ХИЛИНСКИЕ

Москва - 1917,
страница 519
ХИЛИНСКIЙ А.А. Б.Тишинскій 2. Канцел. Варш. Окр. Суда.

Московский некрополь, т.3, 1907 г., стр 1274
ХИЛИНСКIЙ Владимиръ Ромуальдовичъ +28 липца 1902, отъ товарищей и сослуживцевъ Московско-Казанской железной лороги (Иновърч. кладб. на Введенскихъ горахъ).

ВЛАДИМИР НИКОЛАЕВИЧ ЛАДЫЖЕНСКИЙ (1859-1932)
Биографический очерк
В.Н. Ладыженский родился 8 (20) марта 1859 года в дворянской семье на хуторе Александровском (в 10 верстах от села Секретарки) Сердобского уезда Саратовской губернии. Его отец, отставной подпоручик Николай Николаевич Ладыженский (1823-1867), получил хутор по разделу имений своих родителей. Он был женат на дворянке Любови Леонтьевне Хилинской, мать которой, Маргарита Тимофеевна, была урождённой Рославлёвой. Надворный советник Т.Г. Рославлёв владел богатым имением в селе Липяги (Никольское) Пензенского уезда (ныне территория Колышлейского района) с конца XVIII – первой половины XIX века. У него было свыше 800 десятин земли, плодовый сад, пруд, конный завод, где разводились лошади английской, датской и российской пород. Половина земельной площади использовалась под пашню, сенокос составлял 1/3 от всей площади земли. Жилой дом был двухэтажным, крытым железом, состоял из 19 комнат. Имение постепенно стало беднеть при М.Т. Хилинской. Из недвижимости остался помещичий дом и земля. Кроме растениеводства, развивалось и овцеводство.

Бабушка моя, Маргарита Тимофеевна Хилинская, жила вдвоем с незамужней и бо-лезненной дочерью Лидией Леонтьевной, сестрой моей матери. Сама она была урож-денная Рославлева, вышла замуж за полковника Хилинского, мелкого помещика Могилевской губ., и теперь, после смерти отца, проживала в родовом отцовском гнезде, раз-деленном между его детьми. Для этого раздела крестьяне были разделены, и кругом Липягов выросли села Обловка, Надеждинка и Раизовка.

Муж моей бабушки в последние годы своей жизни командовал полком, расквартированным в Пензе. Там, на местном кладбище, и нашел он последний приют.

Ранее существовавшие населенные пункты Мокшанского района Пензенской области (из населенного пункта выехали все жители)
ЛИДИНО (Владыкино, Алексеевский хутор), бывшая русская деревня Плесского сельсовета, в 12 км к северо-западу от него, на речке Скачки, в 20 км к западу от Мокшана. Основана помещиком в составе Мокшанского уезда. В первой половине 19 века принадлежала полковнику Леонтию Дементьевичу Хилинскому, в 1852 году показана за его дочерью Любовью Леонтьевной Ладыженской, матерью литератора В.Н. Ладыженского. В тридцатые – сороковые годы 20 века была центром сельсовета Головинщенского района. Прекратила существование в связи с выездом жителей (решение Пензенского облисполкома от 19.3.1986). Численность населения: в 1864 – 273, 1926 – 469, 1930 – 504, 1959 – 194 жителей.

http://istmat.info/node/25319
СПИСОК бежавших белогвардейцев и изменников революции, разыскиваемых центр(альной) фронтовой чрезвычайной комиссией/
55) Хилинский, штабс-капитан
ФРОНТОВАЯ КОМИССИЯ ПРОСИТ ВСЕ ОБЩЕСТВЕННЫЕ, ЖЕЛЕЗНОДОРОЖНЫЕ И ВОЕННЫЕ УЧРЕЖДЕНИЯ И ВЛАСТИ ВЫШЕОЗНАЧЕННЫХ ЛИЦ ПРИ НАХОЖДЕНИИ НЕМЕДЛЕННО АРЕСТОВАТЬ И ИЗВЕСТИТЬ ЦЕНТРАЛЬНУЮ ФРОНТОВУЮ КОМИССИЮ

Skorowidz mieszkańców miasta Warszawy z przedmieściami na rok 1854 / Перечень жителей Варшавы с предместьями на год 1854-й.
nazwisko imię źródło utrzymania cyrkuł ulica dom typ właściciel
Chyliński Franciszek kuchcik 9 Wiejska 1728/1729 Pałac Instytut Szlachecki
Chyliński Jakób urzędnik 2 Freta 280 K Wejchert Henryk
Chyliński Jan cieśla 11 Browarna 2730 K Oksenberg Aron
Chyliński Ludwik urzędnik 11 Bednarska 2673a K Radziszewski Franciszek

Adresy Warszawy na rok 1908.

CHYLIŃSKA Aniela krawc., N. Świat 50.
— Aniela krawc, Wspólna 63.
— Kazimiera handl. Jerozol. 41.
— Rozalja handl., Wspólna 8.
CHYLIŃSKI Adolf kelner, Chmielna 12. :
— Antoni urz. Sądu Okr., Wilcza 40.
— Antoni garbarz, Wolska 50.
— Felicjan emeryt,Chmielna 66.
— Feliks kupiec, Tamka 33.
— Feliks ogrodnik, Młynarska 36.

ХИЛИНСКИЙ Константин Владимирович (1881-1939) - ученый, приват-доцент Петербургского университета, преподаватель Политехнического института и Высших женских курсов, секретарь Исторического общества при Петроградском университете, 1918, профессор истории Люблинского католического университета (1919 - 1921), после до самой смерти профессор Львовского университета, в 1935-1936 гг. подсекретарь Министерства духовных дел и народного просвещения, с 1935 г. директор того же отдела в кабинете Ма́риана Зы́ндрам-Косцялко́вского/ M. Zyndrama-Kościałkowskiego.


NEKROLOGIA – NECROLOGUES Konstanty Chyliński przez Kazimierza Zakrzewskiego . 373
НЕКРОЛОГ Константин ХИЛИНСКИЙ от Казимежа ЗАКРЕВСКОГО. 373.

Wyrazem rozszerenia horyzontów polskiej wiedzy historycznej w następstwie odzyskania przez kraj nasz niepodległości, — a następnie i potęgi państwowej — był m. i. fakt powstania na uniwersytetach polskich katedr historii starożytnej.

Wystarczy przytoczyć wspaniale prace Lelewela w tej dziedzinie, piękne studia Szujskiego („profile" Nerona i M. Aureliusza), ładną historię starożytną, acz tylko dla młodzieży, pióra Korzona, a następnie prace przedwcześnie zmarłego Stefana Waszyńskiego (f 1908). Lecz przed wojną światową żaden z obu istniejących w kraju uniwersytetów nie uzyskał osobnej katedry przedmiotu tak oderwanego od potrzeb ówczesnej rzeczywistości polskiej. Lukę tę uzupełniano natomiast w wolnej ojczyźnie w tempie aż nazbyt pośpiesznym. Powierzył wykłady z historii starożytnej M. Kreczmarowi Uniwersytet warszawski, powstały katedry tego przedmiotu w Poznaniu, Krakowie, Lublinie, we Lwowie. Gduby w pierwszych latach powojennych nie zabrakło odpowiedniej liczby młodszych badaczy, dojrzałych do objęcia katedry uniwersyteckiej, niewątpliwie wszystkie uniwersytety polskie posiadałyby dziś katedry historii starożytnej; tymczasem

W scharakteryzowanych wyżej warunkach piękne pole do pracy otwierało się przed śp. Konstantym Chylińskim, gdy w r. 1919 przedzierał się z Petersburga, aby resztę życia poświęcić niepodzielnie odrodzonej ojczyźnie. Ten powrót do kraju w dramatycznych warunkach rewolucji rosyjskiej podzielił życie Chylińskiego na dwa okresy, połączone jednak wspólnotą tej samej wewnętrznej prawdy człowieka.

Konstanty Chyliński pochodził ze starej szlacheckiej rodziny mazowieckiej, wywodzącej się z Wizny, która z dawna przesunęła się na ziemie wschodnie Rzeczypospolitej, osiadając w Chylinie ziemi chełmskiej i w Chylińszczyźnie pod Międzybożem na Podolu. Ta ostatnia miejscowość była gniazdem rodowym historyka. Ziemię rodową rodzina Chylińskich jednak utraciła. Ojciec profesora, śp. Włodzimierz Wincenty Chyliński, był urzędnikiem kolejowym, matka Amelia z domu de Veillo pochodziła z francuskiej rodziny protestanskiej, zaklimatyzowanej na Ukrainie, w której wszyscy męźczyźni słuźyli w armii rosyjskiej. Urodził się Konstanty Chyliński dnia 14 października n. st. r. 1881 w Zmierzynce (żmerynce) obok Winnicy, znanej węzłowej stacji kolejowej, gdzie działał zawodowo jego ojciec. *

Wychowując się w się w środowisku mieszanym I narodowo i wyznaniowo, nie stracił związku z polskością. Przed wynarodowieniem uchronił go wpływ ojca, wiara katolicka, której żarliwie dochował, oraz — jak pisze w nie publikowanym zarysie autobiograficznym — „namiętna lektura (scilicet: dzieł literatury polskiej) od czasu, gdy się czytać nauczył". W ten sposób młodość okres wykuwania żywota, kształtowała podstawy, na których oparła się społeczna i nauczycielska działalność Chylińskiego w odrodzonej Rzplitej.

Do szkół średnich uczęszczał w Kijowie, a potem w Petersburgu i tam ukończył gimnazjum w r. 1899. Następnie wstąpił na wydział historyczno-filozoficzny Uniwersytetu petersburskiego.**

Należał do licznego grona młodzieży polskiej z Ukrainy i z diaspory rosyjskiej, która na przełomie XIX i XX ... Oczywiście, zamykała się przed nimi możność pracy na rdzennie polskich ziemiach zaboru rosyjskiego, bezlitośnie rusyfikowanych, i gdzie miejscowa inteligencja z trudem tylko znajdowała podstawy utrzymania; otwierała się za to przed nimi szeroka Rosja ze swymi dużymi możliwościami, pomimo wybryków swego szowinizmu dość szowinizmu dość tolerancyjna, a nawet ceniąca Polaków. W ten sposób powiekszała się emigracja polska w Rosji, która po r. 1918 dostarczyła krajowi licznych I cennych kadr fachowców w róznych dziedzinach.

Poświęcając się od pierwszych lat studiów uniwersyteckich historii starożytnej, Chyliński pracował pod kierunkiem wielkiego Michała Rostowcewa, jednego z najświetniejszych współczesnych badaczy starożytności grecko-rzymskiej, oraz nieżyjących już profesorów Sokołowa, Turajewa i Płatonowa, „których wiedzę i przyjaźń zawsze ma w cennej pamięci" — jak sam pisze. Autor tych uwag biograficznych nie zapomni nigdy momentu, gdy jego Mistrz, prof. Chyliński, na Międzynarodowym Kongresie Nauk Historycznych w Warszawie w r. 1933 przedstawił go Rostowcewowi, podkreślając przy tym żartobliwie, że sam jest uczniem Rostowcewa, — a znów Rostowcew uczniem obecnego również na kongresie Tadeusza Zielińskiego : wytworzył w ten w ten sposób „łańcuch genealogiczny", obejmujący uczonego Rosjanina i trzech Polaków, z których dwóch działało na uniwersytetach rosyjskich. Podkreślamy tutaj owe związki między nauką rosyjską a polską, których ta ostatnia

Stała bowiem na wysokim poziomie nauka rosyjska okresu przedrewolucyjnego, przepojona prawdziwym humanizmem, liberalizmem i umiłowaniem prawdy, a wpływ jej promieniuje dotąd na Zachód, poprzez uczonych rosyjskich,, którzy za
granicą znaleźli katedry — zwłaszcza na uniwersytetach amerykańskich.

Liberalizm ów ujawnił się także w stosunku profesorów petersburskich do Chylińskiego, w opiece, jakiej nie szczędzili oni młodemu, a zdolnemu Polakowi. Zaraz po ukończeniu w r. 1903 studiów uniwersyteckich powierzono mu wykłady w szkole sztuki stosowanej barona Stieglitza, a wkrótce potem w cesarskim instytucie pedagogicznym dla kobiet, posiadającym prawa szkoły akademickiej, tudzieź na wydziale ekonomicznym politechniki petersburskiej. Po kilku latach habilitował się i podjął podróż naukową po Włoszech, Grecji i Turcji europejskiej, oraz azjatyckiej (1908 — 1910). W r. 1913 objął profesurę w wymienionym instytucie pedagogicznym.

Z tego okresu pochodzi większość prac naukowych Chylińskiego, pisanych w języku rosyjskim i francuskim. Poświęcone one były wojnom perskim, a przede wszystkim zagadnieniom chronologicznym dziejów greckich i wczesno-rzymskich, do których ujawniał największe zamiłowania. Prace te noszą na sobie piętno doskonałej metody, uprawianej w szkole Ro- stowcewa. Niestety, ogłaszane po czasopismach rosyjskich, nie zwróciły na siebie w swoim czasie uwagi nauki krajowej, a tym bardziej dzisiaj trudno są dostępne czytelnikowi polskiemu.

Pracę naukową łączył Chyliński z działalnością społeczną w duchu patriotycznym. Pracował w Macierzy Szkolnej i w polskich instytucjach oświatowych, prowadził uniwersytet ludowy, organizował niedzielne wykłady dla robotników polskich. Przede wszystkim jednak był kuratorem koła polskich studentów Politechniki, które leżał do grona organizatorów ufundowanego z inicjatywy prywatnej Katolickiego tu Lubelskiego. Tam więc objął początkowo katedrę historii starożytnej i był w latach 1919 — 1921 wicerektorem tej uczelni. W r. 1921 został powołany na zwyczajnego profesora historii staroźytnej na Uniwersytecie Jana Kazimierza I katedrę tę zajmował niemal przez 18 lat, aź do zgonu.

Praca w kraju, najpierw w Lublinie, a potem we Lwowie, zahamowała działalność naukową Chylińskiego. Teraz dopiero ujawniło się jego zamiłowanie do działalności społecznej. Oddawał się jej, tak jakby chciał powetować sobie lata emigracyjne, aczkolwiek wcale nie stanowiły one dla niego „le temps perdu". Z zapatrywań był raczej katolickim konserwatystą, człowiekiem w każdym calu umiarkowanym. Stąd też nie czuł się dobrze w środowiskach partyjno-politycznych, w czym zbliżał się do środowiska „Zetowców" bliskiego mu z czasów petetsburskich. Przez pewien czas był zbliżony w Lublinie do Zjednoczenia Ludowego (tzw. „Skulszczycy"), zwłaszcza do kół włościańskich, znajdujących się w orbicie tej organizacji. Odsunął się jednak od stronnictwa, od którego oddzielił go inny stosunek do dzialań marsz. Piłsudskiego; od pierwszych chwil pobytu w kraju odczuł bowiem Chyliński wielkość postaci Komendanta i pełen uznania dla Jego działalności nigdy nie sprzeniewierzył się temu stanowisku. Po r. 1926 na gruncie lwowskim działał w Związku Naprawy Rzplitej, będąc członkiem Egzekutywy Prowincjonalnej tej organizacji. Wraz z większością jej działaczy zbliżył się do B. B. W. R. ; od czynnej polityki jednak trzymał się zazwyczaj dosyć daleko. Był natomiast radnym miasta Lwowa, a przede wszystkim był czynny jako kurator Bratniej Pomocy Studentów U. J. K. i innych organizacyj młodzieżowych.

Niezmordowanie pracował na niwie pedagogicznej. Z seminarium jego wyszli liczni uczniowie, Jak autor tego artykułu, doc. Przeworski, oraz wielu innych, młodszych badaczy. Na wykłady i ćwiczenia prof . Chylińskiego cisnęły się liczne tłumy słuchaczy. Ciągnęła ich łagodność i wyrozumiałość profesora, jego niezmierna uczynność i przystępność. Popularność jego wśród młodzieży lwowskiej trudno opisać. Mając w licznych zastępach swoich słuchaczy przedstawicieli trzech wyznań i narodowości, Polaków, źydów, Ukraińców i Starorusinów, swoim objektywizmem i poczuciem sprawiedliwości, oraz tolerancją, właściwą prawdziwemu humaniście zaskarbił sobie przywiązanie i szacunek wszystkich odłamów młodzieży. ...


* ...Отец профессора, Владимир Винценты ХИЛИНСКИЙ /Włodzimierz Wincenty Chyliński был железнодорожным служащим, мать Амелия, урожденная де Веилло/ Amelia z domu de Veillo происходила из французской протестанской семьи, проживавшей в Украине, в которой все мужчины служили в русской армии. Константин родился 14 октября 1881 в Жмеринке, недалеко от Винницы, известной узловой станции, где работал его отец. ...

**…Учился в Киеве, затем в Санкт-Петербурге и там окончил гимназию в 1899 году. Затем поступил на факультет истории и философии в Университета Петербургского. ...