Окулич-Казарин Казарин, Казарин-Окулич (герб Дрыя и Рудница)

Людвиг Людвигович Окулич-Козарин, (1881-1971). (старший сын Людвига-Ипполита Игнатьева Окулич-Козарина)
Основатель в Ташкенте химлаборатории на Т.Шевченко в Геологическом управлении, и был ее бессменным руководителем, награжден многими медалями и орденом Ленина.
Жена Людвига Людвиговича Окулич-Козарина - Юлия Ивановна (Педанти) Окулич-Козарина,

Zdaje się, żona i dzieci zastępowały mu cały świat. Okuliczowie-Kozarynowie mieli czterych synow.
Ludwik (imiennik ojca), Zygmunt, Jerzy (Georgij) i Witold urodzili się w Taszkiencie. Wszyscy zostali przez rodziców wysłani na najlepsze uczelnie. Ludwik studiował najpierw w Tomsku, a następnie w Kazaniu, gdzie się znajdował jeden z najstarszych w Rosji Uniwersytetów. Później Ludwik i Jerzy wyjechali na studia do Europy. Ponieważ znali niemiecki, Wrocław (wówczas Breslau, Niemcy) jako miejsce nauki najbardziej im odpowiadał. Ludwik studiował w Breslau chemię, Jerzy - matematykę. Obydwaj skończyli Uniwersytet w 1910 r.
Ludwik wrócił do Taszkientu, gdzie założył laboratorium chemiczne dla potrzeb geologii. Jerzy kontynuował studia astronomiczne na Uniwersytecie Moskiewskim. Trzeci syn, Zygmunt, po ukończeniu prestiżowej wyższej uczelni technologicznej w Tomsku wyjechał na staż do Sorbony. Do Rosji nigdy nie wrócił. Po rewolucji jego kontakt z rodziną się urwał. (Niedawno jego potomkowie, poszukiwani w Ameryce, znaleźli się w Polsce, w Krakowie). Wreszcie, najmłodszy Witold – pupilek rodziny, uzdolniony skrzypek, udał się na studia do Moskiewskiego Konserwatorium - rosyjska szkoła muzyczna zawsze była słynna. Witold zniknął bez śladu na przełomie 1917-1918 r. Ojciec nie mógł się z tym pogodzić. Szukał syna przez lata, pisał do różnych instancji (kopie jego listów i odpowiedzi z urzędów zachowały się w rodzinnym archiwum), podejrzewał, że Witold trafił do Polski i nawet zasięgał informacji o nim w Przedstawicielstwie Polskiej Rzeczypospolitej do spraw repatriacji. Aż do samej swojej śmierci wierzył, że ukochanego Witoldika (jak go nazywano z rosyjska) odnajdzie. Wierzył nadaremnie. Witold zaginął w wirach rewolucji.
W 1916-tym roku starszy brat Jerzego Ludwik podjął dodatkową pracę w charakterze nauczyciela geografii w Taszkienckiej Szkole Handlowej. W archiwum tej szkoły zachowała się cieniusieńka (tylko 5 arkuszy) teczka z napisem: Ludwik Okulicz-Kozaryn. Teczka cieniusieńka, ale jakże ważna, odzwierciedlająca te wojenne czasy. Administracja szkoły niejednokrotnie zwracała się do nowego wykładowcy z prośbą «złożenia dokumentów o wykształceniu i tytule naukowym». Ludwik zwlekał. Wiedział, że do przedstawienia dyplomu z Breslau czas jest nieodpowiedni – natychmiast zaliczono by go do osób podejrzanych, przecież i pochodzenia był jakiegoś «niemieckiego», i studiował w Niemczech, na terytorium obecnego wroga Rosji. Na domiar złego w mieście się roiło od Niemców – jeńców wojennych, i to niewątpliwie było «okolicznością obciążającą». Wydaje się, że to starszy Ludwik, a być może i ostrożny ojciec poradził Jerzemu, który też był absolwentem Uniwersytetu w Breslau, szukać pracy tam, gdzie nikt nie znał rodziny Okuliczów - w prowincjonalnym śpiącym Piszpeku, dalej od stolicy rosyjskiego Turkiestanu, gdzie znajdowały się władze strzegące interesów państwowych

http://olgamedvedeva.artspolonia.com/czlowiek.html

Георгий Людвигович Окулич-Козарин - Georgij (Jerzy) Okulicz-Kozaryn, (1887-1938)
Брат (Людвига Людвиговича Окулич-Козарина) Еще один сын Людвига Ипполита
Родился в 1887г., г. Ташкент;
геолог, метеоролог, исследователь Тянь-Шаня.
Георгий Людвигович Окулич-Козарин, был арестован в 1937г. репрессирован и умер 1938г. в застенках НКВД.
Источник: Книга памяти Республики Киргизия
http://lists.memo.ru/index15.htm

About Georgij (Jerzy) Okulicz-Kozaryn
Jerzy Okulicz-Kozaryn, matematyk, astronom, po ukończeniu Uniwersytetów w Breslau i w Moskwie, wrócił do Taszkientu. Był rok 1916-ty. Toczyła się pierwsza wojna światowa. Na pewno było trudno o pracę. Jerzy znalazł posadę w Piszpeku (później – Frunze, obecnie - Biszkek) w Kirgizji. Ale wydaje się, że opuścił Taszkient z innego powodu. Przypuszczenie to - na tle historii i w kontekście innych rodzinnych wydarzeń i istniejących dokumentów – wydaje się nie bezpodstawne. Przez dłuższy czas, aż do 1928 r., Jerzy nie wspominał w ankietach służbowych o swoim pochodzeniu i o stopniu z Uniwersytetu w Breslau, powołując się tylko na dyplom z Moskwy. Pracując jako nauczyciel matematyki w gimnazjum, jednocześnie prowadzi badania nad unikalnym klimatem Kirgizji. W 1926 r. zostaje mianowany na dyrektora Kirgiskiego Instytutu Hydrometeorologicznego. W 1937 r. został aresztowany.
Jak wynika z dokumentów Archiwum NKWD (SNB) w Biszkeku, Okuliczа-Kozaryna oskarżano o to, że “był uczestnikiem organizacji szpiegowskiej, zbierał dla niemieckiego wywiadu wiadomości o charakterze szpiegowskim, a mianowicie: stanie wód rzek Kirgizji pasa granicznego (przy granicy z Chinami) w okresie letnim“, “o przyborze wód pasa granicznego ZSRR, które mogą stwarzać przeszkody podczas przesuwania się wojsk obcych krajów na terytorium radzieckie“; rzekomo miał zamiar wykorzystać w celach szpiegowskich “radioodbiorniki zainstalowane na wysokogórskich stacjach meteorologicznych”. W czasie dochodzenia “wykryto“, że pracował dla wywiadu nie tylko niemieckiego, lecz też i polskiego. Jakże mogło być inaczej, skoro matkę miał «Niemkę» (po co wdawać się w szczegóły: Niemka, Estonka?), а ojca miał Polaka?!
Jerzy Okulicz-Kozaryn zmarł w 1938 r. w więzieniu nie doczekawszy się wyroku.

Artykuł opublikowany w książce
“Losy Polaków w Kirgistanie. Przeszłość i teraźniejszość”.
Bishkek, Kyrgyzstan, 2006
http://olgamedvedeva.artspolonia.com/czlowiek.html

Памятная книжка Витебской губернии за 1878 год.
Список землевладельцев Витебского уезда и их владений.
Окулич-Казарины имение Вымно 563 десятины земли

Землевладение и землевладельцы Витебской губернии в 1905 г.
под редакцией А.Сапунова

Витебский уезд:
дворяне и чиновники
Окулич-Казарин Игнатий Игнатьевич
р.-к., им. Вымно, Вымненской волости, 444 дес. земли
и
Родовое имение Вымно Витебского уезда Витебской губ
Фото всей семьи Людвига-Ипполита Окулич-Козарина прим 1907 год

Землевладение и землевладельцы Витебской губернии в 1905 г.
под редакцией А.Сапунова

Витебский уезд:
дворяне и чиновники
Окулич-Казарин Константин Семенович
р.-к., им. Клюи, Жеребыческой волости, 371 дес. земли

1906г.
Витебская губерния
Витебский уезд
Жеребычская волость
Клюи, имение
Приход Непороты - католический приход Успения Пресвятой Девы Марии
Принадлежность / Владелец Окулич-Казарину, двор., кат. (1906 год)

http://radzima.net/ru/miejsce/klyui_1.html

Окулич-Козарина Мария Антонова католического вероисповедания.
Памятная книжка Витебской губернии на 1878 год.
Землевладелец Имение Клюи Витебской губ, Витебского уезда 320 десятин

Сенатские объявления о запрещениях на имения.
Имение помещицы Марии Антоновой Окулич-Козариной Клюи под запрещением
на 1858,1859 год
Сенатские объявления запрещения 1858 год
№ 16687 и
Сенатские объявления запрещения 1859 год
№ 12406 дополнение запрещения.

ElenaZav написал:

[q]

Общий список офицерских чинов русской императорской армии. Составлен по 1-ое Января 1909г
стр 675
9 Восточно-Сибирская стрелковая артиллерийская бригада, г. Владивосток, кап. Окулич-Казарин Виктор Михайлович

[/q]

Спасибо ElenaZav

Виктор-Александр Михайлович Окулич-Казарин
22.11.1870г.р.
Виктор Михайлович Окулич-Казарин. Римско-католического вероисповедания.
Сын подполковника Михаила-Бонифация Антоновича Окулич-Казарина (1829г.р.- до 1892г.):
сопричисленного к дворянскому роду
Витебским Дворянским Депутатским Собранием в 1840 году

Виктор Михайлович Окулич-Казарин.
Общее образование получил в 4-м Московском кадетском корпусе.
В службу вступил 30.08.1889. Окончил Михайловское арт. училище.
Выпущен в Ташкентскую креп. арт.
Подпоручик (ст. 10.08.1890).
Поручик (ст. 10.08.1894).
Штабс-Капитан (ст. 19.07.1898).
Капитан (ст. 19.07.1902).
Участник русско-японской войны 1904-05. Был ранен.
9 Восточно-Сибирская стрелковая артиллерийская бригада, г. Владивосток, кап. Окулич-Казарин Виктор Михайлович
Подполковник (ст. 10.08.1910).
Командир 3-й батареи 9-й Сибирской стр. арт. бригады (с 10.08.1910).
На 15.05.1913 в том же чине и должности. Участник мировой войны.
На 05.03.1915 в том же чине командир 2-й батареи 45-й арт. бригады.
Полковник (доп. к ВП 01.05.1915; ст. 06.11.1914; за отличия в делах...).
Командир 40-го мортирного арт. дивизиона (с 10.10.1915).
На 01.08.1916 в том же чине и должности.
Награды: ордена Св. Анны 4-й ст. (1904); Св. Станислава 3-й ст. с мечами и бантом (1905); Св. Анны 3-й ст. с мечами и бантом (1904); Св. Станислава 2-й ст. (1905); Св. Владимира 4-й ст. с мечами и бантом (1905); мечи к ордену Св. Станислава 2-й ст. (доп. к ВП 05.03.1915).
Примечание: существует неясность в наградами Виктора О.-К.
В Списке Подполковникам 1913 даются ордена Св. Станислава 3-й ст. (1905); Св. Анны 4-й ст., Св. Анны 3-й ст. с мечами и бантом, Св. Владимира 4-й ст. с мечами и бантом (1904); Св. Станислава 2-й ст. (31.03.1910).
В Списке Подполковникам 1911 приводятся ордена Св. Анны 4-й ст., Св. Анны 3-й ст. с мечами и бантом, Св. Станислава 3-й ст. с мечами и бантом (1904); Св. Станислава 2-й ст., Св. Владимира 4-й ст. с мечами и бантом (1905).
В текстах ВП из Разведчика дается награждение О-К Виктора мечами к ордену Св. Станислава 3-й (!) ст., однако отсутствие обычного в подобных случаях банта, дает основания подозревать в данном случае 2-ю степень того же ордена.
Источники :
Общий список офицерских чинов русской императорской армии. Составлен по 1-ое Января 1909г
Список подполковникам по старшинству. Составлен по 15.05.1913. С-Петербург, 1913
Список полковникам по старшинству. Составлен по 01.08.1916. Петроград, 1916
ВП по военному ведомству//Разведчик №1280, 19.05.1915
ВП по военному ведомству//Разведчик №1287, 07.07.1915

Общий список офицерских чинов русской императорской армии. Составлен по 1-ое Января 1909г