Ôèàëêîâñêèå

http://pl.wikipedia.org/wiki/A...5%82kowski
Antoni Melchior Fijałkowski (ur. 3 stycznia 1778 w Zielomyślu, zm. 5 października 1861) – polski biskup rzymskokatolicki, teolog i działacz patriotyczny, biskup pomocniczy płocki w latach 1842–1844, administrator apostolski archidiecezji warszawskiej w latach 1844–1857, arcybiskup metropolita warszawski w latach 1857–1861.
Syn Stefana i Beaty, pochodził ze szlacheckiej rodziny Fijałkowskich herbu Ślepowron. Studiował w seminarium w Gnieźnie, gdzie w 1801 odebrał święcenia kapłańskie. Był kanonikiem włocławskim (1811) i kustoszem kapituły płockiej. Brał udział w powstaniu listopadowym jako kapelan armii powstańczej.
27 stycznia 1842 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji płockiej i biskupem tytularnym Hermopolis Maior. Sakrę biskupią przyjął 15 maja 1842 we Włocławku.
Od 1844, po śmierci biskupa Tomasza Chmielewskiego, pełnił funkcję administratora apostolskiego archidiecezji warszawskiej. 18 września 1856 papież Pius IX mianował go arcybiskupem metropolitą warszawskim. 11 stycznia 1857 Fijałkowski odbył ingres do archikatedry św. Jana, paliusz przyjął z rąk biskupa pomocniczego kujawskiego Tadeusza Łubieńskiego.
Arcybiskup Fijałkowski sprawował rządy krótko, ale w warunkach trudnych i niebezpiecznych. W Warszawie narastało napięcie polityczne, manifestacje rozbijane przez wojsko rosyjskie z ulic przeniosły się do kościołów. Śpiewano pieśni patriotyczne, odbywały się nabożeństwa za ojczyznę. Mimo wielokrotnych nacisków władz rosyjskich arcybiskup nigdy nie przeciwstawił się manifestacjom patriotycznym w kościołach, a po krwawym stłumieniu manifestacji (pięciu zabitych i kilkunastu rannych) na placu Zamkowym 27 lutego 1861 w Warszawie przez wojsko rosyjskie złożył namiestnikowi carskiemu protest i przewodniczył uroczystościom pogrzebowym. Jako prymas Królestwa Polskiego (chociaż tytułu tego nie używa&#322 uważany był za przywódcę narodu i symbolicznego interreksa.
Zmarł w październiku 1861, a jego pogrzeb był kolejną wielką manifestacją patriotyczną, największą przed wybuchem powstania styczniowego.

Dominika 1207

WWW.RAPORTNOWAKA.PL
Lista jencw Kampanii Wrzeniowej 1939, umieszczonych w obozie w GRIAZOWCU,
reklamowanych z obozw w Starobielsku, Kozielsku i Ostaszkowie. Umieszczone w tym
obozie osoby w przewazajcej wikszoci oficerowie, bardzo czsto wysi rang - stali si zaczynem Armii Andersa
Analiza nazwisk, imion oraz imienia ojca wskazuje na fakt dokonania selekcji etnicznej.
W edycji papierowej poniszy wykaz zaczyna si od nastpujcej uwagi:
,,Kompletna lista 1673 Polakw i obywateli polskich innych narodowoci przebywajcych
w obozie w Griazowcu...". ( Dzi taka formua jest nie do pomylenia...)
Griazowiec by typowym obozem oficerskim. Da site zauwazy, e w tym obozie, ,przechowywano" ydowskich cywilw.
Drugim obozem by obozy SUZDAL i PANOJ.
W Suzdalu przetrzymywano nizsz kadr Policji Pastwowej, Stray Granicznej lub KOP.
Te osoby w iloci 1976 osb trafiy do punktu formowania Armii Polskiej w ZSRR.
Okoo 3 ty osb z Armii Andersa zdezerterowao w Palestynie, dajc zaczyn siom zbrojnym
Pastwa Izrael

313.Cywil. Fijakowski Wadysaw o. Tomasz ur. 1920

Ýòî Ñïèñîê âîåííîïëåííûõ êàìïàíèè Âæåí¸âà 1939, ïîìåùåííûõ â ëàãåðå â ÃÐßÇÎÂÖÓ, îòîçâàííûõ èç ëàðåé â Ñòàðîáåëüñêå, Êîçåëüñêå è Îñòàøêîâå.

Ñ óâàæåíèåì – Ludvika.

Dominika 1207

ÑÏÈÑÎÊ ÓÄÎÑÒÎÅÍÍÛÕ ÇÍÀÊΠÎÒËÈ×Èß ÁÅÑÏÎÐÎ×ÍÎÉ ÑËÓÆÁÛ Â 1928 ãîäó.

ñòð.79 - ¹ 192 Êîëëåæñêèé Ñîâåòíèê Àëåêñåé Ôèëèïïîâè÷ Ôèàëêîâñêèé Çà 25 ëåò. Âûñëóãà 28 ëåò 4 ìåñ. 1 4äí.
ñòð.232 - ¹ 535 òèòóðÿðíûé Ñîâåòíèê Ïåòð ßêîâëåâè÷ Ôèÿëêîâñêèé. Çà 15 ëåò. Âûñëóãà 18 ëåò 7 ìåñ. 13 äí.

Ñ Íîâûì ãîäîì! Óñïåõîâ è óäà÷è â ïîèñêå!

Ñ óâàæåíèåì – Ludvika

Dominika 1207

ÐÎÑÑÈÉÑÊÈÉ ÌÅÄÈÖÈÍÑÊÈÉ ÑÏÈÑÎÊ ÍÀ 1898 ã.

ÂÎËÜÍÛÅ ÀÏÒÅÊÈ Â ÈÌÏÅÐÈÈ

ñòð. 510 -  ì. ×îõàòàóðè Ëå÷õóìñêîãî óåçäà Êóòàèññêîé ãóá. ïðîâ. Àäàìà Îñèïâ. Ôèàëêîâñêîãî (Ï. Ð.-Ê.) àïò. ïîì. Ìèõàèë Ñòåïàíîâ Ãîòîâêèí óïð. (Ïð.) (1 ïîì.)

Ñïèñîê ñîêðàùåíèé â ñàìîì íà÷àëå äîêóìåíòà.

http://dlib.rsl.ru/viewer/01005405331#?page=4&view=list

Êàê äàâíî íå çàõîäèëà â ýòó òåìó! Õîòü è çàïîçäàëîå, íî âñå æå ñïàñèáî Âàì çà ïîçäðàâëåíèå. Î÷åíü ïðèÿòíî.

Ñ óâàæåíèåì – Ludvika.

 äîðåâîëþöèîííîì àëüáîìå ñòèõîâ, íàéäåííîì íà ÷åðäàêå â ã.Áîðèñïîëü íàéäåíà ïåðåïèñàííàÿ êóï÷àÿ îò 1.03.1914. Äâîðÿíêà Ìàðèÿ Ãðèãîðüåâíà Ôèàëêîâñêàÿ ïðîäàëà Þëèóñó Âåëüêå õóòîð Ñóòåöêèé ×åðíèãîâñêîé ãóáåðíèè Îñòåðñêîãî óåçäà. ß íå çíàþ, êàê îíà òàì îêàçàëàñü, Ôèàëêîâñêèå èëè Âåëüêå ó íàñ â ðîäîñëîâíîé íå ôèãóðèðóþò.

Åñëè áóäóò íóæíû ôîòîãðàôèè ïåðåïèñàííîé êóï÷åé - äàéòå çíàòü.