Списки землевладельцев и имений Могилевской губернии :

На сайте ВГД собираются люди, увлеченные генеалогией, историей, геральдикой и т.д. Здесь вы найдете собеседников, экспертов, умелых помощников в поисках предков и родственников. Вам подскажут где искать документы о павших в боях и пропавших без вести, в какой архив обратиться при исследовании родословной своей семьи, помогут определить по старой фотографии принадлежность к воинским частям, ведомствам и чину. ВГД - поиск людей в прошлом, настоящем и будущем!

Документы по теме, доступные для самостоятельного просмотра и скачивания.

Список садовладельцев Могилевской губернии за 1911 год

Населенный места Могилевской губернии 1857 г.

Алфавитный список землевладельцам, по уездам, за 1882 год в книге «Опыт описания Могилевской губернии» (под редакцией А.С.Дембовецкого, книга 3, Могилев, 1884)"/

фонд 577 опись 19 - Могилевская губерния по уездам

Ведомость о дворянах Могилевской губернии 1777 г.

IVANICH, в пределах современной границы г.Уфа встречались жители с фамилиеей КЛИМОВИЧ - по моему, из беженцев первой мировой и ТОЧНО БЕЛАРУСЫ. Потомки там должны жить.

Спасибо LIDICA.
Я сам родом из Беларуси, Гомельская область, бывшая Могилевская губерния..
Моя фамилия довольна распространена не только в Беларуси...

Здравствуйте, уважаемые исследователи! Будьте добры, помогите. Ищу своих предков. Вроде бы и не так давно они жили, но как-то раскидало нас по свету, теперь и спросить не у кого. Моя бабушка родилась в д. Озерщина Речицкого района Гомельской области. Ее родители Костюк Николай Васильевич и Янкович (?) Мария Иосифовна. Родители матери Янкович (?) Иосиф и Евдокия. Все это очень туманно. Хотелось бы узнать точнее. Живу в России, последний раз была там лет двадцать назад, и то проездом. Как сделать запрос в белорусские архивы? Может, кто-то из присутсвующих в них работает и согласится мне помочь хоть немного?

litana написал:

[q]
Может кто поможет в таком вопросе.
Дело хоть как-то сдвинулось с мертвой точки. Обходными путями получили такую информацию.

Речь про прадеда, Езерского Семена Ивановича, рождения 1852 г. недвижимости не было, но из дворян Могилевской губернии.

[q]

Нашла 2 Глуховки, в обеих жили Езерские. Одна Гомельский уезд, Покотская волость, а другая
Гомельский уезд, Столбунская волость, Светиловичи.
Это не одно и то же?
И как узнать, какой православный приход "обслуживал" эти Глуховки.
[/q]

Это одна деревня. Православные вероятнее всего были приписаны к Большим Немкам. Католики - в начале ХХ в. к Чечерской парафии, в ХІХ - к Радужской парафии.

litana написал:

[q]
Tamtejszy
О! А на вот на такой вопрос можете ответить?
Деревня Глуховка, Покотский или Светиловический уезд.
Езерские там.
Мне интересно, кому там земля принадлежала в середине 19-го века и раньше.
[/q]

Я бы посоветовал вам обратиться в В.Веревкину-Шелюте. Он главный специалист по белорусской шляхте и его предки как-раз из Светилович. Вот статья из Википедиии (скорее всего он и писал):

"Першая дакумэнтальная згадка датычыць 1565 году, калі Вялікі Князь Жыгімонт Аўгуст надаў прывілеем пустое сяльцо Сьвяцілавічы, у якім «люди того сельца сего лета все в поветрие вымерли» баярыну чачэрскаму Ільлю Іванавічу. У 1625 ягоныя ўнукі Тымафей, Фёдар і Іван Шэлюты атрымалі ад Караля і Вялікага Князя Жыгімонта Вазы пацьвярджальны прывілей на Сьвяцілавічы. У 1638—1641 з Тымафеем і Фёдарам Шэлютамі судзіліся Яраш, Рыгор і Крыштаф Падвінскія, з-за права валоданьня Сьвяцілавічамі. Каралеўскі суд прызнаў, што Падвінскія ня слушна пазывалі Шэлютаў-Сьвецілоўскіх аб праве валоданьня.

У 1684 Якуб Шэлюта з жонкаю Барбараю з Праздома-Келчэўскіх, разам з сынам Яўхімам, прадаў сваю частку Сьвяцілавічаў Пятру Язерскаму за 2100 злотых лічбы літоўскай. У 1725 Емяльлян, Лаўрэнці, Андрэй, Пётар, Ізідар, Ермалай і Ціхан Шэлюты прадалі агарод у Сьвяцілавічах Васілю Язерскаму. Ад Язерскіх частка зямлі перайшла да Шклярэвічаў і іншых. Гэтыя продажы справакавалі ў далейшым доўгія судовыя працэсы за права валоданьня землямі ў Сьвяцілавічах паміж Шэлютамі, якія ў канцы 18 стагодзьдзя сталі называць сябе Вяроўкінымі-Шэлютамі, і Язерскімі.

З 1774 Вяроўкіны-Шэлюты ўзнавілі працэс пра права валоданьня Сьвяцілавічамі, які цягнуўся да 1817 году, калі было вырашана, што ўсе часткі маёнтка Сьвяцілавічы, якія перайшлі ў іншыя рукі, мусяць быць вернутыя Вяроўкіным-Шэлютам, бо маёнтак быў дадзены на ленным праве і землі не маглі быць прададзеныя альбо перададзеныя ў пабочныя рукі. Пакупнікам, калі змогуць даказаць сваё права на куплю, дазволена адшукваць свае прэтэнзіі ўзаконеным шляхам.

У канцы 18 стагодзьдзя ў Сьвяцілавічах, акрамя Вяроўкіных-Шэлютаў, жылі гэткія шляхецкія сем’і: Драбышэўскія, Ляванды, Маліноўскія, Чапліцы, Шклярэвічы, Шэлякі, Язерскія".

"Вопрос по Глуховке - она по- видимому разделена была на 2 части документально, одна принадлежала сельскому обществу крестьян, вторая часть деревни - тем, кто в это сельское общество не входил."

Нормальное явление, когда и деревня и околица носили одно и то же название. Так и с Глуховкой. Часть деревни населяли панские крестьяне, а часть (околицу) - малоземельная шляхта.

"Кстати, в Могилевской утверждены не Езерские, а Езерские-Левальт"

Это как-раз и есть эти самые Язерские, которые жили в Светиловичах и околицах.

Tea написал:

[q]
litana, можно гадать на воде или ромашках, как там было.

Все скажут только документы.....Возможно, было имение, земля...кто-то из детей, внуков продавал, закладывали в банках, в каком поколении, неизвестно, не удалось выкупить и т.п. возможно, Езерские покупали или выкупали земли у других землевладельцев, не обязательно же они по наследству всем достались...Земли конфисковывались и дарились, доставались по суду и пр..

Запрашивайте дворянские документы и ждите, возможно, они что-то прояснят...

крестьяне??? Светиловичского общества 36 дворяне и мещане, 129,746 дес, тип нас пункта - околица
Светиловичи Светиловичское сельское общество, 60,419дес, тип нас пункта - село

Околица-край деревни, села.http://ru.wiktionary.org/wiki/%D0%BE%D0%BA%D0%BE%D0%BB%D0%B8%D1%86%D0%B0

И !! - Изначально земля могла быть не только в Глуховке, и не только в Светиловичах. ЭТО ВАЖНО! Дворяне - служилые люди, и как они оказались в Глуховке и Светиловичах - тоже вопрос..)

Дату и историю происхождения деревни Непобедимый спросите у тех, у кого есть энциклопедия "Населенные пункты Гомельской области, том 1" с Ветковским районом. У меня на руках только 2й том.
Равно как и Глуховки.
[/q]

Околица - это не край деревни, а поселение шляхты. Про историю Светилович я уже вставил текст.
Непобедимый - это скорее всего послереволюционное поселение (на бывших землях дворян в 20-е годы возникали такие поселки). От Светилович до Непобедимого метров 200-300, только кладбище разделяет. Вообще это мои почти родные места. Все время езжу через Светиловичи и Непобедимый. Был несколько раз и в Глуховке (она чуть в стороне). Католикам Язерским долгое время принадлежало имение Акшинка (недалеко от Светилович и Глуховки). Сейчас Акшинка отселена.

"про то, кто и когда владел околицами Светиловичи и Глуховка, состав семей?"

Околицами не владели, владели имениями (маёнтками, добрами). Околица - это та же деревня, но населенная несколькими семьями мелкоземельной шляхты. Те же крестьяне, но с личной свободой и гербами.

Вот один из разделов моей книги о деле Фаустина Язерского(Езерского):

АКШЫНКА

Вёска ў Свяцілавіцкім сельсавеце Веткаўскага раёна. Пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС вёска цалкам адселена і сёння не існуе. Знаходзілася за 27 км на поўнач ад Веткі, 49 км ад Гомеля. Вядома з XVIII ст. У 1785 г. налічвала 43 жыхары. Памешчык В.Шэлюта. У 1847 г. было 26 двароў, 181 жыхар, 1915 дзес. зямлі. У аднайменным фальварку Язерскіх у 1897 г. было 4 двары, 24 жыхары. Рыма-каталіцкая капліца.
Першапачаткова паселішча, верагодна, называлася Акрынка. Менавіта такая форма сустракаецца ў попісе Рэчыцкага павета 1765 г., дзе Акрынка ўказваецца як уладанне Станіслава Бельскага, чашніка чарнігаўскага. Пад уплывам польскай мовы назва маёнтка стала вымаўляцца як Акшынка. У 1785 г. уладальнікам Акшынкі значыцца Восіп Шэлюта. Пазней належала Язерскім. Капліца ў маёнтку Язерскіх была пабудавана ў 1808 г. Асвяціў яе, па ўсёй верагоднасці, паміж 1820 і 1827 гг. пробашч Пашавіцкі, які адначасова з’яўляўся беліцкім віцэ-дэканам. Капліца была прыпісана да Радужскай парафіі.
У 1848 г. капліца была адрамантавана (хутчэй за ўсё, перабудавана). Знаходзілася на могілках за чвэрць вярсты ад гаспадарчых пабудоў, добра ўтрымлівалася, мела ўсё належнае начынне і была абкружаная ровам. Вясной і восенню, у час разліву Сожа і Бесядзі, сувязь з парафіяльным касцёлам практычна спынялася. Індульт на капліцу 13 снежня 1849 г. за № 1767 быў выдадзены мітрапалітам Казімірам Дмахоўскім на 6 гадоў, а 14 снежня 1855 г. прадоўжаны. Пасля ліквідацыі ў 1866 г. Радужскай парафіі капліца належала да Чачэрскай парафіі.
31 сакавіка 1895 г. магілёўскі губернатар напісаў ліст міністру ўнутраных спраў, у якім паведамляў, што ўласнік маёнтку Акшынка, дваранін Рагачоўскага павета рыма-каталіцкага веравызнання Фаўстын Казіміраў Язерскі ў канцы 1894 г. без усялякага дазволу перакрыў рыма-каталіцкую капліцу, якая знаходзіцца ў яго маёнтку. Пры гэтым гонтавы дах замяніў новым, жалезным. Але пры выбыцці ў 1869 г. Магілёўскай губерні са складу «Паўночна-Заходняга краю» (г.зн., віленскага генерал-губернатарства) было загадана, каб і надалей для губерні заставалася ў моцы распаражэнне віленскага генерал-губернатара ад 29 чэрвеня 1864 г. аб абмежаванні пабудовы новых ці аднаўлення старых рыма-каталіцкіх касцёлаў, капліц і алтароў без папярэдняга дазволу генерал-губернатара.
На запытанне, чаму рамонт здзейснены без вызначанага дазволу, пан Язерскі прад’явіў тлумачэнне і копію ўказа магілёўскай рыма-каталіцкай духоўнай кансісторыі ад 21 жніўня 1842 г. за № 3527, згодна з якім ён лічыў не патрэбным прасіць дазвол на рамонт.
Тэкст тлумачэння Язерскага быў наступны:
«Тлумачэнне. Рагачоўскага павета 4 стана ў маёнтку маім Акшынцы на могілках капліца, у якой пахаваны мае продкі і бацькі, у якую і цяпер уносяцца мёртвыя целы да прыбыцця святара. У капліцы ніякага рамонту зроблена не было, а толькі з-за дзіравага даха адзін толькі дах выпраўлены ў былым годзе. Алтар ёсць, і за памерлых бывае Імша з дазволу магілёўскай рыма-каталіцкай духоўнай кансісторыі ад 21 жніўня 1842 г. Прашу памілавання і дазволу васьмідзесяцітрохгадоваму старому губернскаму сакратару Фаўстыну Казіміравічу Язерскаму. 3 сакавіка 1895 г.».
Указ, які Язерскі прад’явіў паведамляў:
«Указ Яго Імператарскай Вялікасці Самадзержца Усерасійскага з магілёўскай рыма-каталіцкай духоўнай кансісторыі. Радужскаму курату ксяндзу Ставярэю. Кансісторыі паведамлена: прашэнне памешчыка Магілёўскай губерні Рагачоўскага павета Фаўстына Язерскага ад 14 жніўня ў кансісторыю, у якім ён паведамляе, што ў маёнтку яго, які называецца Акшынка, знаходзіцца з даўніх часоў уладкаваная на могілках рыма-каталіцкая капліца, у якой пахаваныя целы памерлых яго бацькоў, прыпісаная да Радужскага парафіяльнага касцёла, якая патрабуе рамонту, а менавіта пераробкі падлогі, ганка, столі і перакрыцця, такі рамонт на падставе 12 тома Збору законаў артыкула 672 можа быць дазволены дыяцэзіяльным начальствам; а таму, жадаючы падтрымаць існаванне ўказанай Акшынскай капліцы, а тым самым выканаць волю блажэнных яго бацькоў, просіць гэтую кансісторыю на падставе вышэй прыведзеных узаканенняў дазволіць прыступіць да рамонту ўпамянутай капліцы, якая ляжыць за рэкамі Бесяддзю і Сожам у адлегласці 40 вёрст ад парафіяльнага касцёла і аб тым апавясціць прасіцеля.
А паводле даведкі аказалася, што ў снежні месяцы 1836 г. пан міністр унутраных справаў цыркулярна прадпісаў грамадзянскім губернатарам звярнуць увагу памешчыкаў грамадства на заснаванне капліц пры могілках для памерлых, якіх прывозяць у капліцы для чакання пахавання. А таму загадалі: з-за таго, што рамонт згаданай капліцы на падставе прыведзеных узаканенняў можа быць дазволены дыяцэзіяльным начальствам, то дазволіць прасіцелю прыступіць да рамонту капліцы, бо кансісторыя прызнае існаванне яе неабходна патрэбным для парафіян рыма-каталіцкага вызнання, якія жывуць побач. Аб нечыненні ніякіх перашкод рамонту капліцы з боку земскай паліцыі разам з гэтым звярнуцца да магілёўскага грамадзянскага губернатара. Жніўня 21 дня 1842 г. Аўтэнтык падпісалі асэсар канонік Брынк, за сакратара Чахоўскі».
Магілёўскі губернатар прасіў не даваць гэтай справе хаду, бо Язерскі быў ужо вельмі стары, і рамонт зрабіў з-за непаразумення.
Міністр Дурнаво напісаў магілёўскаму губернатару, каб той паведаміў Язерскаму аб тым, што надалей ён мусіць прытрымлівацца існуючых правілаў.

А вот упоминание о Левальт-Езерском в пописе Речицкого повета 1765 год (Чечерская парафия):

JP Theodor Lewalt Jezierski, z dobr Swieciłowicz, części swey wieczystey, na koniu jednym w porządku należytym popisał się.

Списки землевладельцев и имений Могилевской губернии

Выкупные дела из фонда № 577 РГИА