СЛАВИНСКИЕ - Генеалогический форум ВГД. Тема №12481

На сайте ВГД собираются люди, увлеченные генеалогией, историей, геральдикой и т.д. Здесь вы найдете собеседников, экспертов, умелых помощников в поисках предков и родственников. Вам подскажут где искать документы о павших в боях и пропавших без вести, в какой архив обратиться при исследовании родословной своей семьи, помогут определить по старой фотографии принадлежность к воинским частям, ведомствам и чину. ВГД - поиск людей в прошлом, настоящем и будущем!

Художники.

Gabriel Sławiński - malarz fresków i obrazów. //

Габриэль Славински - художник фресок и икон второй половины 18 века. Из Львова. Позднебарочный стиль. Работал на землях воеводств Бреста-Литовского, Бельского и Руского. Работал для костелов рисмко-католической церкви и униатской. Подписывал свои работы как на латинице, так и на кирилице.

Первая известная работа - pw. Wniebowzięcia NMP w Klesztowie koło Chełma и pw. Świętego Mikity w Tyszowcach na przedmieściu Zamłynie - 1772-1774г.г. (np. ikona Gabriela Sławińskiego w Tyszowcach-Zamłyniu, 1774) W tym kontekście interesująca jest jednak analiza malowanej na drewnie ikony św. Mikołaja, wykonanej w 1774 roku dla unickiej cerkwi w Tyszowcach-Zamłyniu przez pracującego także dla kościołów Gabriela Sławińskiego.

1776г. - pw. Św. Wawrzyńca w Żółkiewce
1780-1781 - bernardynów w Radecznicy
Расписывал костел парафиальный Св. Людвика и клаштар паулинов Влодавы (Любельвское воеводство, Польша)? 1784-1785г.г.
Pełne opracowanie przechowywanej w magazynach Muzeum Narodowego im.
A. Szeptyckiego we Lwowie ikony z Tyszowiec (literatura, źródła, ilustracje) por. przygotowywana od 2008 roku rozprawa doktorska o Gabrielu Sławińskim. Wstępne ustalenia zawarłam w pracy magisterskiej obronionej 31 lipca 2008 roku oraz w dwóch
Problem „tradycji malarstwa ikonowego”...
artykułach. Zob.: M. Szyndlarewicz (ob. Ludera), Gabriel Sławiński – malarz fresków
i obrazów. Uwagi wstępne, [w:] Między Wrocławiem i Lwowem. Sztuka w Małopolsce,
na Śląsku i Rusi Koronnej w czasach nowożytnych, Wrocław 2011, s. 349–358, il.
nr LX–LXIX (data wydania: 17 czerwca 2011); M. Ludera, op. cit., s. 106–108. W 2007
roku ustaliłam brak ikony Sławińskiego na wystawie stałej lwowskiego muzeum. 29
lipca 2011 roku główny konserwator muzeum Danuta Posacka potwierdziła mi w piśmie
nr 318 obecność ikony z Tyszowiec w lwowskich zbiorach. Pod koniec sierpnia 2011
roku podczas kwerendy we Lwowie w ramach indywidualnego projektu badawczego
przekonałam się, że tyszowiecka ikona jest tu bliżej nieznana, w inwentarzu muzealnym
brakuje nawet jej zdjęcia oraz pominięto ją podczas organizowanej przez Muzeum Narodowe w 2006 roku wielkiej wystawy ikon św. Mikołaja (por.: M. Гелитович, Святий
Миколай з житіэм. Икони XV–XVIII ст. Націoнального Музею у Лвові Андрея
Шептіцького, Лвiв 2008). Za zgodą dyrektora muzeum – uzyskaną przy pomocy pań
Posackiej i Marii Hełytowycz – wykonano zamówione przeze mnie fotografie ikony
z Tyszowiec i wyrażono zgodę na ich pierwszą od 1938 roku publikację. Zdjęcia Romana Zilinko przesłano na moją skrzynkę mailową 20 września 2011 roku. Tym większe było moje zdziwienie, gdy po dwóch miesiącach, w listopadzie 2011 roku, pracownik lwowskiego muzeum Oleksandr Szejko opublikował powstałe dla mnie zdjęcia,
przedstawiając wyniki „swoich” badań na temat tyszowieckiej ikony (sic!) na międzynarodowej konferencji we Lwowie, por. О. Шейко, Гавриїл Славинський. «Святий
Миколай» 1774 року з Тишівців, [w:] Матеріали ІV Міжнародної наукової
конференції м.Львів, 23–24 листопада 2011 р.: Християнська сакральна традиція.
Віра, духовність, мистецтво, „Апологет. Львівська Православнабогословська
Академія”, Львів 2011, s. 147–149. Zob. [Online]. Protokół dostępu: pl.scribd.com/
doc/132633335/Журнал-Апологет [14.06.2013]. Choć autor wzmiankował o przygotowywanej przez mnie rozprawie doktorskiej o szerzej nieznanym malarzu Sławińskim
(s. 148), to przemilczał mój artykuł (przedstawiony na konferencji w 2009 roku), który
dotąd jest jedynym opracowaniem uwzględniającym wszystkie dzieła Sławińskiego
(kompletnie nieznane Szejko), a także wstępne wyniki badań archiwalnych nad ikoną
z Tyszowiec (por. M. Szyndlarewicz (ob. Ludera), op. cit.). Wobec powyższego podsumowanie artykułu Szejko (wymagającego zresztą obszerniejszej weryfikacji) brzmi
wyjątkowo cynicznie: „twórczość Gabriela Sławińskiego […] i sama postać mistrza na
razie oczekują swojego cierpliwego badacza”. ©

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY p.w. Św. Ludwika i KLASZTOR PAULINÓW. Jeden z najcenniejszych zabytków Włodawy. Właściciel dóbr włodawskich, Ludwik Konstanty Pociej, ślubował swego czasu, że sprowadzi do Włodawy paulinów z Jasnej Góry. Ślubowanie wypełnił w roku 1698 i osadził zakonników przy odbudowanym właśnie kościele parafialnym. Następnie, już w latach 1711-1718 wybudował im klasztor przestronny, projektowany przez królewskiego architekta Józefa Piolę. Zakonnicy z wdzięczności wmurowali we frontowej ścianie klasztoru kamienną tablicę dla upamiętnienia fundatora. W rok później Ludwik Pociej zapowiedział budowę okazałej świątyni, ale tej obietnicy już nie zdążył dotrzymać, ponieważ w roku 1730 zmarł. Zamysł Ludwika podjął jego bratanek i następca, Antoni Pociej, któremu Włodawa zawdzięczała spore ożywienie budowlane. Antoni zamówił projekt kościoła dla paulinów u znakomitego i sławnego architekta i projektanta królewskiego Pawła Fontany. Prace rozpoczęto w roku 1739, a cegłę produkowała założona specjalnie dla tej świątyni cegielnia. Na dobre budowa ruszyła jednak dopiero w roku 1741. Jedenastu mistrzów murarskich na wyniosłym nadbużańskim wzniesieniu tworzyło wspaniałe dzieło. Prace przy wznoszeniu murów trwały do roku 1752. Siedem lat wcześniej, z powodu ogromnych zadłużeń Antoni Pociej sprzedał dobra włodawskie Jerzemu Flemmingowi, ojcu sławnej z patriotyzmu Izabeli, późniejszej żony księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego. Jerzy Flemming zmarł w roku 1771 i to właśnie Izabela wraz z mężem zajęła się dokończeniem prac przy wystroju wewnętrznym i wyposażeniu świątyni. Stało to się w roku 1780. Warto odwiedzić kościół paulinów. Warto popatrzeć na jego wystrój wewnętrzny, utrzymany w jednolitym stylu rokokowym. Z końca XVIII wieku pochodzą bogate polichromie. W nawie głównej wykonał je malarz ze Lwowa Gabriel Sławiński. (с)http://polesie24.pl/pl/nadbuzanski-szlak-swiatyn-katolickich/

Przykładem jest centralna scena ikony Cudu w Chonach (lata dziewięćdziesiąte XVIII wieku) w dawnej cerkwi Archanioła Michała w Perespie (niedaleko Zamościa), autorstwa zamojskiego malarza Jakuba Bobrowskiego (†1814), naśladowcy Gabriela Sławińskiego ©

Петр Славинский и сын Казимир - расписывали алтарь в костеле в Радомышлю.

W tym czasie zamówiono nowe witraże w firmie M. Paczki oraz gipsowe stacje drogi krzyżowej. Obrazy w ołtarzach malowali Piotr Sławiński i J. Serednicki. Piotr z synem Kazimierzem, namalowali również wspólnie wielki obraz Św. Rodzina nasuwany okresowo na główny obraz Przemienienia Pańskiego, poświęcony 12 lipca 1953 roku. Kazimierz namalował cztery obrazy św. Ewangelistów umieszczone w ambonie.(с)

Марселий Славинский - совладелец фабрики кафли в Коломые (город в Иваново-Франковской области, Украина), сер. 19 века.

Есть открытка до 1917
Славинская Лилия Леонидовна
Грозненские нефтяные промыслы
Город Владикавказ
марка штамп Владикавказ

1919г. Янина Хомчинская, Петриков, Мозырский уезд. Родители - Владислав и Наталия (урожд. Тацюк) Хомчинские, из дворян Седлецкой губернии. Восприемник Максимилиан Славинский и Станислава Янковская, жена Франтишна. Р-к.

Среди мещан Киева также были Славинские:

Славинская (она же Якович) (по мужу Дробышевская) Каролина
Славинский Александр Фёдорович
Славинский Евфим

Если кого заинтересует, то пишите.
Опубликую информацию здесь.

Klim2018 написал:

[q]

Если кого заинтересует, то пишите.
Опубликую информацию здесь.
[/q]

Добрый день. Интересно, спасибо!

Tea написал:

[q]
Добрый день. Интересно, спасибо!
[/q]

Вот копия страницы.

Источник:
Фёдоров В.Г. Киевские мещане. Кто? Когда? Где? - К.: Друкарский двор Олега Фёдорова, 2017. С. 809

НИАБ
Фонд Быховской Дворянской опеки
2073-1-6 (38)
Указ о взятии под опеку имения помещика Каспера Славинского за неплатеж в опекунский совет
6 л.
1832 год

НИАБ
ФОНД 163 ОПИСЬ1 ДЕЛО 1170 1846 г 23 февраля
О причиненных крестьянину м Петриково Гришку Серапину побоях Александром Славинским

Славинский Болеслав - Владислав Феликсович герба Лелива (ум. ок. 1913 от тифа с женой ), виолончелист, дирижер, работал в Санкт-Петербурге и Москве.

Их дети - Матвей (род. ок. 1906), Людвиг (1911г.р.), Елена (1908г.р.). После смерти родителей, детей воспитывал брат Вацлав с женой Антониной Копец из Шипок Виленского уезда. Выехали в Варшаву после 1 МВ. Вацлав умер в 1935 году. Его сын Ержи эмигрировал в Канаду после 2 МВ.

Матвей и Людвиг сопричислены.

1905 - Славинский Б-В., двор.муз, Б. Грузинская, дом Андреева. Оркестр Императорского Малого театра, Школа музыки А.И. Бетингъ. Справочная кгина Вся Москва, 1903 год.
1913 год - Славинская Мария Болеславовна, Б. Грузинская, 21, справочник Вся Москва, 1913 год.

РГАЛИ, ф. 659 оп. 3 ед. хр. 3349 Личное дело Славинского Болеслава Феликсовича - артиста оркестра
1 сентября 1888-27 мая 1916 гг.132 лл. https://rgali.ru/search?p0.v=%...pe=PERSONS

**Бетинг Л. И. Бетиньш Людвиг Иванович (1856, Курляндия — 1930, Рига) — латыш. органист, пианист, педагог. Игре на органе обучался у отца. В 1878 окончил Петерб. консерваторию у Л. Гомилиуса (орган) и Т. Лешетицкого (фп.). Преподавал фп. в муз. уч-щах Киева (1881-83) и Тбилиси (1884-89 и 1902-07). Профессор Моск. консерватории по классу органа и фп. (1890-1900 и 1908-13). Выступая как пианист и органист в камерных и симф. концертах (Рига, Москва, Тбилиси). С 20-х гг. жил в Риге. Среди учеников Б. — органист Т. X. Бубек. Б. является составителем сб. "Краткий выбор технических упражнений из "Большой фп. школы" К. Черня, ор. 500" (изд. в Харькове, без года).

Источник: https://gufo.me/dict/music_enc...%9B_%D0%98