Варшавские печатные издания

doppler
Извините, пожалуйста, уточните смысл Вашего сообщения: просьба? привет от Каминских? или?

irenka_1
Том 2. стр. 126-127.
28/2. JOCZ ANNA (ok. 1816-1895)
Córka Tomasza i Petroneli Pintusiewiczów, szlachcianka z gub. wileńskiej, wdowa. W 1866 r. została skazana na 20 lat ciężkich robót „za podburzanie powstańców do zabójstwa męża", który ponoć sprzyjał rządowi. Wg papierów urzędowych to żona mając młodego kochanka pozbyła się starego męża. Zesłana do Usola z pięciorgiem dzieci - „Kobieta o dojrzalej urodzie" - uchodziła za zesłankę polityczną i była otoczona szacunkiem (W. Czernik). W 1875 r. wyszła ponownie za mąż za zesłańca Wilhelma Grossmana, który kupił w Usolu dom i gospodarstwo. Mieszkała tam w 1878 r. gdy męża ponownie wysłano w trybie administracyjym do Jakucka. Przeniosła się do Irkucka, gdzie usiłując utrzymać rodzinę (6 dzieci) wzięła na wychowanie dzieci nieboszczki Drążkiewiczowej, na których utrzymanie łożyła polska kolonia w Irkucku (otrzymywała 20 rubli miesięcznie) (B. Dybowski). Zmarła w Irkucku.
Portret kobiety z zawiązanym pod szyją jasnym szalem, popiersie w owalu. Pod fot. na kart.: „Anna Jocz".
Lit.: MWP, zb. fot. A. Kr. inf. przy fot. l4kr/72, 4113/944 MW; arch. A. Kr. 71-H „Spisy Sybiraków";
71-H „Syberia" - „Spis fot...."; W. Czernik, s. 46-48; B. Dybowski, O Syberii..., Kraków, s. 215, 216;
W. Śliwowska, Ucieczki..., s. 292, 293.
Uwagi: W. Czernik w swoich wspomnieniach z Usola pisze o Annie Jocz, że według jego informacji
była ona skazana wraz ze swoim nieślubnym synem i równocześnie kochankiem (Jelskim) za zabójstwo
męża.

С уважением,
Вероника.

TAN4353
Том 2. стр. 239-240.
61/2. BOCHEŃSKI WIKTOR (BOHEŃSKI? JÓZEF) (ok. 1840-po 1911)
Syn Antoniego, pochodził z ziemi grodzieńskiej. Walczył w powstaniu pod dow. R. Rogińskiego. Był ciężko ranny w pachwinę. Otrzymał wyrok śmierci zamieniony na 10 lat katorgi. Karę odbywał w ner-czyńskich kopalniach, m.in. w Akatui i Kadai przez trzy i pół roku. Po zwolnieniu zajmował się handlem w pow. bałagańskim. W 1892 r. ożenił się w Irkucku z Wincentą Snarską (drugi związek). Do kraju nie powrócił, zmarł na Syberii.
Portret mężczyzny z bródką i wąsami, popiersie w owalu.
Na fot. podpis: „Bocheński", na marginesie kartonu u góry „Wiktor".
Lit.: MWP, zb. A. Kr., inf. przy fot. 3kr/52, 4113/190 MW - imię Józef; arch. A. Kr. 71-H 2942/b, „Zesłani s. 18, 20; 71-H „Syberia" - „Spis fot...." - Boheński Wiktor; J. Maliszewski, Sybiracy..., s. 11 - Bocheński Wiktor; GAIO [w:] kartoteka IH PAN.

С уважением,
Вероника.

gach
2.

С уважением,
Вероника.

Вероника, спасибо большее за то, что делитесь своим добром, и отдельное спасибо за интересную информацию.

kseniya444
55/2. KRAUfZE] WINCENTY (RAUS, KRANZ) (ok. 1844-1905)
Syn Mikołaja, szlachcic urodzony w Galicji. Mieszkał z ojcem w gub. wołyńskiej. Podczas powstania był w oddziale. Sądzony w Kijowie, został skazany na 6 lat ciężkich robót w zakładach. W styczniu 1865 r. dotarł na podwodach do Irkucka, a pieszo i w kajdanach został wyprawiony na nerczyńską katorgę. W następnym roku na.mocy manifestu zwolniony z robót osiadł w gm. Idińskiej okr. bałagańskiego. Nie został, jak inni Gaficjanie, zwolniony i nie mógł powrócić do kraju po 1868 r., gdyż jako dziecko był wywieziony do gub. wołyńskiej i nie był poddanym austriackim. Po zwróceniu mu praw stanu mieszkał w gm. Urikowskiej okr. irkuckiego i pracował w gorzelni Nowoaleksandrowskiej. Nie powiodły się próby powrotu, do kraju, pracował nadal na Syberii, m.in. był plenipotentem bogatego nerczyń-skiego kupca i właściciela kopalń złota Butina. Zmarł w Irkucku, pozostawił syna. Portret mężczyzny z brodą, popiersie. Pod fot. słabo czytelny podpis, na marginesie kartonu na górze: „Wincenty Kraus".
Lit.: MWP, zb. A. Kr., fot. jw. ale w owalu 18kr/35, 4113/1193 - nazwisko „Kranz Wincenty", arch. A. Kr. 71-H „Zesłani" - Krause Wincenty; M. Micińska, s. 384; GARF, GAIO, [w:] kartoteka IH PAN.

С уважением,
Вероника.