Теницкий

теницкий написал:

[q]

В 1877 году появляется интересная работа В.Тинецкого (Tyniecki, 1877), в которой наряду с общими данными по физгеографии и растительности Подолии автор приводит ряд степных видов, собранных им на склонах рек Днестра и Серета, а также в карстовых воронках.

[/q]

г. Львов, улица И. Франко.
За оградой вы видите небольшой дендропарк, основанный в 1876 г. ботаниками В.Тинецким и Б. Блоцким на территории Львовской лесной школы. Несмотря на маленькую территорию здесь зарегистрировано более 200 видов растений, из которых лишь 39 встречаются в лесах Западной Украины.

Интересные материалы статистики по количеству крупного зверя в Украинских Карпатах в конце прошлого века приводит Л. Тинецкі (L. Tineszky, 1898). В Турковском, Стрыйском, Надвіірнянеькому, Долиняїнському и других лесничествах нынешней Львовской и Ивано-Франковской областей на протяжении 8 лет (1885-1893) было добыто: медведей -151, оленей-60-70 в каждом лесничестве ежегодно, косуль-49106, лисиц-57410, кабанов - 11732, выдр -2236 т.д. Последние лоси были убиты в этих местах в 1730 г., добытый в 1887 г. зашел с Полесья.

теницкий написал:

[q]

Найдено еще одно упоминание о Тиницких, наверное одно из самых ранних. Скотник полковника Павла Леонтьевича Полуботка, Кирик Тиницкий из Михайловки.

[/q]

1725 года, марта …а дня, книга отдаточная описнымъ м­стамъ быв-
шаго черниговскаго полковника Полуботка, д­тямъ его, Андрею да
Якову, что по описи маіора Хрипунова да прапорщика Борисова въ Сум-
скомъ, въ Ахтирскомъ, въ Лубенскомъ, въ Гадяцкомъ и Н­жинскомъ
полкахъ принялъ при отдач­ глуховскаго гарнизона Писарева полку у
капрала Леонія Исакова; а что какихъ пожитковъ въ т­хъ маетнос-
тяхъ по описи порозну, такъ же и посл­ описи въ приход­ и расход­ и
за расходомъ наличнаго принято, о томъ значитъ ниже сего, которое
принялъ пов­ренной Полуботковъ, Сава Рогозынъ, въ сел­ Михай-
ловк­.
а Число не зазначене.476
По описи маіора Хрипунова.
Въ сел­ Михайловк­, Полуботковомъ двор­

В подварки села Михайловки скота рогатого:
Коровъ 46, быковъ 45, бычковъ годовалыхъ и двухл­тнихъи подл­тковъ 40,
и того 131.
При той скотин­ Кирикъ Тиницкій

источник:

№ 344
Опис конфіскованого майором Раєвським
та гвардійським сержантом Львовим
за наказом бригадира Румянцева
у грудні 1723 - січні 1724 рр. майна і маєтностей
Полуботків, із засвідченням повернення конфіскату
за наказом цариці Катерини І дружині Полуботка
та його синам Якову і Андрію у 1725 році

Список горняков г. Осинники, обстоятельства гибели которых остались не выявленными

Тиницкий Дмитрий Савельевич, 1911 – 30. 09 (02.10).1946 398

Информация найдена в списке горняков, погибших на угольных предприятиях Кузбасса.
Списки были составлены на основании Книг памяти погибших шахтеров Кузбасса, изданных Кемеровским областным общественным фондом «Шахтерская Память» имени В.П.Романова.
В Южном приделе Храма Рождества Христова они находятся в нишах заупокойного стола (кануна).
Новокузнецк, ул. Зыряновская, 97

№ 13
1648, травня 20 (?). — Табір коронних військ під Черкасами. —
Лист шляхтича Бельхацького до невідомого
“Wyjechawszy z Dąbrowy w kwietny poniedziałek, przyjechawszy do Czer kas
we wtorek, po Wielkanocy we dwie niedzieli, i dziś jego m. pana krakowskie go z
częśćią wojska zastałem. Drugie wojska róźnie po ukrainnych miastach pułkami stało,
nie zastawszy już tych, którzy przeciwko Chmielnickiemu poszli, bo tydzień przed
moim wyjazdem wyszli, to jest 21 aprilis; a poszedł naprzód syn jego mć. pana krakowskiego, p. starosta dorożyński, p. komisarz z kozakami re gestrowymi, p. Sapi[eh]a,
rotmistrz, p. porucznik nasz i z nim towarzystwa nasze go 10, miedzy nimi p. Stanisław
i z podwornych chorągwi towarzystwa niemało z ochoty, między nimi p. Jan i pan
Olbrycht i p. Mikołaj zpod chorągwi p. Komo rowskiego, z nimi poszło kozackiej
chorągwi 4 draganów nu. (?) 400, ci potem i z nimi kozaków regestrowych połowa,
polem, druga część wodą, Dnieprem, to wszystko przeciw Chmielnickiemu.
3-tia maj przyszła do nas wiadomość, że tych naszych, co połem szli, Chmiel nicki, wyszedszy z za Sieczy swojej, przybrawszy do siebie ordy 20 tysięcy, drudzy podają 30,
których sam przez Dniepr przeprawował, u Żółtej Wody u polach, 12 mil od Czehryna i
od Kryłowa, także w tydzień po wyjśćiu z Czerkas, to jest 29 april, obłegło. Do których
co raz, to więcej ordy przybywa i na każdy dzień do nich szturmują kozacy i tatarowie.
Bronią się niebożęta nań przy taborze. Po tej wiadomośći teraz ich m. panowie hetmani
obadwa, skupiwszy wojsko, ruszyli się pod Czechryn 7 (?) et 10 maj stanęłiśmy obozem
pod Czechryniem, a die 11 przeprawiwszy się przez Tasmin rzeke i przez Czechryn przeszliśmy i staneliśmy obozem od pola za miastem, chcąć naszem na odsiecz iść i eliberować
ich z tego obłężenia, oczekiwając tylko na posiłki panięce, które barzo nierychło, tylko ksi-
ążęcia p. wojewody sendomirskiego wczora przyszło ludzi 1000, od p. Sieniawskiego
ludzi 1 000, także z któremi i sam jest w obozie, drugich co godzi na wygłądamy.
A znowu 12 maj przyszła nowina nieszczęsna do nas, że ci kozacy, którzy wodą
byli poszli znosić Chmielnickiego, starszyzne swoje jednych pozabijawszy, drugich do
więzenia pobrawszy, sami się do Chmielnickiego przekradli. Tatarów sam do nas coraz
to więcej na te strone Dniepru przeprawiają się, jest już do 40 tysięcy, a wszystcy koło
naszych obłeżęńców niebożat łeżat, co dzień ich turbując. D. 15 maj przyszło ludzi
białocerkiewskich do obozu 400, inszych ludzi je. m. pana wojewody krakowskiego,
także i ich m. p. starostów już pod Białą Cerkwie, nas czekają i insze posiłki.
Po tej wiadomośći, widząć niepotęgę swoje i nierychłe posiłki, ruszyli się znowu ich
m. panowie hetmani nazad, na włość pomału idąc, aby co pewnego mogli wiedzieć o
tych niebożatach obłeżęcach, to jest 13 maj, ruszyliśmy się i ten list napisawszy, po ten
punkt czekałem na pewność i rzetelnej jakiej pociesznej wiadomośći, ale trudno było o
język, żeśmy o nich nie mogli mieć nic pewnego, tylko że bronią, a w obłężeniu są,
spodziewając się, przecie że nie mają tak długo posiłków, tylko od P[ana] Boga i dla
24tego takeśmy powoli szli z wojskiem, cze kając na nich, ale nie mogliśmy się doczekać.
Dziś pod Czerkasami obozem stojąc, przybiegł (?) prawie unicus noncius dandis (?)
czeladnik z tamtego pogromu do Jaskulskiego z nieszczęsną nowiną, a prawie gorszą
od czerkaski[ej], powiadając, że naszy, nie widząc żadnej nadzieje posiłków, ruszyli się
2 mili od Zóltej Wody, których tatarowie z kozaki nastąpiwszy wszystką potęgą na nich
16 maj, to jest w sobotę w południe wzięli. Bronili się naszy dobrze i długo, ale potężnej
ordzie (których podają jest pod 80 tysięcy iz hanem), nie mogli wytrzymać. Nie mianu ie, który zginął, bo w takim razie trudno wiedzieć, tylko powieda, że p. comisarza
zabito, insszych wszystkich w niewołą zabrano, a p. Ulińskiego zabito, siеstrzeńca jego
m. p. krakowskiego, a inszych nie powiada, powiadaj to, że dla tego tak długo wytrzymali im tatarowie, aby i te posiłki, które miałi jem iść na odsiecz, mogli ogarnąc,
o czem mieli przestrogi także ich p. hetmani od hospodara woło skiego. Aż dopiero dowiedziawszy się, że nazad idziemy, inszych odstradawszy, wszystke moc na nich wywarli, aż ich wzięli; powiada też, że p. porucznika na szego żywcem wzięto, a towarzystwa naszego co p. Tynieckiego (?), p. Strow skiego (?), p. Dymitrowskiego, p.
Borzykowskiego, p. Chełmskiego, p. Stanisła wa, p. Hrebtowicza, p. Gizowskiego, p.
Janaczowskiego, p. Rywockiego, a tam było chorągwi kwarcianych 4, kozackich, p. starosty Donczyńskiego (?), p. sta rosty kamienieckiego, p. Zacwilichowskiego, i p. Sapiehe, chorągwi pułkowych, co przy pułkownikach kozackich 6, a comisarska siódma,
pod każdą namniej 20 kilka towarzystwa, pod drugiemy i po 30. Tamże służył w tych
że pułkach p. Gabriel syn (?) p. Jedrzejów piąty, brat którego (...)* przypominał, wyżej
miano wać, że tam z nimi poszedł i z podwornymi chorągwi towarzystwa z ochoty namniej 60. Tak wiele szlachty zacnej w tej tam nieszczęsnej ekspedycyej zginęło, a co
do (...)* i mniej potrzebne, bo to nie nasza rzec kozaków na Zaporożu bić, tylko na
włośći. Na co narzeka jego m. p. krakowski, że mu na to radzono, a nikt inszy, podaja,
tego przyczyną nie był, tylko p. comissarz, który i sam zginął, Bóg daj by za wszystkich. Teraz łecie przy Dnieprze kozak jako kaczka na wodzie, wody wielkie temi czasy
na Dnieprze i teraz dopiero przybywają z moskiewskich śnie gów, które niezwykły upadać aż we (...)*. Przyczyny tak wielkiej ordy ta jest, że kozacy, którzy jem zawsze
przepraw bronili na Dnieprze i dawali znać, kiedy się do nas przeprawiali, a osobliwie
teraz ich sami pobuntowawszy się, przeprawili. A osobliwie ten Chmielnicki powiadają,
że się pobisurmanił, aby większą u nich fidem miał. Dla czego owi, którzy byli wodą
poszli znosić go, niechcą się łączyć do niego, ale obrali sobie inszego starszego, niejakiego Działabej z Kropczawny, i tak podają o nich, żeby tylko dwuch starszych
swych Iliasza i Barabasza zabić mieli, a pułkowników pod wartą mają. Jakby (?) przecie za łaską Bożą nadzieja była, że się do nas nawrócą.
Przyszła i ta wiadomość trzy dzień temu od hospodara, że się i basza silistrij ski na niz
Dunaju zbliża, ale teraz nazajutrz dnia 12 nowiny odmieniono, nie wiem że, co będzie.
P[an] Bóg z nami z łaski Swej czynić chciał. My dziś po tej niebez pecznej i nieszczęsnej
nowine ruszamy się zpod Czerkas nazad, ku Białej Cerkwi, było co więcej pisma (...)* w
takim razie trzech rodzonych, a dwoch stryjecznych postradawszy, omnia me deficiunt.”

БПАН. — ВР. — № 367. — Арк. 324 зв. — 325 zv. — Тогочасна копія. Тексту листа
передує заголовок зроблений копіїстом: ”Copia listu pana Bełchackiego towarzysza”.
Цей документ було опубліковано раніше за іншим списком Францішком Равітою-
Гавронським: Rawita-Gawroński F. Sprawy i rzeczy ukraińskie. — Lwów, 1914. — № 2.