Ищу любые упоминания фамилии Целицо (Целица)

ПОЛАЦКIЯ ГРАМАТЫ - ВАЖНАЯ КРЫНIЦА ДЛЯ БЕЛАРУСКАЙ МОВЫ I ЯЕ ГIСТОРЫI
Полацк (летапiсны Полотеск, Полотьск, Полтеск) у "Аповесцi мiнулых гадоў" упамiнаецца пад 862 г. як адзiн з цэнтраў старажытнарускай дзяржавы з ажыўленымi эканамiчнымi сувязямi з iншымi тэрытарыяльнымi аб'яднаннямi.
Полацкая зямля ў далёкiя ад нас часы прызнавалася "беларускай дзяржавай", якая мела княжацкую ўладу, веча, адмiнiстрацыю, вайсковую абарону. Яна займала адно з вядучых месц у старажытнарускай i старабеларускай дзяржавах, дасягнула высокага развiцця не толькi як сухапутнае, але i марское тэрытарыяльнае аб'яднанне, пад кантролем якога былi Дзвiнскiя землi да Балтыйскага мора.
Невыпадкова ў 1509 г. у Кракаве пацвярджальнай граматай Вялiкага Княства Лiтоўскага i караля Польскага Жыгiмонта 1 мяшчане Полацка былi ўдастоены Магдэбургскага права, а ў 1511 г. у Брэсце полацкая зямля заслужыла пацвярджальную грамату названых тытулаваных асоб з захаваннем прывiлеяў баярам i мяшчанам хрысцiянскiх правоў i вольнасцей на вечныя часы.
З ХШ ст. Полацк славiўся высокiм дасягненнем пiсьменнасцi не толькi ў межах старажытнарускай дзяржавы, але i ў прыватнасцi свайго княства - вялiкай колькасцю тагачасных i пазнейшых грамат, моўная культура якiх не ўступала месца пiсьмовым помнiкам iншых тэрытарыяльных аб'яднанняў Усходняй Еўропы. Усе яны даюць нам выразнае ўяўленне адносна лiнгвiстычнай каштоўнасцi на розных узроўнях, пачынаючы ад графiкi i канчаючы лексiкай.
Полацкiя граматы змяшчаюць каштоўны матэрыял перш за ўсё для вывучэння лексiчнай сiстэмы, сярод якой важнае месца займае анамастыка, звязаная з сукупнасцю ўласных iмёнаў, носьбiты якiх сваёй нястомнай працай i кiраваннем на розных узроўнях унеслi значны ўклад у праслаўленне роднай зямлi. Кожная асоба мела ўласную назву, а значная iх колькасць - бiяграфiчныя звесткi з займаемымi пасадамi, родам заняткаў i iнш.
Для канкрэтызацыi разнастайных звестак пра асабовыя iмёны старажытнага Полацка i яго ваколiц мы звярнулi ўвагу на Полацкiя граматы пачатку ХУ1 ст. (1506 - 1513 гг.), апублiкаваныя ў кнiзе "Полоцкие грамоты ХШ - начала ХУ1 стст." М., 1980. Ч.III. Усяго там змешчана 61 грамата - (iх нумарацыя падаецца па гэтаму выданню) у тым лiку на старабеларускай мове - 59, на лацiнскай - 2 (293, 301), на польскай - 1 (копiя граматы № 310).
Граматы пiсалiся не толькi ў Полацку - 10 (292, 293, 295, 301, 302, 304, 307, 308, 309, 312), але i ў iншых геаграфiчных пунктах Беларусi i за яе межамi: Брэст - 14 (273, 315, 316, 317, 318, 319, 320, 322, 323, 324, 325, 326, 327, 328), Вiльня - 6 (281, 296, 297, 298, 299, 300), Кракаў - 4 (282, 306, 310, 314), Вiцебск - 2 (303, 311), Петрыкаў - 2 (286, 287), Радомль - 2 (283, 284), Мiнск - 1 (290), Смаленск - 1 (291), Гродна - 1 (271), Крэва - 1 (276), Ашмяны - 1 (277), Меднiкi - 1 (278), Радаў - 1 (288), Абрадава - 1 (289), Аўдзеевiчы - 1 (294).
Сярод уласных iмёнаў найбольшую колькасць складалi назвы мужчынскiх асоб, якiя мелi адносiны да гiсторыi Полацка i яго ваколiц, якiя тады называлiся полацкiм паветам. Пры iх дэталiзацыi i тэматычнай класiфiкацыi мы зыходзiлi з сацыяльных, службовых, маёмасных, рамеснiцкiх асоб i простых служылых людзей, якiя дапаўняюць гiсторыю Беларусi i яе мову.
Адносна нешматлiкую групу слоў складалi асабовыя iмёны, сярод якiх часта ў прааналiзаваных граматах называўся полацкi ваявода Станислав Глебович (272, 285, 288, 289, 296, 304, 308, 309, 314, 315, 317, 318, 319, 322, 323, 324, 326, 328). Па-рознаму фiксавалiся iмёны другiх высокапастаўленых эпiзадычных i больш-менш рэгулярных службовых i iх падначаленых асоб: маршалак (Остафии Копец (273), князi (Иван Федорович Поле(у)бенскии (310, 312, 314), Андреи Семенович Сокол(и)нскии (287, 315), Федор Иванович Глинскии (286), Иван Юрьевич Заславскии (294), Семен Соколинскии (320), бурмiстры (Олхромеи Андреевич (295),дзесятнiкi (Рожъко, Иван Жилян, Хома Бокун (304), слугi (Ивашко Радивонович, Сава Микитинич (283), Марътин Проселок, Васко Богатыревич, Ермила (281), радавыя служылыя людзi без канкрэтызацыi занятасцi, пасад (Матфеи Демид, Офонас (277), падарожнiкi (Осташко (330).
Часам граматы канчалiся не толькi ўказаннем месца i даты напiсання, але i iх пiсара. Так, у канцы купчай (прадажнай) граматы з адводам аднавяскоўцаў Хацяевiчаў баярыну полацкаму Дзмiтрыю Пятровiчу на землi на возеры Улiча (1511 г.) сказана: "А писал Омельян Санкович" (322).
Саслоўную групу iмёнаў прадстаўлялi назвы розных сацыяльных слаёў Полацка i яго воласцi. Сюды належалi:
баяры: Ивашко (Иван) Зеновъевич (278, 312), Миконор Коробович (291, 297), Яцко Сенкевич (328), Михаило, Иван Невельскии (327), Василии Богданович Яцкевич (326), Федор, Васко Ловенко (271), Глеб Остафьевич (275), Микита Петрович (276), Петр Семенович Епимахович (283), Федко Епимахович (312), Инъдрих Людятич (285), Ивашко, Дорошко, Еско Харковичи, Филька Макарович (294), Ян Глебович Корсан, пан Богдан (294), Дмитрии Петрович (322), Богдан Яцкевич (326);
мяшчане: Нестер, Яков, Илья (304, 326), Никифор Оснерчинич, Иван Козчин, Сава Микитинич, Тишеня Сергеевич (289);
дваране: Василь, Иван (Ивашко) Глебовичи Корсаковичи (284), Василии, Андреи Семеновичи Соколинскии (322), Тихон Иванович Быковскии (294), Петрашко (Петр) Епимаховичи (325).
На полацкiх землях здаўна iснаваў звычай развiцця дамашняй рамеснiцкай вытворчасцi, сярод якой папулярызавалiся ўласныя iмёны карчмароў (Михаилов, Сесепьевскии, Торопчанинов, Степан, Миклаш Пушкаревы), вытворцаў воску (Петр (282), Радивон Боров, Сава Бернищев, Петрашко Наумович (305), сапожнiкаў (Иван Чоботарь (321).
http://filologdirect.ru/conten...e-gistoryi

два села – Теличиничи и Тоболчиничи
Епимахович...
Чтения в Императорском обществе истории и древностей российских при Московском университете. Том 4. 1892 г. 689 страниц
Периодическое издание трудов Общества истории и древностей российских при Московском университете. «Чтения» содержат капитальные исследования по истории народов России и славян, богатейшие историко-этнографические документальные материалы и переводы сочинений иностранцев о России. Выходили в 1846-1918 гг. (с перерывом).
http://www.knigafund.ru/books/54381/read#page625
___________________________

Текст привилея на польском в Историко-юридических материалах, извлеченных из Актовых книг губерний Витебской и Могилевской, хранящихся в центральном архиве в Витебске_1901 г. с. 101 - 102.
Только записан-то в книжечке от 1901 г. дворянин Петр Сименович Епимахович как Целица, безо всякого упоминания Дорспрунгов.
Крыша у меня от них съедет...
[ Изображение на стороннем сайте: big129.gif ]

Лиетувос метрика, Книги 523
Эгидийус Банионис, Лиетувос Историес институтас (Лиетувос Мокслų академия)
Моксло ир энциклопедийų лейдыкла, 2001
ISBN 9986340276, 9789986340270

Вся Москва. Адресная и справочная книга на 1914 год, 1946 страниц
с. 714.
Целицо Анна Конст.

Выдержки из книги Павла Пороменского « Паричское женское СВ.Марии Магдалины училище духовного ведомства». Санкт – Петербург 1910 год.

Почти одновременно с принятием лиц светского происхождения в училище допускаются и дочери диаконов. Ко времени преобразования училища по уставу 1876 года число представляло уже почтенную цифру. В 1874 – 1875 учебном году воспитывается 11 дочерей диаконов. После 1876 года училище перестало наблюдать разницу между дочерьми священников и диаконов. Что касается дочерей светских родителей, то до преобразования училища по уставу 1876 года, их количество было всегда ограниченным и принимались они в виде исключения. В 1870 - 1871 году приходящей бесплатной ученицей была Ефросинья Шопко, дочь псаломщика местной приходской церкви, в следующем году Целица Александра, дочь инспектора Слуцкого мужского училища принятая в число воспитанниц и Надежда Костенко, сестра Паричского станционного смотрителя допущенная в качестве бесплатной приходящей ученицы.
http://www.parichi.by/ychilishe/
______________________________________

Барышня - известная, но о ней кроме имени прежде ничего не было.
Тетка это моего любимца Николая.
______________________________________

Ныне ПАРИЧИ, городской посёлок в Светлогорском районе Гомельской области, на реке Березине, в 32 км от Светлогорска и 35 км от Бобруйска.