Левковские

Всё-таки есть. Да вполне возможно его отец, тем более внесён в Родословную книгу дворян Волынской губернии Определением ВДДС от 14 мая 1874 года. И сын пошёл по стопам отца, став военным? Других Ольбрахтов я смотрел у нас нет, значит буду искать ещё какие-то данные.

нет, пока не было возможности съездить в Хмельницкий.

Ещё один протоиерей Левковский, служащий по военному ведомству http://books.google.com/books?...CCsQ6AEwAA
Сергей, посмотрите, не наш ли? А может из ветки Александра Евменьевича?


К следующему по Редчицам:
Выпис с книг гродских замку Овруцкого от 1775 года, см. SYGNATURA: DE-1443 [jďż˝zyk: polski] Lwowska Narodowa Naukowa Biblioteka Ukrainy im. W. Stefanyka. Oddział Rękopisów. Zespół 5 (Rękopisy Zakładu Narodowego im. Ossolińskich) (sygnatura oryginaďż˝u: 4081/III) Листы 15-23 об.:

Ну да, это Ольбрахт-Казимир, родившийся в г.Житомир,чье имя внесено в музей войска польского.

Левковские и Невмержицкие в Деле Можаровских:

Ирена Рыхликова. Польский историк, есть у неё такая работа „Deklasacja drobnej szlachty w Cesarstwie Rosyjskim”, на которую ссылается Байор. Но на самом деле в работе «Деклассация мелкой шляхты польской в Российской империи» есть продолжение в названии работы, а именно: «Спор (критика) на Даниэля Бовуа «La trappe aux nobles» (с фр. Ловушка на дворянство). Ловушка на дворянство – так назвал Бовуа второй раздел своей работы «Шляхтич, кріпак і ревізор. Польська шляхта між царизмом та українськими масами (1831-1863). Київ, 1996. Интересно то, что Можаровских поддержали Невмержицкие и Левковские. Правда в том, что была ожесточённая борьба Можаровских с капитулом за шляхетство, но нигде не сказано, что они происходят от князей Можайских. Я думаю тогда и позже - это была их месть капитулу – отобрать у него и его правового наследника В. Потоцкого землю Каменьщизну за все издевательства над ними. А в советской историографии эта борьба прошла, как крестьянский бунт, поскольку в официальных документах это так и звучало.


Rychlikowa, Irena
Deklasacja szlachty polskiej w Cesarstwie Rosyjskim. Spór o "Pułapkę na szlachtę" Daniela Beauvois. Przegląd historyczny, Том 79, Выпуск 1. Państwowe Wydawn. Naukowe, 1988, S. 130-131:

[q]

Przypomnijmy choćby pokrótce historię zmagań „o majątek i rodowitość” szlachty możarowskiej, nie tej uzależnionej od starostów owruckich43, ale od kapituły wileńskiej, właścicieli tzw. Kamieńszczyzny. Wystąpienia jej trwały całe stulecie. Kapituła używała wszelkich środków, aby zniszczyć plebejskich aspirantów do szlacheckiego klejnotu wyzuwając „swoich wieluńskich poddanych” z prerogatyw szlacheckich i z ziemi. Już w 1773 r. kanonicy Krzysztof Białłozor i Jerzy Ancuta „za skargę zaniesioną do Żytomierza zbrojnych ludzi na domy nasłali” . Mało tego: „kilku możarowskich do jam y wtrącono i bito nieznośnie za to, że jako szlachta na sejmikach się znajdowali”44. Dopóki w walce z kapitułą brali udział sami mieszkańcy Możar, kończyło się na biciu, najazdach, rabunkach mienia, gwałtach. Ale kiedy W 1754 r. „szlachta niemierzyniecka i lewkowska przyjęła stronę możarowskiej” , zbrojny oddział skierowany przez kapitułę spalił wieś, stojące w polu zboża, a nawet cerkiew. W następnym roku możarowscy wspierani przez szlachtę powiatu oraz chłopów „zajechali i zniszczyli wszystko kapitulne” . W odwecie hetman Michał Radziwiłł „dał rozkaz chorągwiom pancernym do poskromienia wszczętego rozruchu” . Buntowników wbijano na pal, wieszano na szubienicach, a uciekających „po lasach tatarowie i kozacy mil kilka szukali i dobijali dzidami, ciała ich na pastwę zostawując zwierzętom”45. Jeśli zaufać relacjom skarżącej się szlachty, kapituła niszczyła ślady pretendujących do szlachectwa nawet po cmentarzach: „kamienie grobowe, na których imienia Możarowskich starożytnie wydrążone, były, wywiezione” . W 1773 r. w czasie kolejnego zrywu szlachty owruckiej przeciwko zbuntowanym wysłano regularne wojsko z działami. Rok później, dekret komisji sądowej z 7 czerwca 1774 r. „odsądził Możarowskich od czci i honoru. Zapisani w poddanych, skazani na infamię, ścigani banicją, oddani w zupełną wolę kapituły”46 doczekali upadku Rzeczypospolitej. Po wcieleniu Kijowszczyzny do Cesarstwa cała szlachta owrucka już w 1795 r. została zapisana w „skazkach” poddańczych. Możarowscy pozbawieni własności i praw stanu próbowali dotrzeć do Aleksandra I. W 1805 r. rozpoczęli proces o zwolnienie z poddaństwa i o prawo do ziemi. Sprawa z Izby Wołyńskiej trafiła do Rządzącego Senatu, wreszcie do Rady Państwa. W 1820 r. Rada Państwa odmówiła im praw do m ajątku „wyłączając jednakże z poddaństwa prawujących się Możarowskich z ich sadybą i używanymi cząstkami ziemi we wsi Możarach, zostawiając ich dziedzicami tej ziemi i potom ną szlachtą”47.


42 J. Jedlicki, op. cit., s. 75 n. O antagoniźnie obywateli względem szlachty czynszowej, zależnej, poddańczej, brukowej, luźnej oraz próbach jej wyeliminowania z życia politycznego w dobie stanisławowskiej zob. s. 134-182.

43 Tamże. s. 145, 146, 158, 160. Ale mowa tu o fragmencie konfliktu. Spory ciągnące się od XVII w. między bojarami owruckimi (na mocy konfirmacji przywileju Stefana Batorego z 161 lr. „nieśli służbę szlachecką, ziemską”) a starostami owruckimi, usiłującymi „utrzymać bojarów w podległości swojej” przedstawia obszernie rękopis BJag. nr 6049, k. 57-61. Problem zatargów szlachecko- -magnackich po unii lubelskiej w północnej, poleskiej części woj. kijowskiego sygnalizuje Z. A n u si k, Struktura społeczna szlachty braclawskiej w świetle taryfy podymnego z 1629 r., PH t. LXXVI, 1985, z. 2, s. 250. Szerzej o tym W. Sienkiewicz, op. cit., s. 53-56, 84-85, 108-111.

44 BJag., rkps 6049, k. 87v. O bojarach nad Kamienicą w XVI w. wówczas w dobrach Tyszkiewiczów, zob. BAN Wilno, rkps T F 248. W 1584 r. bojarowie spod Żytomierza, Owrucza, Zwiahla „prysluchajut i stehajutse do zamku Slobodyszcze”.

45 BJag., rkps 6049, k. 88-89

46 Tamże, k. 90. Również J. Bartoszewicz, Sprawa Możarowskich z kapitułą wileńską, „K ronika W iadomości Krajowych i Zagranicznych” 1857; A. Przezdziecki, Podole, Wołyń, Ukraina t. II, W ilno 1841, s. 112.

47 BJag., rkps 6049, k. 90v. Kamieńszczynę kupioną od kapituły przez biskupa Massalskiego odziedziczyła Helena ks. de Ligne, 2° voto Wincentowa Potocka

Ссылка: bazhum.muzhp.pl/media//files/Przeglad_Historyczny/Przeglad_Historyczny-r1988-t79-n1/Przeglad_Historyczny-r1988-t79-n1-s121-147/Przeglad_Historyczny-r1988-t79-n1-s121-147.pdf

[/q]

Это отразилось также в "Инструкции дворян Стародубского повета..." (1761), см. Акты издаваемые Виленскою археографическою Коммиссиею: Акты ..., Том 8https://books.google.com.ua/bo...mp;f=false и других актах, где шла речь о спорах Левковских и капитулы Виленской 1712, 1716, 1723 и 1773 гг.(https://forum.vgd.ru/1231/1829...iew&o=


См. также: Жалоба Павла Чечерского от 8 сентября 1586 года, урядника прелатов и каноников Виленских костёла Св. Станислава, на возного повета Киевского Яна Войтковского о том, что он с своими соумышленниками, числом около 30, напал на село прелатов, называемое Можары, где ограбил трёх крестьян; Чичерский жалуется сверх того за то, что возный ограбил на дороге торгового человека, крестьянина прелатов из села Листвина, ехавшего из города Овруча (см. Опись актовой книги Киевскаго центральнаго архива — Киев: в Университетской тип., [Житомирская гродская поточная книга 1582—1588 годов]. — 1869. С. 43, док. № 68.https://viewer.rsl.ru/ru/rsl01...heme=white)

Оригинал:
Zespół: 11 / Księgi grodzkie żytomierskie
Jednostka: 1 / Księgi grodzkie żytomierskie
Lata: 1582-1588 №68 Л. 182 об.-183 об.https://skanoteka.genealodzy.p...amp;zoom=1
https://forum.vgd.ru/file.php?fid=1120820&key=18306558
https://forum.vgd.ru/file.php?fid=1120821&key=2106052120