Ôèàëêîâñêèå

Fija³kowscy[edytuj]Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania Fia³kowscy vel Fija³kowscy herbu Œlepowron – rodzina szlachecka wywodz¹ca siê z Mazowsza. Kolejni przedstawiciele tej rodziny uzywali czêsto roznej pisowni nazwisk. Dom starodawny: pocz¹tki rodu siêgaj¹ wieku XV. Na prze³omie XVII i XVIII stulecia Fia³kowscy rozga³êzieni ju¿ byli w ziemi lubelskiej, smoleñskiej i czerskiej (póŸniej tak¿e w Wielkopolsce, w Galicji i w Prusach).

Benedykt Fia³kowski by³ podczaszym smoleñskim, a Józef Kazimierz Fia³kowski kanclerzem kolegiaty lubelskiej. Syn Miko³aja i Katarzyny z Jukowskich, Józef Tadeusz Fija³kowski by³ genera³em adiutantem królewskim (1784), chor¹¿ym horodelskim (1789) i komisarzem cywilno-wojskowym województwa brzesko-kujawskiego; ¿onaty z Zofi¹ de Wilardzy pozostawi³ dwóch synów: Ludwika i Wojciecha. Synowie Ludwika i Jadwigi z Sypniewskich, Aleksander i Wiktor w 1839, a syn Wojciecha i Balbiny z Moraczewskich, Józef w 1849, udowodnili swoje szlacheckie pochodzenie w Królestwie Polskim. W Galicji uczyni³ to wczeœniej Teodor Fia³kowski. Wydzia³ Stanów ju¿ w 1808 potwierdzi³ mu dawne polskie szlachectwo i nada³ rodzinie indygenat austriacki. Urodzony w ziemi halickiej wnuk Teodora i Heleny z Soniewieckich, Alfred Fia³kowski by³ naczelnikiem Wydzia³u Buchalterji Towarzystwa Drogi ¯elaznej Warszawsko-Wiedeñskiej, a równoczeœnie by³ radc¹ finansowym Banku Handlowego w Warszawie.

Fija³kowscy po raz pierwszy wpisali siê na karty historii europejskiej w okresie Wiosny Ludów. W lecie 1849 pu³kownik Aleksander Fija³kowski, stoj¹c na czele Legionu Mickiewicza (utworzy³ go we W³oszech w celu walki z Austriakami nasz wielki poeta), wzi¹³ udzia³ w obronie Republiki Rzymskiej. Legion pod dowództwem Fija³kowskiego odznaczy³ siê chlubnie, broni¹c Rzym przed po³¹czonymi si³ami austriacko-francuskimi i za mêstwo by³ wielokrotnie wymieniany w rozkazach dziennych dowódcy armii, genera³a Garibaldiego.

Chlubnie zapisali siê te¿ Œlepowron Fija³kowscy w historii koœcio³a rzymskokatolickiego. Antoni Melchior Fija³kowski (ur. 3 stycznia 1778, zm. 5 paŸdziernika 1861), teolog i dzia³acz patriotyczny, w 1856 zosta³ arcybiskupem metropolit¹ warszawskim. Arcybiskup Fija³kowski, po krwawym st³umieniu patriotycznej demonstracji (piêciu zabitych i kilkunastu rannych) na Placu Zamkowym, 27 lutego 1861 w Warszawie przez wojsko rosyjskie, z³o¿y³ namiestnikowi carskiemu protest i przewodniczy³ uroczystoœciom pogrzebowym, które sta³y siê pocz¹tkiem ogólnonarodowych manifestacji patriotycznych. Dziêki swej postawie Fija³kowski uznany zosta³ powszechnie przywódc¹ narodu. Po œmierci pochowany zosta³ w podziemiach katedry warszawskiej. Jego pogrzeb sta³ siê manifestacj¹ patriotyczn¹ ca³ego spo³eczeñstwa. W odpowiedzi na ni¹ namiestnik carski Lambert og³osi³ stan wojenny.

Krewnym Fia³kowskich jest bohater walk o niepodleg³oœæ Polski i Stanów Zjednoczonych, Tadeusz Koœciuszko. Syn Antoniego i Antoniny z Wodziñskich, a prawnuk Koœciuszki Boles³aw Fia³kowski by³ oficerem Wojska Polskiego w okresie powstania styczniowego. W ciekliñskim dworze goœciem bywa³ inny krewny Fia³kowskich, dyktator powstania styczniowego, Romuald Traugutt. Boles³aw Fia³kowski zmar³ w 1894. Jego grobowiec w Cieklinie na Pogórzu zachowa³ siê do dzisiaj. Œlepowron Fia³kowscy w drodze kolejnych ma³¿enstw weszli równie¿ w dalekie pokrewieñstwo z pierwszymi domami Rzeczypospolitej.

Wiadomo ¿e w XX wieku posadaczka ziemska, Eleonora Fija³kowska, mia³a posiad³oœæ ziemsk¹ w Tewczycach znajduj¹cych siê w ówczesnym województwie tarnopolskim.

 ìåñòå÷êå Áðîâàðû Îñò¸ðñêîãî óåçäà ×åðíèãîâñêîé ãóá., ïîä Êèåâîì áûë ïîìåùèê Ôèàëêîâñêèé, êîå-ãäå âñòðå÷àë, íî íå ïîìíþ...
Âîò çäåñü, íà 24 ñòð. íàïðèìåð óïîìèíàåòñÿ http://www.slideshare.net/guest3999e7/ss-3211631

àäðåñ-êàëåíäàðü Ñåìèïàëàòèíñê, 1913 ã., Ôèàëêîâñêèé Ïàâåë Ìèõàéëîâè÷, êîëëåæñêèé ñåêðåòàðü, ïîìîùíèê ïðèñòàâà, Ãîñ.ïîëèöåéñêîå óïðàâëåíèå

Dominika 1207

severinn


Êèåâñêèé òåëåãðàô, 1861 ãîä, 19 îêòÿáðÿ

- Çà íåñêîëüêî äíåé äî êîí÷èíû àðõèåïèñêîïà Ôèàëêîâñêîãî âî âñåõ Âàðøàâñêèõ êîñòåëàõ áûëî îòïðàâëÿåìî ìîëåáñòâèå î åãî âûçäîðîâëåíèè. Ìåæäó òåì, êàê â Êðàêîâå, ïðèíàäëåæàùåì ê åãî äèîöåçèè, àâñòðèéñêîå ïðàâèòåëüñòâî íåäîïóñòèëî îòïðàâëåíèÿ ïîäîáíîãî ìîëåáñòâèÿ.
(Ñ.-Ïá. Â.)

http://oldnewspapers.com.ua/node/723

Ñ óâàæåíèåì – Ludvika.

â ÌÊ Ïåòðîïàâëîâñêîé öåðêâè ã. ñàìàðà åñòü çàïèñü î ðîæäåíèè 31.01.1907 (êðåùåí 02.02) Íèêîëàÿ. Ðîäèòåëè - àâñòðèéñêèé äåçåðòèð Ìèõàèë Íèêîëàåâ Ôèàëêîâñêèé è åãî æåíà Àëåêñàíäðà Ëåîíòèåâà.
Âîñïðèåìíèêè - ïîòîìñòâåííûé äâîðÿíèí Ñàìàðñêîé ãóáåðíèè Àëåêñåé Èâàíîâ Ëóíèí è ñàìàðñêàÿ ìåùàíêà Åëèçàâåòà Èâàíîâà Ìàêàðîâà.
ô.32 îï. 33 äåëî 351