Рудинский, Рудзинский, Rudzinski - тема для генеалогического и биографического поиска

На сайте ВГД собираются люди, увлеченные генеалогией, историей, геральдикой и т.д. Здесь вы найдете собеседников, экспертов, умелых помощников в поисках предков и родственников. Вам подскажут где искать документы о павших в боях и пропавших без вести, в какой архив обратиться при исследовании родословной своей семьи, помогут определить по старой фотографии принадлежность к воинским частям, ведомствам и чину. ВГД - поиск людей в прошлом, настоящем и будущем!

PAŁAC W OSIEKU

Odległy o kilka kilometrów i położony na południe od Oświęcimia Osiek wzmiankowany był już w 1278 r. Wieś tę, znajdującą się na terenie księstwa oświęcimskiego, kupił w 1457 r. król Kazimierz Jagiellończyk z przeznaczeniem na zastawy pożyczkowe. Tą drogą Osiek trafił w 1504 r. do rąk Baltazara Dębowskiego. Później wieś wielokrotnie zmieniała właścicieli. W XVIII w. należała do rodziny Branickich, od których w 1784 r. dobra osieckie odkupił Karol Wacław Larisch. Później należały one do jego syna, Karola Józefa Larischa, a w 1867 r. znalazły się w posiadaniu Stanisława Dunin-Borkowskiego.

Po jego śmierci majątek został zakupiony przez Oskara Rudzińskiego (1885), który doprowadził go do rozkwitu. W czasie II wojny Rudzińscy zostali zmuszeni do opuszczenia Osieka, a w 1945 r. dobra upaństwowiono. W 2000 r. spadkobierca Oskara, Maciej Rudziński odzyskał pałac.

Fortalicjum w Osieku wzmiankowane jest po raz pierwszy w 1672 r., jednak istniał tutaj zapewne wcześniejszy dwór. Pierwszy pałac został wybudowany pod koniec XVIII w. przez Karola Wacława Larischa. Przebudowy tego pałacu w stylu orientalnym (mauretańskim) dokonał jego syn, Karol Józef Larisch. Za twórcę przebudowy uchodzi Franciszek Maria Lanci, który miał go ukształtować w latach 1839-1845. Dzięki współpracy właściciela i architekta powstał pierwszy na ziemiach polskich pałac w stylu mauretańskim. Piętrowy, nieregularny i malowniczy, został urozmaicony kwadratową wieżą nakrytą cebulastym hełmem; podobny hełm nakrywa ryzalit środkowy w elewacji frontowej. Nad gzymsem architekt zaprojektował ażurową ściankę o arkadkowych prześwitach, a wąskie okna zostały zamknięte podkowiastymi łukami.

Przebudowane wnętrza pałacu ozdobiono detalami i wzorami wschodnimi. Ściany i stropy zostały pokryte zawiłym wzorem sztukaterii naśladujących wzory mauretańskie. Również stolarkę wnętrz – schody, balustrady i drzwi – ozdobiły motywy orientalne. Zachowane i odnowione wnętrza sal pałacowych, zwłaszcza dekorowana arabeskowym wzorem sala balowa, przypominają scenerię z baśni tysiąca i jednej nocy.

Pałac otacza rozległy park krajobrazowy, założony w XIX w., w którym znajduje się m.in. neogotycka oficyna i stajnia z czterokolumnowym portykiem.

Tekst: Barbara Sanocka, maj 2008
http://dnidziedzictwa.pl/palac-w-osieku/
http://www.flickr.com/photos/m...188215682/

Виртуальная Виленщизна
Podbrodzie i okolice
/Версия на польском и английском яз., в скобках даются соврем. названия на литовском яз./
(Масса информации: топонимы, гидронимы, храмы, каплицы, кладбища и пр., фамилии, ...; при "клике" на выделенное цветом слово/фразу открывается изображение)
http://www.podbrodzie.pl/index...;trasaid=2

... Godny uwagi jest także miejscowy cmentarz [w Korkożyszkach] malowniczo usytuowany na pagórku w centrum wsi. Śmiało można go nazwać Rossą w miniaturze. Zachowały się tu nagrobki z XIX i pocz. XX w. m.in. proboszcza miejscowej parafii ks. Adolfa Piotrowskiego - Kanonika Honorowego Katedry Wileńskiej - zm. w 1903 r., ks. Józefa Adamkowicza (zm. w 1886 r.), proboszcza parafii korkożyskiej w l. 1877-1886, Wincentego Rudzińskiego, właściciela majątku Dolniki na pocz. XX w., zm. w 1920 r., Antoniego Pietkiewicza - ostatniego właściciela Dolnik do 1945 r., czy Henryka Przemienieckiego, dziewiętnastowiecznego właściciela sąsiedniego majątku Bołosza, zm. w 1877 r. oraz Jerzego i Karoliny Kwintów (zm. w 1868 r. i 1856 r.) - właścicieli majątku Punżanki w XIX w. Majątki te znajdują się na trasie naszej wycieczki. W pobliskim lesie, między Podbrodziem a Korkożyszkami, znajduje się kilkadziesiąt starych kurhanów - liczbę 70 podaje "Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich" z pocz. XX wieku. ...
... Wracamy więc na trakt i po chwili wychodzimy z lasu, docierając do zaścianka Dolniki (Dalininkai). Trzeba dodać, że zimą trasę Preny-Dolniki można pokonać jedynie saniami. Któregoś wieczora, po "paru głębszych", wracając z wizyty u rodziny, zakręceni w skóry i koce, ze śpiewem na ustach jechaliśmy kłusem saniami tą drogą, wrażenia są niesamowite. Dolniki to dziś mały przysiółek - kilka drewnianych domów, otoczonych pięknymi lasami, nad graniczną rzeczką Bołoszanką. "Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich" podaje, że w 1866 r. był to folwark z 3 budynkami mieszkalnymi (zapewne dwór i zabudowania dworskie), w których zamieszkiwały 22 osoby. Na pocz. XX w. właścicielami miejscowego majątku byli Rudzińscy, a potem rodzina Pietkiewiczów. Ostatnim właścicielem do 1945 r. był Antoni Pietkiewicz, pochowany na cmentarzu w niedalekich Korkożyszkach. Dwór nie zachował się do naszych czasów - został rozebrany w l. 60-tych XX w. Był to drewniany budynek o wymiarach 18,5m x 9,5m x 3m, kryty dachówką, zbudowany około 1850 r. Niemiecka lustracja majątku z 1943 r. wykazała, że już wtedy dwór był w złym stanie technicznym. Cechą charakterystyczną dworku był czterokolumnowy ganek poprzedzający główne wejście oraz tradycyjny dwutraktowy układ pomieszczeń. Do zabudowań dworskich należały także: czworaki, chlew, obora, stajnia, obowiązkowa na tych terenach łaźnia - wszystkie drewniane kryte strzechą, a także drewniany magazyn - lamus kryty dachówką. Dwór otaczał mały - 1 hektarowy park oraz 1,5 hektarowy sad. Dziś po sadzie nie ma śladu, a dawny park przypominają jedynie: stary blisko dwustuletni dąb oraz kilka starych lip rosnących przy trakcie do Gasparyszek. W cieniu starych lip w 1999 r. ustawiono drewniany krzyż z małą kapliczką, a także drewnianą ławeczkę, skąd roztacza się piękny widok na okoliczne pola i lasy. Przez Dolniki i Bołoszę przebiega dawny główny trakt handlowy tych okolic Uciana - Malaty - Podbrodzie - Świr (trakt ten na tarasie naszej wycieczki porzuciliśmy w Kłaczunach). Latem 1831 r. właśnie tą drogą przechodziły idące od Podbrodzia w stronę Kiemieliszek i Michaliszek oddziały powstańcze gen. Dembińskiego zmierzające okrężną drogą ze Żmudzi przez Wileńszczyznę, Nowogródczyznę, Grodzieńszczyznę, Podlasie i Mazowsze do Warszawy. ....

Акты Минского гродского суда 1582-1592 гг. Том 36
с.280-281
Рудинские супруги. Думаю что вас порадуют родственные связи, перечень дворов. служб, бояр и крепостных

Филон Юдицкий, ~ ? - 1627, Ж.: Катаржина Рудзинская

GrayRam
Большое спасибо. 2+ от меня.
Текст документа XVI в. действительно порадовал.
Практически не было свободного времени на этой неделе чтобы тщательно его изучить и найти это имение на картах.
Забавно, что употреблено знакомое мне с детства слово "щвагер", а не "шурин".

Юдицкий + Рудзинская
А известно где они жили или в какой церкви венчались?

Юдицкие - знатные урядники ВКЛ, графский род.
Их генеалогия достаточно хорошо проработана и есть в Сети.
Найдете.
Если нет, то если будет время - обязательно выложу.

GrayRam
Спасибо. Сама поищу.

Філон (помер у 1627), речицький поборца (1609), р. земський суддя (1620). Воював під началом гетьмана Ходкевича в Інфляндії і дістав за заслуги села Костеневичі і Кореневе у Чернігівському воєводстві. Одружений з Катериною Рудзинською, мав з неї двох синів – Валеріана і Андрія.

Валеріян, син Філона, речицький стольник. Був одружений з Ельжбетою Козелецькою. 28.03.1658 вона отримала королівський привілей на маєтність Бохан у Речицькому повіті, а їхній син Францішек Михайло отримав у 1672 р. у тому ж повіті с. Борков.

Но был и еще один (не путать):

Филон Александр Юдицкий ж. Доротея Гружевская скарбник речицкий 1639 г. войский Браславский (номинация 30 марта 1646 после смерти Д.Массальского- до 25 мая 1650 аванс на должность маршалка речицкого), войт новогрудский в 1647 году, маршалок речицкий с 1650 до смерти в 1652 году.
О нем же
Філон-Олександр, син Григорія, речицький скарбник, брацлавський войський (лютий 1646 – 25.05.1650), речицький маршалок (з 25.05.1650), учасник елекції короля Яна Казимира (1648), загинув у битві під Жванцем (1653).

GrayRam
Большое спасибо! С Юдицкими все ясно.
Продолжу поиски имения Сушково.

luminitsa написал:

[q]
Продолжу поиски имения Сушково.
[/q]

А чо его искать?
Оно и не пряталось никуда.
См. Карту Сушково-Крайск, Минская область, Логойский район