Hawryłkiewicz , Hauryłkiewicz , Kwinta \ Volumina legum \

Volumina legum \ указатель алфавитный

Hauryłkiewicz - т. Vll стр. 398 том Vlll 571

Hawryłkiewicz - том Vlll стр. 513

Kwinta - том V стр.150 ,424 \ KONSTYTCCYE SEYMU EXTRAORD. WARSZAWSKIEGO

- том Vll 62 1764 коференция генеральна ,79,110 , 243 , 287 , 360 ?
- том VIII 424 , 453 , 457 , 474 , 522

Kwinta - том V стр.150 ,424




KONSTYTUCYE Y PRZYWILEIE
KROLESTWA POLSKIEGO,

WIELKIEGO XIESTWA LITEWSKIEGO Y WSZYSTKICH PROWINCYI NALEŻĄCYCH

NA WALNYCH SEYMIECH KORONNYCH

OD SEYMU WIŚLICKIEGO ROKU PAŃSKIEGO 1347 Aż DO OSTATNIEGO SEYMU
UCHWALONE.

VOLUMEN QUINTUM
ab anno 1069 Ód annůnn 1697
ACTA REI PUBLIC AE CONTINENS.
-----------
стр. 148
....

SUFFRAGIA
WOIEWODZTW, Y ZIEM KORONNYCH, Y WIELKIEGO XIESTWA LITEWSKIEGO

ZGODNIB NA

NAYIASNIEYSZEGO IANA III

DANE MIEDZY WARSZAWA. A WOLA
…..
MALA ROKU 1674


----
150 SUFFRAGIA WOIEWODZTW Y ZIEM

......
.....Daniel Prokopowicz, ....
......

Prowiant Brasławski
...
... Ostaszkiewicz. Andrzey Kwinta. Alcxander Sa-bice Dębicki, Aurelian z Dębice Dębicki. Seweryn Lilomonowicz. Samuel Zynko, salvis iuribus per omniapowski. lan Konarski. lerzy z Konar Konarski. Staliberae vocis.nisław z Tęgoborza Tęgoborski, lan Strzyzowski. Krzysztof z Skrzynna Dunin Karwicki. Mikołay na MaliWoiewodztwo Sendomirskie.cach Malicki. lan z Repek Rzepecki, Starosta Zwoleńlan Tarło z Tęczyna

Ziemia smołweńska
SMOŁWY \Mirosław Gajewski\ https://braslaw1.wordpress.com/2006/02/09/

Ziemia smołweńska – to kraj borów, dużych bagien i jezior, z wodą przejrzystą jak kropla porannej rosy. Kraj ten, chociaż ma piękną przyrodę, jednak zawsze był zacofany pod względem ekonomicznym i technicznym. Zawsze był położony na pograniczu, więc większe inwestycje jakoś tutaj nie docierały. Ziemia smołweńska Kiedyś tuż obok przechodziła granica z Inflantami, w okresie międzywojennym, na tych terenach stykały się granice Polski, Litwy i Łotwy, zaś w czasach obecnych w promieniu kilku kilometrów od Smołw położone są już tereny Republik Łotewskiej i Białoruskiej. Krańce północno – wschodnie Litwy,
....
Do majątku Podbereskiego należały następujące wsie: Suntupie (mieszkają chłopi o nazwiskach Gryganis, Czepenas, Pakalniszkis, Gudelis, Wojczan, Szemiot), Łubienie, Degucie, Baluki, Witkuny. W I połowie XVIII wieku, prócz wymienionych wyżej właścicieli ziemskich, na ziemi smołweńskiej swe majątki miały także rodziny Felkierzambów, Zassów, Weyssów, następnie i Zyberg – Platerów. Po roku 1770, kiedy to nastąpiła kasata zakonu jezuitów, mnisi musieli zostawić swoje Songajliszki. Ten majątek pojezuicki przejął Antoni Kwinto (Herbu Drya) pisarz ziemski brasławski. Ze stworzonego w owych czasach opisu wynika, że ówczesne Songajliszki liczyły aż 22 dymy, a więc była to już spora miejscowość. Majątek Podbereskich i Kwintów graniczyły ze sobą, dochodziło (jak to bywa u sąsiadów) do pewnych utarczek i konfliktów.

Ciekawa jest skarga o zajazd, podana do sądu grodzkiego brasławskiego przez Podbereskiego przeciwko Kwincie; informuje nas ona bliżej o tym, jak się taki proceder odbywał, a jest równocześnie doskonałym wzorem ówczesnego stylu i ortografii. Jerzy Samson – Podbereski, oboźny brasławski, oskarża Antoniego Kwintę, że ‘’JW. Kwinta w podwod 10 i ludzi 16 w strzelby i pistolety uzbrojonych wysłał z m. Antoniszki do boru JW. Podbereskiego łuczyny ciąć. A. Wielmożny J. Mość Podbereski bronić tey gwałtowności tamże przyjechał. Wówczas Franciszek Dmuchowski, huzar W-go Kwinty, z odwiedzionym kurkiem strzelby do piersi Wielmożnego Oboźnego zmierzył, możeby i zabił, gdyby broń ta odjętą nie została. Nazajutrz tenże Wielmożny Kwinto, z daleko większą gromadą ludzi na podwodach, bronią opatrzonych pod komendą wyrzeczonego Fr. Dmuchowskiego, huzara do boru ciąć belki posłał.
.....

Dla augustianów na własność przeszedł także cały ówczesny majątek kościelny (folwark Szabłowszczyzna – 2 włóki). Prawdopodobnie dla tak uroczystej chwili Podberescy wybudowali także nowy kościół (budowę skończono w 1770 roku). W tymże okresie przy kościele smołweńskim rozpoczęło działalność Bractwo Różańcowe (1770). W owe czasy w Smołwach powstało centrum nowo założonej parafii. Możliwie, że w celu swoistej konkurencji, właściciel niedalekiego Wesołowa, pan Kwinto, przy swoim dworze w 1770 roku wybudował drewnianą cerkiewkę i klasztor, sprowadzając tu duchowieństwo unickie. Z późniejszych dokumentów wynika, że współżycie pomiędzy duchowieństwem katolickim a nielicznymi unitami nie składało się najlepiej.
Proboszcz smołweński w 1784 roku pisał: ‘’cerkiew wiele czyni przykrości w kolędowaniu i grzebaniu zmarłych.” W 1796 roku na terenie parafii smołweńskiej miało być zaledwie 30 unitów, którzy właśnie korzystali z tej cerkiewki. Cerkiewka popadła w ruinę w I połowie XIX wieku, kiedy rząd rosyjski zarządził likwidację unii. O cerkiewce Rosjanie przypomnieli dopiero po powstaniu styczniowym (1864 r.). Wtedy to kosztem rządu w Wesołowie wybudowano nową drewnianą cerkiew, tym razem jednak już prawosławną. Osadzono przy cerkwi popa. Nowa „Błagowieszczenskaja” cerkiew otrzymała od rządu także hojne dary – około 150 hektarów ziemi uprawnej, łąk i lasów. Do tej cerkwi uczęszczali przede wszystkim dość liczni na tych terenach staroobrzędowcy, a także byli unici. Tradycja głosi, że był w tej cerkwi (jeszcze unickiej) za starych czasów obraz M.B. Częstochowskiej, który prawosławni księża chcieli usunąć, lecz umierali nagłą śmiercią, skutkiem czego obraz pozostał na miejscu. Cerkiew doszczętnie spłonęła podczas działań wojennych w czasie I wojny światowej.
.....

..... Radziwiłłów (wsie Laudzie, Wiśniowa); Biskupa Massalskiego (Rustejki); Cztery majątki różnych przedstawicieli rodziny Kwintów (wsie: Bazie, Sabiańce, Purwiniszki, Staciuny, Wejksze, Wesołowo, Czyżeliszki,Żyngiszki, Linkiele, Wiłkożierys, Kimborciszki);....
....
Rozbiory, wojna, dwa powstania przyniosły wiele cierpień. Parafia smołweńska bardzo ucierpiała podczas wojny 1812 roku – zginęło wiele dokumentacji kościelnej, liczba smajątkowych chłopów i pogłowie bydła domowego zmniejszyła się o 30%, tylko w majątku Jakuba Podbereskiego zostało zniszczonych 8 gospodarstw chłopskich, 2 karczmy, 3 obory dworskie i inne budynki. Następny trudny okres nastąpił po upadku powstania listopadowego (1830 – 31rok).
.....
Smołwy zaliczone były do powiatu nowoaleksandrowskiego (Rosjanie Jeziorosy nazwali Nowoaleksandrowskiem), guberni kowieńskiej. Po upadku powstania listopadowego nastąpiła kasacja zakonów, także augustianie ze Smołw w 1832 roku musieli opuścić swój majątek, a ich dawne nadania fundacyjne zostały przejęte na rzecz skarbu państwa. Parafia Smołweńska w połowie XIX wieku liczyła około 3000 dusz wiernych. W roku 1857 kosztem Platera i parafian wybudowano nowy drewniany kościół, który istnieje dotychczas i nadal służy parafii. W XIX wieku na terenie ziemi smołweńskiej wydzielały się następujkące rodziny ziemiańskie, które miały lwią częśc majątków na tych terenach – są to Podberescy, Kwintowie, Plater, Tur. Do rodziny Turów należały raczej północne tereny parafii.
......

.... zaś Kwintowie władali Floriampolem (550 ha), Iwanowszczyzną, Kliszeniszkami, Samsonowem i Kimborciszkami. ....
...

Są jeszcze 3 rodziny Kwintów średniozamożne (ci z Kimborciszek zajmowali się hodowlą karpi – przyp. Aut.). są w parafii dobra państwowe, około 200 dziesięcin ziemi w Wesołowie, zagrabione przez rząd rosyjski po kasacie unii.

.....


------------------
Смолвенская земля
СМОЛВЫ \ Мирослав Гаевский\

Смолвенская земля-это страна боров, больших болот и озер, с водой прозрачной, как капля утренней росы. Страна хоть и имеет красивую природу, но всегда была отсталой в экономическом и техническом плане. Он всегда был расположен на границе, поэтому большие инвестиции почему-то сюда не доходили. Смолвенская земля когда-то проходила рядом с Ливонской границей, в межвоенный период на этих территориях соприкасались польские, литовские и латвийские границы, а в настоящее время в радиусе нескольких километров от Смолова уже расположены территории Латвийской и Белорусской республик. Северо – восточные края Литвы,
.....
К Подберезскому имению относились следующие деревни: Сунтупи (живут крестьяне с фамилиями Григанис, Чепенас, Пакальнишкис, Гуделис, Войчан, Шемиот), Любен, Дегут, Балуки, Виткуны. В первой половине XVIII века, кроме упомянутых выше помещиков, на Смоленской земле свои поместья имели также семьи Фелькерзамбов, Зассов, Вейсов, затем и Зиберг – Платеров. После 1770 года, когда был распущен орден иезуитов, монахи были вынуждены оставить свои Сонгайлисты. Это состояние поезуитское перешло к Антони Квинто (гербу Дрия), писателю-землевладельцу Браславскому. Из созданного в то время описания следует, что тогдашние Сонгайлы насчитывали до 22 дымов, а значит, это был уже большой населенный пункт. Поместья Подбереских и Квинтов граничили друг с другом, происходили (как это бывает у соседей) определенные междоусобицы и конфликты.

Интересна жалоба на постоялый двор, поданная в Гродский суд Браславского Подберезским против Квинты; она более подробно информирует нас о том, как происходила такая процедура, и одновременно является прекрасным образцом тогдашнего стиля и орфографии. Ежи Самсон-Подбереский, обозный Браславский, обвиняет Антония Квинта в том, что " его Квинта на подводах 10 и людей 16 с ружьях и пистолетах вооруженных послал из г. Антонышки в бору его Подбереского лучины резать. А. вельможный ю. Подберезский защищал Тей-рая там же приехал. Тогда Франтишек Дувовский, гусар в-го Квинты, , с поверженным ружьем в грудь вельможи обозного змерзил, может, и убил бы, если бы оружие это не было изъято. На другой день тот же вельможный Квинто, с куда большим скоплением людей на подводах, вооруженными под командованием отрекшегося фр. Дувовского, гусара в бор рубить балки послал.
.....

Для августинцев в собственность также перешло все тогдашнее церковное имение(фольварк Шабловщина-2 копья). Вероятно, для такого торжественного момента Подбересцы также построили новую церковь (строительство было завершено в 1770 году). В этот же период при Смоленской церкви началось Братство Розария (1770). В то время в Смолове был создан Центр новоиспеченного прихода. Вполне возможно, что для своеобразной конкуренции владелец ближайшего Веселова, господин Квинто, при своем дворе в 1770 году построил деревянную церковь и монастырь, привезя сюда униатское духовенство. Более поздние документы показывают, что сожительство между католическим духовенством и немногими униатами было не лучшим образом.
Пастор Смоленский в 1784 году писал ‘ " Церковь много печалит в колядовании и погребении умерших."В 1796 году на территории Смоленского прихода должно было быть всего 30 униатов, которые только что пользовались этой церковью. Церковь пришла в упадок в первой половине XIX века, когда русское правительство приказало ликвидировать унию. О церкви русские вспомнили только после январского восстания (1864 г.). Тогда за счет правительства в Веселове была построена новая деревянная церковь, на этот раз уже православная. Посадили у церкви попа. Новая "Благовещенская" церковь получила от правительства также щедрые дары-около 150 гектаров сельхозугодий, лугов и лесов. Эту церковь посещали, прежде всего, довольно многочисленные старообрядцы на этих территориях, а также были униатами. Традиция гласит, что в этой церкви (еще униатской) в старые времена был образ М. Б. Ченстоховской, который православные священники хотели удалить, но умирали внезапной смертью, в результате чего картина осталась на месте. Церковь сгорела дотла во время военных действий во время Первой мировой войны.
.....

....Радзивиллов (деревни Лаудзе, Вишнево); епископ Массальский (Рустейки); четыре поместья различных представителей семьи Квинтов (деревни: Базис, Сабянцы, Пурвинишки, Стацюны, Вейкше, Веселово, Чижелишки,Жингишки, Линкеле, Вилкожерис, Кимборчишки);...
.....
Раздел, война, два восстания принесли много страданий. Смолвенский приход сильно пострадал во время войны 1812 года – было убито много церковной документации, количество дворянских крестьян и поголовье домашнего скота сократилось на 30%, только в имении Якова Подбереского было разрушено 8 крестьянских хозяйств, 2 трактира, 3 усадебных коровника и другие постройки. Следующий тяжелый период наступил после падения Ноябрьского восстания (1830-31год).

...
Смолвы относились к Новоалександровскому уезду (русские называли Новоалександровским), Ковенской губернии. После падения Ноябрьского восстания последовала кассация орденов, также августинцы Смолвского в 1832 году были вынуждены покинуть свое имущество, а их прежние фондовые гранты были переданы государственной казне. Смолвенский приход в середине XIX века насчитывал около 3000 душ верующих. В 1857 году за счет Платера и прихожан была построена новая деревянная церковь, которая существует до сих пор и продолжает служить приходу. В XIX веке на территории Смолвенской земли выделялись следующие помещичьи семьи, имевшие львиную долю имений на этих землях, - это Подбереские, Квинты, Платер, тур. К семейству Туров относились скорее северные территории прихода. .....

.....
.... а Квинты владели Флориамполем (550 га), Ивановщиной, Клишенишками, Самсоновым и Кимборцишками. ....

.....
.... Есть еще 3 семейства Квинтов средних размеров (те из Кимборцишек занимались разведением карпа-прим. авт.). есть в приходе государственные блага, около 200 десятин земли в Веселове, разграбленные российским правительством после роспуска Союза. ....