Ìîðäìèëëîâè÷

Lurking_eviL

Ïðàâäû â öèòèðîâàííîé Âàìè ñòàòåéêå íåìíîãî. Êòî-êòî, à ãðàô Ìèõàèë Àíäðååâè÷ Ìèëîðàäîâè÷ åâðååì íå áûë. Îí áûë ïîòîìêîì ñåðáà, ïîñòóïèâøåãî íà ñëóæáó ê Ïåòðó.

Ìèëîðàäîâè÷è-Õðàáðåíîâè÷è — ìàëîðóññêèé äâîðÿíñêèé ðîä, ïðîèñõîäÿùèé îò äâóõ áðàòüåâ Ìèõàèëà è Ãàâðèëà, ñåðáîâ ðîäîì èç Ãåðöåãîâèíû. Ðóììåëü Â. Â., Ãîëóáöîâ Â. Â. Ðîäîñëîâíûé ñáîðíèê ðóññêèõ äâîðÿíñêèõ ôàìèëèé.

È åñëè Âàø ßêîâ Àëåêñàíäðîâè÷ ÷èñëèëñÿ äâîðÿíèíîì Âèòåáñêîé ãóáåðíèè, òî ìîæåò ñòîèò èñêàòü ïîëüñêî-áåëîðóññêèå êîðíè?

Ìîðäìèëëîâè÷ ßêîâ Àëåêñàíäðîâè÷ - äåéñòâèòåëüíûé ñòàòñêèé ñîâåòíèê

ñòàòüÿ â Ïîëüñêèõ Âåäîìîñòÿõ 4 (29) 2010

R z y m s k o - K a t o l i c k i e
Towarzystwo Pomocy Biednym
w Jekaterynodarze powstało w
1904 roku i w roku 1906 liczyło
70 osób. Statut Towarzystwa
dosłownie kopiował statut wzorcowy,
opracowany przez Ministerstwo
Spraw Wewnętrznych oraz Statut
Towarzystwa Pomocy Biednym
w Jejsku, zatwierdzony w 1901
roku. Jego pierwszym prezesem
(w latach 1904–1906) został
proboszcz kościoła w Jekaterynodarze
Piotr Gaas, którego następcą został
proboszcz Johan Roth (w latach
1906–1915), potem prezesem
został członek Sądu Okręgowego
w Jekaterynodarze Jan Venordin.
Wiceprezesem przez czas dłuższy
był jeden z najbardziej czynnych
działaczy wspólnoty katolickiej
Jekaterynodaru – wiceprezes Sądu
Okręgowego w Jekaterynodarze
Jakub Mordmiłłowicz (zm. 1916 r.).
W roku 1905 przy Towarzystwie
otwarto bibliotekę-czytelnię,
kierowniczką której została Justyna
Reutt. Statut biblioteki-czytelni
został sporządzony według wzoru
statutu biblioteki przy Parafi alnym
Towarzystwie Dobroczynności w
Rostowie nad Donem. Towarzystwo
w Jekaterynodarze udzielało pomocy
finansowej dla niezamożnych
współwyznawców, urządzało
wieczorki na cele dobroczynne,
Bożonarodzeniowe uroczystości
choinkowe, stoły Wielkanocne dla
biednych, nieodpłatne prelekcje
niedzielne, zorganizowało bezpłatną
pomoc lekarską, założyło przytułek
dla starców, internat dla dzieci itp.
Różnorodna działalność Towarzystwa
stanowiła w mieście wzorzec dla
organizacji narodowo-wyznaniowych
w zakresie niesienia pomocy dla
potrzebujących. Działalność
Towarzystwa zawsze cechowana była
polskością: odtwarzano spektakle
w języku polskim, utrzymywano
łączność z polskimi ośrodkami
religijnymi w Warszawie, Wilnie,
Lublinie i in. Jest charakterystyczne,
że w prasie lokalnej oraz w
niektórych dokumentach płatniczych
wieczorki dobroczynne Towarzystwa
mianowano jako „polskie bale lub
polskie wieczorki”, zaś Towarzystwo
– jako „Polskie Towarzystwo
Dobroczynności”.

(ïðîøó ïîìîùè ñ íîðìàëüíûì ïåðåâîäîì, à òî ãóãë è ÿíäåêñ òàêóþ êàøó ïðåäîñòàâëÿåò â êà÷åñòâå ïåðåâîäà ÷òî ïðîñòî æóòü...)

ÍÀÓ×ÍÎ-ÈÑÑËÅÄÎÂÀÒÅËÜÑÊÈÉ ÖÅÍÒÐ
ÒÐÀÄÈÖÈÎÍÍÎÉ ÊÓËÜÒÓÐÛ
ÃÎÑÓÄÀÐÑÒÂÅÍÍÎÃÎ ÍÀÓ×ÍÎ-ÒÂÎÐ×ÅÑÊÎÃÎ Ó×ÅÐÅÆÄÅÍÈß
«ÊÓÁÀÍÑÊÈÉ ÊÀÇÀ×ÈÉ ÕÎл
ÊÐÀÑÍÎÄÀÑÊÀß ÊÐÀÅÂÀß ÎÁÙÅÑÒÂÅÍÍÀß ÎÐÃÀÍÈÇÀÖÈß
«ÑÎÄÐÓÆÅÑÒÂÎ ÊÓÁÀÍÜ-ÓÊÐÀÈÍÀ»

Ðåäàêöèîííàÿ êîëëåãèÿ:
Êàíäèäàò èñòîðè÷åñêèõ íàóê
Î. Â. Ìàòâååâ (îòâåòñòâåííûé ðåäàêòîð)
Êàíäèäàò èñòîðè÷åñêèõ íàóê
À.Ì. Àâðàìåíêî
Ãëàâíûé ñïåöèàëèñò ÃÓ «Ãîñóäàñòâåííûé
Àðõèâ Êðàñíîäàðñêîãî êðàÿ»


"...Ñ.È. Áîð÷åâñêèé, âûïóñêíèê Õàðüêîâñêîãî óíèâåðñèòåòà. Øòðèõè ê ïîðòðåòó...

Æåíàò áûë äâàæäû. Ïåðâàÿ æåíà, Àíòîíèíà Ëåîíèäîâíà Áîð÷åâñêàÿ (óðîæäåííàÿ Ãðèãîðüåâà), óìåðëà 5 ìàðòà 1891 ã. îò âîñïàëåíèÿ ìîçãà.  òîò æå ãîä óìåð îò äèôòåðèè è èõ ñûí Âëàäèìèð. Âòîðûì áðàêîì â âîçðàñòå òðèäöàòè ëåò æåíèëñÿ íà äî÷åðè òèòóëÿðíîãî ñîâåòíèêà Ìàðèè ßêîâëåâíå Ìîðäìèëîâè÷ (8). Îò âòîðîãî áðàêà èìåë äâóõ äåòåé: äî÷ü Âàëåíòèíó (2.10.1894 ãîäà ðîæäåíèÿ) (9) è ñûíà Þðèÿ (12.06.1896 ãîäà ðîæäåíèÿ) (10).

ññûëêè íà ëèòåðàòóðó:

4. ÃÀÊÊ. Ô. 427. Êàíöåëÿðèÿ ïîïå÷èòåëÿ Êàâêàçñêîãî ó÷åáíîãî îêðóãà. Îï.2. Ä.186. Ë.2.
5. Òàì æå. Ë.2 (îá).
6. Òàì æå.
7. Òàì æå. Ë.3 (îá).
8. Òàì æå. Ë.28.
9. ÃÀÊÊ. Ô.496. Îï. 1. Ä.434. Ë.52.
10. ÃÀÊÊ. Ô.427. Îï. 2. Ä.186. Ë.97.

Àëôàâèòíûé óêàçàòåëü àäðåñîâ æèòåëåé Ìîñêâû 1917 ãîä

ðàñøèôðóéòå ïîæàëóéñòà êòî çíàåò...