Стрельбицкие Strzelbicki Стрельбицькі Стрільбицькі

Опять живопись (современников)

По ссылке видео об Одессе - работы одесского художника Анатолия Васильевича Стрельбицкого

Второй видеоальбом называется - цветы и натюрморты

Анатолий Васильевич Стрельбицкий родился в Одессе в 1942 году. (Подольская ветвь рода, потомки Иосифа Стрельбицкого, протоиерея Подольской епархии).
Детство и школьные годы будущий художник провел в доме своего прадеда — Академика живописи Александра Андреевича Попова (1852 -- 1919).
(Здесь об дворянских родах с фамилией Попов - http://ru.wikipedia.org/wiki/Поповы. Представитель рода Поповых (Александр Валентинович Попов) является предводителем современого "Киевского Дворянского Собрания")
Обстановка старого дома, наполненного картинами и старинными вещами, рассказы бабушки Ольги Александровны, пробудило в мальчике интерес к рисованию. Уже в младших классах школы он хорошо рисует, а в восьмом классе — самостоятельно пробует писать маслом натюрморты.
После окончания школы в 1966 году, Анатолий поступает в Одесское художественное училище, которое оканчивает с отличием в 1970 году. К сожалению, по семейным обстоятельствам, молодой художник не воспользовался направлением в Ленинградский институт живописи им. Репина для продолжения учебы.
Анатолий Васильевич остается в родной Одессе, с которой так много связано в его творчестве. Тихие зеленые окрестности Французского бульвара, узкие улочки старого центра и известные архитектурные ансамбли Одессы, дворики Молдаванки, виды Одесского порта и побережья — все это представлено в работах художника.
Натюрморты с цветами, которые он всегда пишет только с натуры, пользуются широким признанием публики. Особая тема -- изображения домашних животных -- собак, кошек, лошадей, в которых так чувствуется доброе отношение автора к братьям нашим меньшим.
Анатолий Васильевич неоднократно участвовал в республиканских и всесоюзных выставках, его работы были представлены на выставке в Германии. Художник неоднократно бывал в творческих командировках — в Туркмении, во Владимиро-Суздальском архитектурном заповеднике и др., что также нашло отражение в его работах.
Картины Стрельбицкого находятся в частных коллекциях любителей живописи различных стран мира — в Германии, Израиле, Турции, России и др. В 1999 году художник выполнил крупный заказ по оформлению гостиницы в Анталье. 42 полотна приобрела греческая компания для оформления теплохода «Одесса-Сан». Художник часто получает заказы на выполнение подарочных работ и копий с картин старых мастеров к юбилеям известных политических деятелей и представителей крупного бизнеса.
Живописные работы Стрельбицкого находят отклик в сердцах разных людей -- простых одесситов, ностальгирующих эмигрантов, гостей Одессы.
Сейчас мастер находится в расцвете своих творческих сил, много и успешно работает. Хочется пожелать ему дальнейших творческих успехов!

Дело ученика Тобольской духовной семинарии Ефима Стрельбицкого за 1780-й год, об отправлении его в г. Иркутск для обучения китайскому и монгольскому языкам.

[ Изображение на стороннем сайте: 777bf5ef73cft.jpg ]



[ Изображение на стороннем сайте: 2f39e6b51c5et.jpg ]

Strzelbicki \ Стрільбицькі \ Стрельбицкие документах USA \ США

Nie każdy zapewne pamięta, że szkolnictwo polskie w hołdzie narodowi amerykańskiemu, na pamiątkę 150-lecia niepodległości Stanów Zjednoczonych, przesłało w 1926 r. deklarację, pod którą podpisali się ówcześni pracownicy oświaty oraz uczniowie. Wśród szkół, które wówczas wzięły dział w akcji była Szkoła Powszechna 4-kl. w Podbużu. Poniżej przedstawiam imiona i nazwiska osób, które podpisały się pod deklaracją z podbuskiej szkoły. Być może ktoś z Państwa znajdzie na niej swoich przodków. Pisownię starałem się zachować oryginalną
.....
Pytlowicz Jan
Strzelbicka Anna
Suszko Marja
....

Strzelbicki Marcin
Radny miasta Krakowa w 1868
data: 1868


джерело - http://www.genealogia.okiem.pl...play_media

Bolesław Hubicki



Bolesław Hubicki,syn Romana,to postać w Pilicy niemal zupełnie nie znana. Tymczasem to właśnie jemu zawdzięczamy wiele informacji o tym jak wyglądało życie XIX-wieczna Pilicy.
Urodził się w roku 1813. Był człowiekiem wszechstronnie wykształconym. Ukończył rolnictwo i filozofie studiując równolegle zagadnienia historyczno-literackie z zakresu starożytności rzymskich i literatury antycznej. Dużo podróżował a w rodzinnej legendzie pozostały informacje o jego sercowych podbojach podczas wojaży. .Podobno rywalizował,i to skutecznie, z władcą Francji Ludwikiem Filipem o względy tancerki Loli Mandez. Przez wiele lat pracował jako administrator dóbr w okolicach Myszkowa. Uczestniczył w budowie Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Współpracował z przemysłowcem Piotrem Steinkellerem. Jeździł kilkakrotnie do Anglii w sprawach realizacji jakiś zamówień technicznych. Przywiózł stamtąd srebrny zegarek z dedykacja,który otrzymał od królowej Wiktorii. Według kolejnej rodzinnej legendy uważał że tylko w Anglii potrafią porządnie prać brudną bieliznę więc koszule odsyłał do prania do Londynu. Pierwsza żona, Matylda z Karońskich herby Syrokomla (ur.ok.1820) wniosła mu w posagu Maków Łazy i trzeci nieznany z nazwy majątek. Małżeństwo zostało zawarte około 1837 roku. Ze związku tego miał trzech synów i dwie córki.
Stanisław lub Roman po Powstaniu Styczniowym trafił na Sybir gdzie przepadł bez wieści.
Edwin po Powstaniu Styczniowym uciekł na Bałkany gdzie ożenił się. Miał stamtąd trafić do Niemiec gdzie ta gałąź rodziny podobno uległa zniemczeniu. [Nie wiadomo czy generał von Hubicki,dowódca 4 Dywizji Lekkiej w kampanii wrześniowej, był jakiś sposób skoligacony z tym odłamem rodu Hubickich]
Konrad również walczył w Powstaniu styczniowym w oddziałach Langiewicza.Uniknął represji .Osiadł w Rudnikach koło Częstochowy gdzie uzyskał posadę na Kolei Warszawsko – Wiedeńskiej.
Maria Anna (ur.ok.1851 w Siewierzu) wyszła za mąż za Thomanka jednak związek szybko się rozpadł. Zamieszkała u brata Konrada prowadząc mu gospodarstwo domowe.
Sabina wyszła za mąż za urzędnika rosyjskiej komory celnej Stanisława Modzelewskiego. W związku z praca męża często zmieniała miejsce zamieszkani- Taszkient,Aleksandrów, Sosnowiec, Warszawa i ponownie Sosnowiec.
Bolesław po śmierci pierwszej małżonki ożenił się powtórnie ze znacznie młodszą od siebie Marią ze Strzelbickich herbu Sas (ur.1849). W tym czasie nie był już posesorem wspomnianych wcześniej majątków. Po utracie Łaz przeniósł się do Smolenia będącego w posiadaniu brata Tadeusza. W pożarze smoleńskiego dworku traci oszczędności oraz rodzinne archiwa a Tadeusz podejmuje decyzje o sprzedaży Smolenia. Nabywcą w roku 1877 został Leon Epstein. Bolesław przeniósł się do Pilicy gdzie z ocalałego księgozbioru założył wypożyczalnię książek. Zajęcie było niedochodowe jednak trwał przy nim. tytułując sie księgarzem.Podobno ze względów ambicjonalnych odrzucił propozycję posady prezesa rady nadzorczej w papierni w Kluczach. Ciężar utrzymania rodziny spadł na małżonkę dorabiającą udzielaniem lekcji francuskiego i muzyki. Tutaj w roku urodził się Stefan,późniejszy generał WP. Bolesław miał ciężki charakter co w połączeniu z trudna sytuacja finansową było przyczyna konfliktów z małżonką jednak kochał syna,dbał o jego wychowanie i,na ile pozwalały na to finanse,o wykształcenie potomka. Zmarł w roku 1885 w Pilicy. Pozostało po nim kilkadziesiąt korespondencji pisanych dla „Gazety Kieleckiej”,w których przedstawiał wydarzenia w ówczesnej Pilicy.

Bibliografia:
©.MK
J.Piotrowski "Generał Stefan Hubicki"
"Biblioteka warszawska"
"Gazeta Kielecka"