêèé, Êèñåëü, Êàðïåö, Êàëþê, ÊÎÂÀËÜ×ÓÊ, Êðàâ÷óê (Êðàâåö è Êðàâ÷åíêî), Ëóêÿíåö, Îìåëü÷óê, Ïàåíòêî, Ïàíóõíèê, Ïëåñêà÷, Ïîëåùóê, Ïðèìàê, Ñîëîõà, Ñàïîòþê, Ñòðóê, à òàêæå Ñû÷åíêî. Äðóãèå, êàê Áàñàí, Êëåù, Ëåùóê, Ëèñîâåö, Ìàêàð÷óê, Ìåëüíèê, Ñåáåðîí, Øóòêåâè÷ è Æóê – ýòî ïîäðàçóìåâàåìûå, ïîñêîëüêó äî ñåãî âðåìåíè íå íàéäåíî äîñòàòî÷íûõ äîêàçàòåëüñòâ äëÿ ïîääåðæàíèÿ ïðåäïîëîæåíèÿ.
Ïîëüçóåìîå Ì-Ì â ïåðâîé ïîëîâèíå 19 âåêà ïðîçâèùå Òîìàøåíêî (Òèìîøåíêî) âî âòîðîé ïîëîâèíå 19 âåêà áûë çàáðîøåí (ïîçæå Òîìàøåíêè íà÷àëè íàçûâàòüñÿ Ïàíóõíèêàìè). Âñå îíè â öàðñêîé Ðîññèè îôèöèàëüíî ïðèçíàíû êðåñòüÿíàìè. Òî÷íîå èõ êîëè÷åñòâî òðóäíî îïðåäåëèòü, îñîáåííî ïîòîìó, ÷òî îíè ðàññåÿëèñü ïî âñåìó ÑÑÑÐ..."
http://freepages.genealogy.roo...istrs.htmlÅù¸ ñëûøàë âåðñèè, ÷òî íåêîòîðûå Êîâàëü÷óêè ïðèøëè ñ çàï. Óêðàèíû è ïðîèñõîäÿò îò ïîëÿêîâ-Êîâàëü÷èêîâ.
Õîòÿ, êîíå÷íî, âñ¸ îòíîñèòåëüíî, è ôàìèëèÿ ýòî Î×ÅÍÜ ðàñïðîñòðàí¸ííàÿ Âîò åù¸ èíôîðìàöèÿ î ôàìèëèè (ïîëüñê.):
Forma Kowalczuk nalezy do grupy nazwisk pochodzacych od nazw zawodow, stanowisk, pelnionych funkcji. Dawniej wyraz pospolity kowalczuk okreslal czeladnika, chlopca kowalskiego. Wyraz ten funkcjonowal takze w jezyku ukrainskim na okreslenie ucznia kowala.
Forma Kowalczuk mogla tez powstac od wyrazu pospolitego kowal. Nie mozna jednoznacznie stwierdzic, czy formant –czuk jest formantem slowotworczym, funkcjonujacym w planie apelatywnym, czy nazwotworczym, pelniacym role w planie antroponimicznym.
W antroponimii polskiej sufiks –uk (z wariantem –czuk) uznaje sie za przyrostek pochodzenia wschodnioslowianskiego, ale jego geneza wiaze sie takze z elementami jezykowymi pochodzenia turecko-tatarskiego lub tez baltoslowianskiego. Na Podlasiu formant ten wykorzystywano do tworzenia hipokorystycznych form imion, patronimikow, przydomkow oraz gwarowych form odojcowskich. Pelnil tez funkcje strukturalna tworzac lub „ulepszajac” nazwiska chlopow. Na temat sufiksu –uk polecam artykul: Dacewicz L., 2006, Rola sufiksu –uk w kulturze nazewniczej Podlasia, [w:] K. Rymut, K. Skowronek, B. Czopek-Kopciuch, M. Malec (red.), Munuscula linguistica in honorem Alexandrae Cieslikowa oblata, Krakow, s. 157-162. Niewatpliwie obecnie sufiks –uk jest jednym z najpopularniejszych formantow slowotworczych w postaciach polskich nazwisk.
Obecnie w Polsce mieszka 7747 osob, najwiecej w Bialystoku (521), a takze powiatach: warszawskim (347), chelmskim (302) i hrubieszowskim (301).
Íåêîòîðûå Êîâàëü÷óêè ó÷àâñòâîâàëè â âîññòàíèè 1863-64 ãã.
http://www.stankiewicze.com/index.php?kat=23&sub=447Áûëè åù¸ ãîñóäàðñòâåííûå êðåñòüÿíå Æèòîìèðñêîãî óåçäà Êîâàëü÷óêè, ó÷àâñòâîâàâøèå â êðåñò. âûñòóïëåíèÿõ âî 2-é ïîë. 19 â.
ÎÁÐÀÒÈÒÅ ÂÍÈÌÀÍÈÅ íà òî, ÷òî