Левковские

Печальная новость, копии документа от 1574 года из Белоруссии не будет. Копировальный аппарат ремонту не подлежит.

Предлагаю все таки вернуться к Левковичам. Первое упоминание Левкович ( более ранней даты не встречал ) - это 1525 год. Который свидетельствует, что земля Нестора и Ешуты Невмержицких находилась в Левковичах. Можно предположить, что основателем Левкович был какой-то неизвестный потомок Невмиры по имени Левко ( Лев ). Но проблема в том, что Левковичи находились между землями Невмержицких, Булгаковских и Можаровских.
Вот и определяйся, кто был этот Левко. Есть документы, что потомки Левка ( Левковичи ) есть выходцами из Овручского повета, но большая часть потомков Левка осела в Белоруссии и Киевском повете.
Есть также документ от 1525 года ( князь Соломирицкий оформлял наследство от княгини Авдотьи Можайской ), в котором упоминается потомок этого рода Богдан Левкович ( Мертвец ). Так что вполне вероятно здесь между этими событиями и территориями может существовать реальная связь. Кроме того вполне вероятно Велавские могли породниться с Левковичами, потому и стали владельцами Левковской земли.
Но если принять за основу информацию документа от 1529 года ( Гаврило Можаровича ), который владел землей Смольчанской до границ земли Солтанов, которая в последствии фактически перешла во владение Левковских, то вполне вероятно, что и здесь могла существовать какая-то связь. Интересно городня Овручского замка принадлежала Левковским или Левковским Велавским.

Вместе с Глинскими пришел Аксак - Аксаковы владели Норынском возле Овруча.

Аксаки - как будто потомки Тамерлана (тюркск. аксак - значит "хромой", Тамерлан был хромым и назывался Темир Аксак), Кончаки-Ущапы - это половцы (Кончак — половецкий хан (донских и приднепровских половцев, правил в 1170—- посл. 1203), Коркошки - это черкесы (Дзядулевич), Болсун - общетюрское слово и имя означает "старший в семье " и другие значения. Слово Болсун в Гимне крымских татар: Насыл болсун бу заваллы къардашларым чюрюсин... Насыл болсун ики къардаш бир-бирини корьмесин... , Берендеи - печенеги. Булгак - тюркское происхождение (о нём я писал в предыдущих сообщениях), Давид - имеет древнееврейское происхождение и в переводе с иврита означает «любимый», «любимец». Имя Давид татарское, еврейское, православное, католическое, армянское (позаимствовано татарами в выражении - Дауд). Также известен Давид-Сослан (осет. Дауыт-Сослан, груз. დავით სოსლანი, Davit Soslani), (…. — 1207) — муж и соправитель царицы Тамары, царь и главнокомандующий войсками в период наивысшего расцвета феодальной Грузии. Сын Джадарона, осетинского царя.

Некоторые документы с Архива ЮЗР:

[q]

XCIX. Жалоба наместника панцырной хоругви, Петра Горжковскаго и его сослуживцевъ на дворянъ: Невмержицкихъ, Левковскихъ и Кубылинскихъ, о томъ, что они, во время ярмарки въ мѣстечкѣ Веледникахъ, напали сначала на слугъ, a потомъ на самыхъ истцевъ, нанесли имъ тяжелые побои и раны, опрокинули съ коней и пограбили у нихъ разныя вещи. 1694. Іюля 5.
Року тисеча шестъсотъ девятдесятъ четвертого, месеца іюліа пятого дня.

На ураде кгродскомъ, въ замку eгo королевское милости овруцъкомъ, передомною, Яномъ Янковскимъ, на тотъ часъ наместникомъ кгродскимъ подстароства овруцъкого и книгами нинешъними, кгродскими, овруцъкими comparentes personaliter urodzeni ich mościowie panowie: Piotr z Gorzkowa Gorzkowski, namiesnik chorągwie pancernej wielmożnego jego mości pana Scibora Chełmskiego, oboźnego koronnego, połkownika jego królewskiej mości, Jozef Klavus i Michał Hajewski, cięty, tegoż znaku towarzystwo, vindicując tak swojej zniewagi, zbicia, posieczenia i rzeczy nie mało przy tu mulcie zabrania, jako też zacięcia i zbicia czeladnika pocztowego, wspomnionego jego mości pana Hajewskiego, nie mniej urodzonego Marcina Osmolskiego, czeladnika jego mości pana namieśnika i urodzonego Krzystofa Kamińskiego, czeladnika jego mości pana Pawła Karbowskiego, itidem pocztowych, przez niżey mianowanych obwinionych stałych, solennissime przeciwko urodzonemu jego mości panu Fedorowi Niewmirzyckiemu, najpierwszemu wszczęcia tumultu, hałasu, bicia i posieczenia princypałowi, urodzonemu imć panu Piotrowi Kobylińskiemu, tychże exorbitancij comprincipałowi, wszystkim zaś urodzonym ich mościom panom: Niewmirzyckim, Lewkowskim i Kubylińskim, po imionach tymże principałom lepiej wiadomym, niżej mianowanego niesłusznego procederu spólnym manucooperatorom i pomocnikom, manifestowali i protestowali się o to: iż, gdy roku teraźniejszego, tysiąc sześć set dziewięćdziesiąt czwartego, dnia dwódziestego siódmego Iunii, w niedzielę, już przy conclusiey jarmarku, po diesiatusie, w mieście Wielednikach, dobrach dziedzicznych wielmożnego imć pana Franciszka na Potoku Potockiego, starosty owruckiego, praefati comparentes, quaequae necessaria sobie posprawowawszy, omni pace et securitate będąc freti, nikomu nie będąc winni, ile pod czas jarmarku i targu, (którym wszelkie, bespieczeństwo ostrzeżone jest), sami panowie, będąc inyitati od przewielebnego w Bogu jego mości xiędza Kniehinińskiego, proboszcza wielednickiego, w probostwie, przy poczętej ochocie gospodarskiey, zostawali, a pomienini: Diakoński i Kamiński jeszcze na rynku niektóre rzeczy sobie kupowali, tamże mianowany pan Fedor Niewmirzycki wsponmonemu Diakońskiemu, nulla sibi data occasione, iusperate szablą po śród głowy raz cięty, szkodliwy, z naruszeniem kości okrutnie zadał; potym tenże z panem Kubylińskim i drugiemi coadhaerentami swemi, tumult wcząwszy, drągami tyrajasko zabijając, z koni pozbijawszy, pro libitu suo nad niemi się znęcali, umyślnie na protestantów wcześnie kupą, z różnym orężem zgromadziwszy się, czyhając na zdrowie ich mościów, wyjazdu z miasta nie dopuścili, tandem wspomnieni panowie, podziękowawszy za ochotę jego mości xiędzu proboszczowi, powracając do chorągwie, przez miasto jadąc, czeladź pobitą ujrzawszy, żeby do ostatka ich nie pozabijali salwować i hamować chcieli, i, żeby żadnych więcej obwinieni nie wszczynali swoich złośliwych zawziętości, srogości, bicia i kaleczenia, submisse upraszali, mówiąc, że im nic nie są winni, tedy, nie respektując na prośbę i uniżoność niewinnych protestantów, śmieli modo ad соnѵеrberationes et homicidia udałszy się, jego mości pana Hajowskiego szablą po plecach z tyłu, z lewej strony, z przecięciem kontusza ciemnozielonego, francuzkiego żupana i kaftana, aż do ciała cięto; potem wszystkich protestantów drągami, spustkami okrywając, multitudine osób ze trzech wsiów, nad śześcią tylko comparentami saeviendo, z koni pozbijawszy, do upodobania swego nad niemi się pastwili, omni remoto zelo misericordiae, w którym tumulcie zbite mu z konia na ziemię, jego mości panu Hajewskiemu, szablę krzywą, w capę oprawną, valoris złotych czterdzieście, opończę tuzin kową, valoris złotych trzydzieścia, czapkę barankową, valoris złotych cztyry, wzięto; i, gdyby urodzony jego mość pan Jan Kułakowski, administrator tamecznych dóbr, wybiegłszy z zamku, praefatum tumultum non sedaret et ab imminentibus jam prope homicidio et mortę nie salwował, pewnie by obwinieni przedsięwzięciu swemu dosyć uczynili i komparentów vita privarent i tak protestantes, led wie co żywi od niezbożnego, okrutnego zbicia, dochorągwi swej odjechali; prez który takowy niechrześcijański, gwałtowny proceder wspomnieni wszystcy obwinieni, nie tylko prawo pospolite, ale też et securitatem nundinarum violarunt, winy pro ąualitate facti et excessus libere na osoby i dobra swoje zawzięli, a zatem: zabrane rzeczy albo taxę za nie protestantom wcale przywrócić, damna refundere, respectu przysłuchania się osobliwym winom, ratione pobicia i pokaleczenia stipendiariorum militum, omnino tenentur, salva tejże protestaciey sobie resemta melioratione, albo przez pozew correctione; et in continenti, stanowszy oczewiście woźny generał województwa kijowskiego i innych, szlachetny Jan Hlebowski, dla ziapisania do xiąg niniejszych, grodzkich, owruckich, w moc wiernej, prawdziwej i skutecznej relatiej swojej, jawnie, ustnie i dobrowolnie zeznał: iż on, roku teraźniejszego, tysiąc sześć set dziewięćdziesiąt czwartego, dnia piątego Iulii, będąc w zamku, w mieście jego królewskiej mości, Owruczu, circa acta, in officio, inpraesentia nie mało imć panów szlachty, obywatelów tegoż Województwa, widział, tak na jego mościu panu Hajewskim, towarzyszu znaku wspomnianego wielmożnego imć pana oboznego koronnego, kontusz, żupan i kawtan, wyżey w protestaciey opisane, szablą na plecach, z lewej strony, aż do ciała przecięte, drągami poprzebijane i popsowane, także widział u Diakońskiego, czeladnika tegoż jego mości, szablą raz pośród głowy z naruszeniem kości cięty, także urodzonego Osmólskiego, czeladnika jego mości pana namieśnika, drągiem w róg głowy z prawego boku przebity, krwią ociekły, od którego zadanego razu kontusz i żupan wszystek krwią zbroczony został, i drugich, drągami zbitych, ztłuczonych, ledwie władnąć sobą mogącychj które to pomienione zadane rany i razy, tak panowie, jako i czeladź ich, czasu i sposobem, wyżey w protestatiey mianowanemi, przez pomienionych obwinionych: Fedora Niewmirzyckiego, pryncypała, Piotra Kobylińskiego i innych, w mieście Wielednikach bydź prawdziwie stałe i istotnie zadane; co, że juste vidit et audmt, o tem swoją tuż zaraz, przedemną, urzędem, obductiey czyni i zeznawa relatią, prosząc, tak protestans o przyjęcie i do xiąg zapisanie swoiey protestatiey, jako też i woźny swojey obductiey relatiey; co i otrzymali. Piotr z Gorzkowa Gorzkowski, namieśnik na ten czas będący, Joseph Klarus, Michał Hajewski, Jan Hlebowski, woźny.

Книга гродская овруцкая,записовая и, №3218, годъ 1694 —1695; листъ 237.
------------------------------

XXXV. Жалоба отъ имени дворянина Франциска Потоцкаго на дворянъ Михаила, Петра и Реміяна Левковскихъ о томъ, что они въ продолженіи долгаго времени принимали участіе въ козацкомъ возстаніи, грабили шляхецкія именія и умерщвляли шляхтичей; они нападали нѣсколько разъ съ вооруженнымъ отрядомъ на мѣстечко Потоцкаго—Веледники, били и грабили шляхтичей, бывшихъ тамъ на ярмаркѣ, истребляли бобры въ лѣсахъ Потоцкаго и отнимали у него борти. 1679. Августа 28.
Року тысеча шестсотъ семдесять девятого, мѣсяца августа двадцать осьмого дня.

На враде кгродскомъ, въ замку его королевской милости овруцкомъ, передомною, Андреемъ Редчицомъ, наместникомъ подстароства овруцкого и книгами нинешними, кгродскими, овруцкими stanąwszy personaliter urodzony pan Fedor Lewkowski, sługa urodzonego jego mości pana Franciszka na Potoku Potockiego, imieniem jego mości pana swego, świadczył i soleniter protestował na przeciwko urodzonym panom: Michałowi, ojcowi, Piotrowi i Remianowi, synom, Lewkowskim o to i w ten sposób: iż przerzeczeni panowie Lewkowscy, nie dbaiąc nic na prawo pospolite i winy, w niem opisane, zostaiąc czasy przeszłemi w kozackiej swejwoli czas nie mały, i różnych czasów różnego stanu ludziej męcząc i piekąc, dobra i różne chudoby zabierając, i wespół z nieprzyjacielem rzecz pospolitej szlacheckie dobra plądrowali i pustoszyli, gdzie i teraz, w tej swej zasmakowawszy swejwoli, nie ustaiąc, przybrawszy do siebie różnej kondiciej ludziej człowieka kilkanaście, w roku teraźniejszym, tysiąc sześć set siedmdziesiąt dziewiątym, najechawszy gwałtownie na dobra jego mości pana protestantis, miasteczko Wieledniki pod czas targu, urodzonego pana lana Skipora mało na śmierć nie zabili: i drugi raz, tegoż roku teraźniejszego, także pod czas targu, najechawszy na też miasteczko Wieledniki, urodzonego pana Andrzeja Niewmirzyckiego tyrańsko posiekli i mało także na śmierć nie zabili, i różnie, różnemi czasy, ludziej, jadących i idących z targu, na drodze, na gruncie jego mości pana protestantis, za granicą wielednicką zastępuiąc, biią, morduią i obdzieraią, a osobliwie bobry jego mości pana protestantis w rzekach; Iasiencu, Zwonkowej, od lat kilkunastu nie zwyczajnym sposobem, to jest kradzionym, powybiiali, barcie, do dubr dziedzicznych jego mości pana protestantis, sioł: Stahowszczysny i Chłuplan należące, do swego używania poprzywłaszczali, a za tym i do szkód nie małych jego mości pana protestantis, których sobie na tysiąc złotych polskich być mianuie, przyprawili, o co wszystko mianowany sługa, imienem jego mości pana swego, soleniter świadczył iprotestował, ofiaruiąc tegoż jego mości pana swego imieniem o to prawnie, jako z prawa przydzie, czynić, zostawiszy iednak wolną melioratią tej protestatiej, albo uczynienie inszej, jeżeli by tego potrzeba okazywała; na ten czas, na dowód tego wszystkiego, stawił woźnego generała wojewódstwa kiiowskiego, wołyńskiego, bracłąwskiego i czernihowskiego, szlachetnego Stephana Karaczewskiego, który to woźny, w moc prawdziwej swej rellatiej zeznał temi słowy; iż on, roku teraźniejszego, tysiąc sześć set siedmdziesiąt dziewiątego, miesiąca Augusta dwudziestego szóstego dnia, maiąc przy sobie dwóch szlachciców, szlachetnych panów: lana Osmolskiego i Wojciecha Zubowskiego, był na sprawie i potrzebie urodzonego jego mości pana Franciszka na Potoku Potockiego, w dobrach, miasteczku Wielednikach, tamże, za okazaniem tegoż jego mości pana Potockiego, słyszał od różnych ludziej, że panowie Lewkowscy, wysz mianowani, rożnie, rożnemi czasy, najeżdżaiąc pod czas targu na miasteczko Wieledniki, różne czynili excessa, ludziej biiąc i zabiiąiąc, także po drodze rożne czynią różnym ludziom trudności, biiąc, obdzieraiąc, także i bobrów przez lat kilkanaście bicie i łowienie przez tychże wysz mianowanych panów Lewkowskich, co iż tak, a nie inaczej bylo, pomieniony woźny prawdziwie zeznawszy, prosili, tak protestans o przyięcie tej protestaciei, jako i woźny swej rellatiej do xiąg niniejszych, grodziach, owruckich; co otrzymali.

Книга городская овруцкая записовая и поточная №3209, годъ 1678—1680; листъ 194.
------------------------------

Татарская хоругва в Левковичах

Жалоба дворянъ Левковскихъ и Невмержицкихъ на польскую татарскую хоругвь стародубовскаго маршала Литава о томъ, что явившись въ села: Левковичи и Невмерицкое, жолнеры, служившіе въ этой хоругви, начали грабить скотъ и истязать жителей; они нанесли сильные побои Петру Левковскому, предъявившему начальнику хоругви охранные гетманскіе универсалы, другихъ Левковскихъ и Невмерицкихъ, гоняли по улицамъ, рубили и стрѣляли въ нихъ, многимъ, мужчинамъ и женщинамъ, нанесли смертельныя раны, остальныхъ осадили въ монастырѣ, который пытались взять приступомъ, потомъ, расположившись лагеремъ въ селѣ, ограбили всѣ дома, перебили скотъ и уничтожили найденный хлѣбъ. 1685. Декабря 3.

Року тисеча шестсотъ осъмдесятъ пятого; месяца декабря третого дня.

На уряде кгродскомъ, в замку его королевское милости овруцкомъ, передомною, Яномъ Якубовcкимъ, наместникомъ кгродскимъ подстароства овруцкого и книгами нинешними, кгродскими, овруцкими personaliter stanąwszy urodzeni ich mość panowie; Ian у Stephan Niewmiryccy, tudzież у urodzeni ich mość panowie: Piotr у Roman Lewkowscy, Bazyli Lewkowski, Alexander Niewmirzycki, Andrzey Wilimont Niewmirzycki, Paraskiewja Pawłowa у Helena Remigianowa Lewkowskie, ledwie co żywi od postrzelenia, posieczenia у tyrańskiego pobicia od namiesnika у towarzystwa chorągwie niżey mianowanych, na wozach, w pościelach do grodu tutejszego będąc przywiezieni, swym i urodzonych ich mościów panów: Pawła Lewkowskiego, Andrzeja Niewmirzyckiego, Stephana Kobylińskiego, Stanisława Pożarnickiego, Samuela Niewmirzyckiego, na śmiertelnych pościelach także od postrzelenia, posieczenia у zbicia tyrańskiego przez tęż chorągiew w domach leżących, у innych wszystkich, tak ich mościów panów Niewmirzyckich, jako у Lewkowskich, braci у sąsiad swych imieniem, sollenniter, a prawie z wielkim у nie utulonym płaczem, świadczyli у protestowali się naprzeciwko ich mościom panom: Sienkiewiczowi, namiesnikowi, chorążemu у wszystkiemu generaliter towarzystwu chorągwie tatarskiey wielmożnego jego mości pana Litawy, marszałka starodubowskiego, strażnika woyska wielkiego xięztwa litewskiego, jako princypałom, także i wrzystkiey czeladzi ich mosciów pocztowey, luźney у wozowey, samym panom namiesnikowi у towarzystwu, imiony у przezwiski lepiey wiadomym у znajomym, compryncypałom у pomocnikom, w ten niżey opisany sposób: iż ich mość obżałowani pryncypałowie z compryncypałami, nie wiedzieć za jakowymści ordynansem, a cale onego do protestujących teraznieyszych у do dóbr onych naymnieyszego przystępu nie maiący, idący z chorągwią w kraie poleskie województwa kijowskiego, w roku teraznieyszym, tysiąc sześćset ośmdziesiąt piątym, miesiąca decembra pierwszego dnia, gdy protestantes wszyscy z żonami у dziatkami swemi, po świeżo przeszłych trwogach od nieprzyjaciela krzyża świętego у korony polskiey, na Wołyniu у tu, w województwie kijowskim grassującego, z ucieczek do domów swych powracać у rozgaszczać się od kilku dni tylko poczęli, ta wysz przerzeczona chorągiew tatarska jego mości pana marszałka starodubowskiego, nie posyłając przed sobą pisarzów, jako zwyczay jest woyskowy, dla pisania gospód у naymnieyszey wiadomości o sobie nie dawszy, znagła na wieś Lewkowicze у Niewmierzyckie, na domy у dobra protestantów napadszy, sposobem prawie nieprzyiacielskim okrzyk «hałła, hałła» uczyniwszy, z szablami gołemi, samych żałujących у żony ich siec у z łuków do nich strzelać, dzieci zaś kauczukami bić, czeladź łapaiąc, wiązać poczęli, potym, po polach zagony, po tatarsku rospuściwszy, bydła, owce zaymować у rąbać poczęli, a gdy protestantes wszyscy, obaczywszy takowy gwałtowny najazd, po wsi у koło wsi bieganie у okrzyk, bydła różnego zaymowanie у ścinanie у nad sobą samemi, żonami, dziećmi у czeladzią swoją znęcania się, boie, sieczenia y, że już nie żart, rozumiejący że nieprzyjaciel у orda dzika napadła, z duszami tylko, jako kto mógł, do monastyru, jako prawie przed nieprzyjacielem uchodzić poczęli, tedy, onych doganiając, jeszcze gorzey uciekających, językiem tatarskim wołając, siekli, strzelali, tandem gdy protestantes, trochę reccolligowawszy się у zrozumiawszy, że to jest chorągiew z woyska jego krolewskiey mości, wypraszać się wsźelkiemi uniżonościami у powoluościami swemi poczęli y, submisse składając się w protektią jego krolewskiey mości, pana naszego miłościwego, także у jaśnie wielmożnych ich mościow panów hetmanów koronnych у wielkiego xięztwa litewskiego, uniwersałami, zaszczytem, ochroną у libertatią, przytym, według przemożenia, у proviantem (lubo in re nie powinni) kontentować у wenerować obiecali, aby tylko od takowego złego przedsięwzięcia swego obżałowani supersedować chcieli, dopieroż, obaczywszy uniwersały, sam jego mość pan namiesnik, w ręku jego mości pana Piotra Lewkowskiego, w te uniwersały swoją szablą sztychem pchnął y, rękę panu Piotrowi Lewkowskiemu obraziwszy, na tymże mieyscu w róg głowy sam pan namiesnik przy tych uniwersałach niemiłosiernie ciął у raz szkodliwy, aż do mózgu, zadał, od którego, gdy na ziemię padł, znowu sam raz szablą w łokieć ręki prawey także szkodliwy, od którego kaliką być musi, zadał у inszym swym adherentom toż czynić, mówiąc takowe słowa: «siećcie, bijcie, zabijaycie takiego owakiego syna», przykazał; у gdyby nie żupan łosi, gruby zkładał у bronił ciała, który okrwawiony у posieczony tu był praeseutowany), toby w sztuki samego rozsiekali; tym się nie ukontętowawszy, też uniwersały położywszy na grzbiecie у trzymać swym kompryncypałom kazawszy, na ziemi leżącego, obuchami znowu tyrańsko tak długo bić kazał, że wpuł za umarłego porzucili; у tak uniwersały jaśnie wielmożnych ich mościów panów hetmanów koronnych у wielkiego xięstwa litewskiego znieważywszy, pokrwawili у zdespektowali. Przy czym, będąc przytomnym rodzony brat, jego mość pan Roman Lewkowski, у użaliwszy się brata swego rodzonego, ze łzami krzyżem u nóg padszy jego mości panu namiesnikowi, upraszał, ahy więcey nie kazał czynić takowego tyraństwa nad rodzonym bratem onego, tedy у na pana Romana Lewkowskiego takowąż właśnie furyą wywarszy, gdy już у od rodzonego swego uchodzić musiał, insi przytomni pryncypales et compryncypales, naganiając, obuchami bili у tłukli poty, aż na ziemię upaść musiał, gdzie, у na ziemi leżącemu, ran dwie w głowę w tyle у z boku nad całym uchem, trzecią na łokciu lewey ręki zadali, a razów bitych, tłuczonych, płazowych, krwawych, spuchłych do trzydziestu także zadali; a, zaprawiwszy się nad rzeczonemi panami: Piotrem у Romanem Lewkowskiemi, bracią rodzoną, tenże jego mość pan namiesnik krzyknął głośno na wszystkę companią у czeladź, pod chorągwją swoją powierzoną, aby у nad innemi wszystkiemi protestującemi toż właśnie czynili; у gdy, jako się wyżey pomieniło, jako przed nieprzyjacielem krzyża świętego do monasteru protestantes wszyscy uchodzili, przerzeczeni obżałowani, za rozkazem jego mości pana namiesnika у commędanta swojego, spieszywszy się, nie pamiętając na bojazń Bozką, nie respectując na urodzenie szlacheckie, postponowawszy protectią jego królewskiey mości, tudzież uniwersały jaśnie wielmożnych ich mościów panów hetmanów oboyga narodu, koronnego y wielkiego xięztwa litewskiego, ostrość prawa pospolitego у artykuły woyskowe, w tych (opisane), zarzuciwszy, naganiając, strzelali, siekli, bili, jako się onym, za przywodem jego mości pana commendanta, podobało, aż do samego monastyru, koło którego kobylice (które byli dla obrony mieysca świętego у protestantów postawione) czeladzi wozowey, szturmem idący w tropy za protestantami, do monastyru, popodcinać kazawszy у porozrzucawszy, nim się protestantes z żonami у dziećmi do tegoż monasteru wcisnęli, krom pierwszych zadatków, tak wiele ran у razów nazadawali, a mianowicie: jego mości pana Andrzeja Niewmirzyckiego w piersi pod rękę prawą postrzelono, kula w nim zostaie, у w łokieć prawey ręki tak szkaradnie cięto, że już bliższy jest bliższego (sic) wieku, niżli żywota, a choćby у żyw został, do śmierci kaleką być musi; jego mości panu Pawłowi Lewkowskiemu rękę lewą między łokciem a palcami mało nie cale odcięto, na małym zawiszeuiu została, przez cerulika w deszczółki uwiązana, dla kości przeciętey, z ktorey eloes idzie, także у w prawą rękę razy trzy szkaradnie szablą raniony, ten już niepodobna żeby żył na swiecie, tylko co godzina ducha panu Bogu oddać gotuie się; żonę zaś jego, urodzoną panią Paraskiewiją Lewkowską, gdy na mężu swoim padła, ratując у rozumiejąc, że na stan białogłowski szlachecki jakowy kolwiek respekt będzie, у one w kark szablą szkaradnie cięto, a drugi raz w rękę lewą, którą męża swego okrywała; a syna ich mościów panów, urodzonego jego mości pana Wasila Lewkowskiego, w łeb z boku prawego szablą raz szkaradny, aż do mózgu, zadano, у w łopatkę lewego ramienia szablą cięto, у ręki lewey palec ucięto, a u prawey palce wszystkie także przecięto; jego mości panu Alexandrowi Niewmirzyckiemu w głowę razy dwa szkaradnych szablą z naruszeniem kości cięto у obuchami, na ziemi leżącego, po wszystkim ciele niemiłosiernie zbito, dla puchliny zliczyć razów trudno; jej mości paniey Helenie Remigianowey Lewkowskiey z prawey strony nad okiem szablą w łeb cięto, płazami, szablowemi, obuchami у kańczukami niemiłosiernie styranizowano, która, Bóg to wie, jeśli żywą zostanie; jego mości pana Andrzeja Niewmirzyckiego w prawą nogę przez udo na wylot z janiczarki z naruszeniem kości przestrzelono, у ten już wyspowiedany na śmiertelney pościeli co czas у godzina śmierci wygląda; jego mości pana Iana Wilimonta z łuku w udo postrzelono: jego mości pana Samuela Niewmirzyckiego w nogę prawą w piętę z łuku postrzelono; jego mości pana Stephana Kobylińskiego sztychem z boku prawego między ziobra przebito, tak szkaradnie, że aż jelita wychodzą, у ten już bliższy śmierci nizli żywota; jego mości pana Stanisława Pożarnickiego w prawą rękę niżey łokcia z naruszeniem kości cięto: szlachetnego Fedora Krzywickiego у Chweśka, pastucha, czeladź dworną jego mości pana Stephana Niewmirzyckiego, przy tymże szturmie, po nieprzyjacielsku do siebie pod takową occasią pobrawszy, w kiy związanych, przez noc tyranizowali, ręce, nogi, uda powykręcywali, nawet у obcych ludzi postronnych, z włości Kamienieckiey (miasto szlachty), ludzi prostych, w seąuestr takowyże połapawszy, у powiązawszy sposobem tatarskim, różne znęcania czynili; у tak, zrobiwszy takową robotkę nie przystoyną, у monastyr z protestantami strachem nakarmiwszy у niektórzy (z nich) wartą potężną opatrzywszy, przez noc w więzieniu trzymając; tabór swoy wszystek do folwarku у gumna urodzonego jego mości pana Andrzeja Lewkowskiego zkupiwszy, a sami у drudry do odbijania komor, do łupania szkatuł у odbijania skrzyń, brania różnych sukien, fantów, a naybardziey spraw, dyspositiey, starodawnych przywilejów у inszych munimentów po kątach, siekier, kos, kulbak у pieniędzy rzucili się, insi zaś, co jeno kolwiek było zboża rozmaitego młóconego, w snopach, w gumnach złożonego, у w ziarnie w spichlirzach, brali, koniom у pod nogi słali у sypali, a insze, dla wierutney zawziętey złości у nieprzyiazni, w pluskoty deżdżowe, powrosła rozrywaiąc, rozrzucali у końmi po tatarsku tretowali; wieprze karmne także у nadworne, na hańbę domów szlacheckich strzelać czeladzi swey rozkazywali; pszczół pniów cztyrnaście pasieki u jego mości pana Andrzeja Lewkowskiego na głowę czeladź wybili у wydarli, bydła, owce, jedne około wsi scirwem położyli, które psi у dotąd jedzą, у tym się jeszcze nie ukątętowawszy, dalsze dyffidatie, odpowiedzi na zdrowie protestantów wszystkich uczynili у zasadzki na różnych skrytych mieyscach у po chrostach gęstych czynią у ogniem funditus wsi panów Lewkowskich у Niewmirzyckich znieść, domy у gumna, przyobiecali; przez co, że obżałuwani wszyscy pryncypałowie z compryncypałami swemi na osoby swoie winy garłowe, tudzież у na zasługi pieniężne libere zawzięli у zaciągnęli, a do szkód na pięć tysięcy złotych polskich, praw у dispositiey w to nie includując, przywiedli у przyprawili. O to wtzystko iterum atgue iterum solenniter z nieutolonym żalem przed urzędem ninieyszym protestując się przeciwko obżałowanym, teraźniejsi compareutes, noraine wyżey miauowanych wszystkich ich mościów panów braci у sąsiad swoich, Lewkowskich у Niewmirzyckich, przeciwko pomienionym pryncypałom у compryncypałom, ofiarowali o to w każdym należnym sądzie у prawie, lub w woysku, lub na commissiey, od jego królewskiey mości naznaczoney, z obwinionemi prawnie czynić, zostawiwszy salvam meliorationem kożdemu osobliwie tey protestatiey, ich móściom panom braci у sąsiadom swoim, Lewkowskim у Niewmirzyckim у innym facultatera, inąuantum by tego potrzeba ukazywała. Et in verificationem tego wszystkiego, stawili woźnego generała województw: kijowskiego, wołyńskiego, bracławskiego у czernichowskiego, szlachetnego Stephana Karaczewskiego, który, w moc wierney prawdziwey у skuteczney rellatiey swoiey, jawnie, ustnie у dobrowolnie zeznał, temi słowy: iż on, z przydania mego urzędowego, roku terazuieyszego, tysiąc sześćset ośmdziesiąt piątego, miesiąca decembra trzeciego dnia, maiąc przy sobie stronę szlachtę, ludzi wiary godnych, urodzonych panów: Iana Heiewskiego у Stephana Lowdykowskiego, był we wsi Lewkowiczach у Niewmirzyckich, w województwie kijowskim a powiecie owruckim leżącey, na sprawie у potrzebie tychże ich mościów panów Niewmirzyckich у Lewkowskich у innych, wyżey w protestatiey mianowanych, gdzie tam, jako у tu, w grodzie, przedemną, urzędem, widział у oglądał wszystkich ich mościów protestująch posieczonych, postrzelanych, pobitych у niemiłosiernie a prawie tyrańsko pomordowanych у pokaliczonych, chorych, na śmiertelnych pościelach leżących, ledwie co żywych; także у dzieci lat niedorosłych, osób do dwudziestu, po różnych ciała członkach kauczukami pobitych у pokrwawionych, potym widział у oglądał pasiekę jego mości pana Andrzeja Lewkowskiego, funditus na głowę wybitą у wyłupano; zaś około wsi у we wsi widział do kilkuset owiec у świni posieczonych, pokłutych у pozabijanych; przytym komory, skrzynie, szkatuły poodbijane, połupane у po ulicach porozrzucane, co wszystko ich mość panowie Niewmirzyccy у Lewkowscy mienili być stałe у zadane od chorągwie wielmożnego jego mości pana marszałka starodubowskiego у czasu dnia, sposobem wyżey w protestatiey mianowanemi, potym у to opowiadali, że у dalsze dyffidatie у odpowiedzi na zdrowie у substantie onych uczynili, co wszystko on woźny tąż stroną szlachtą, przy sobie będącą, oświadczywszy, ztamtąd odjachał у otym tak a nie inaczey uczynił у zeznał tę swoią prawdziwą relatią, prosząc, wespół z protestantami, aby tak protestatia, jako у relatia do xiąg ninieyszych przyięte у zapisane były, со у otrzymali swym у wszystkich ich mościów panów Niewmirzyckich у Lewkowskich, wyżey mianowanych, podpisujemy się imieniem. Stephan Niewmirzycki, Ian Niewmirzycki.

Книга гродская овруцкая записовая и поточная, 1685 года, №3213; листъ 383. (ЦГИАК Фонд 15 Опись 1 Дело 4 Лист 383-386):
https://forum.vgd.ru/file.php?fid=1033443&key=1888395407
https://forum.vgd.ru/file.php?fid=1033444&key=1482795108
https://forum.vgd.ru/file.php?fid=1033445&key=48243275
https://forum.vgd.ru/file.php?fid=1033446&key=569992780
--------------------------

Жалоба польской татарской хоругви стародубовскаго, маршалка, Криштофа Литава на дворянъ Левковскихъ и Невмерицкихъ о томъ, что они, загородивъ улицы, не пропускали хоругвь пройти черезъ свои села, и начали въ нее стрѣлять, многимъ жолнерамъ нанесли смертеляныя раны, остальныхъ продержали цѣлыя сутки въ осадѣ въ ихъ таборѣ, отняли у нихъ нѣсколько лошадей и наконецъ подали противъ хоругви ложную и исполненную клеветы жалобу 1685. Декабря 7.

Року тисеча шестьсотъ осмдесятъ пятого, месеца декабря семого дня.

На уряде кгродскомъ, в замку его королевское милости овруцкомъ, передомною, Яномъ Якубовскимъ, наместникомъ кгродскимъ подстароства овруцкого и книгами нинешними, кгродскими, овруцкими personaliter stanąwszy urodzeni у dobrze zasłużeni w rzeczy pospolitey, koronie у wielkiem xięztwie litewskim, ich mość panowie: Juzeph Miednicki у Abram Jankiewicz, nomine wszystkiey kompaniey swoiey, chorągwie tatarskiey wielmożnego jego mości pana Krzystopha Litawa, marszałka starodubowskiego, strażnika wielkiego xięztwa litewskiego, gravi cum ąuerella świadczyli у soleniter protestowali się przeciwko urodzonym ich mościom panom: Janowi у Stephanowi Niewmirzyckim, tudzież у urodzonym panom: Piotrowi, Romanowi у Bazylemu Lewkowskim, Alexandrowi Niewmirzyckiemu, Andrzejowi Wilimontowi Niewmirzyckiemu у innym wszystkim ich mościom panom Niewmirzyckim у Lewkowskim, tndzież czeladzi у parobkom ich mościow, samym że ich mościom imiony у przezwiski lepiey wiadomym у znaiomym, pryncypałom, compryncypałom у pomocnikom, o to у w ten niżey opisany sposób: iż gdy w roku teraznieyszym, tysiąc sześć set ośmdziesiąt piątym, miesiąca decembra pierwszego dnia, za ordynansami jaśnie wielmożnych ich mościow panów hetmanów, tak koronnych, jako у wielkiego xięztwa litewskiego, wysz rzeczona chorągiew protestantium, po rospusżczeniu z obożu, szła na consistentią, sobie za assignatią naznaczoną, traktem у gościńcem jako nayprostszym, gdzie, trudno było ominąć wsi ich mościow panów Niewmirzyckich у Lewkowskich, у sprawując się według artykułów woyskowych у nauki prawa pospolitego у ni w czym onego nie naruszaiąc, jako у wolności szlacheckich, у tak się obchodząc, jako ludziom rycerskim, statecznym у skromnym należy, (a nie tak jako chorągiew protestantów wyżey mianowane osoby, panowie Niewmirzyccy, у Lewkowscy, obwinili) у zwyczaynym traktem idący, żadnego prowiantu u ich mościow panów Niewmirzyckich у Lewkowskich nie wyciągając, ani panów pisarzów dla rospisania gospod przed chorągwią swoją nie posyłając, у namnieyszey do niesnaski okaziey nie dając, skoro tylko w wieś ich mościow panów obżałowanych drogą publiczną weszli z wózkami swoiemi, ich mość obżałowani, przepomniawszy boiaźni Bozkiey, srogości prawa pospolitego, w constitutiach у statutach opisanego, kazawszy ze wszystkich stron zatarasować ulice, у potężnie obwarowawszy, у ze wszystkich stron okrzyk uczyniwszy, sami do strzelby, do kos, do dzid у rohatyn rzuciwszy się, parobkom zaś swoim do cepów у kołów roskazawszy, tumultuose z sadów у ulic strzelać, bić, kłoć у tłuc poczęli, gdzie w takowym razie, obaczywszy jego mość pan namiesnik chorągwie protestantium, że już nie żart, musiał się nolens yolens do kupy garnąć у jako nieprzyjacielowi bronić się, w szczególnym tylko ogrodzie z wózkami swojemi zastanowiwszy się, a to wzglendem tego, że ze wszech stron ulice opatrzono, jako się wyżey pomiemło. Tam tedy ich mość obżałowani, panowie Niewmirzyccy у Lewkowscy, już do oblężonych wszelakiemi siłami, у rożnych sposobów szukając, aby mogli chorągiew wszystką protestantów pokonać, у przedsiewziętey imprezie swoiey dosyć czyniąc, jako do nieprzyiaciela, w iedyney kupie do protestantów ze wszystkich strón skupiwszy się, wszyscy z czeladzią у parobkami swemi, szturmowali, strzelali, szpiami nawiasem у zrącz (sic) bili, dzidami kłoli; w którym to tumulcie у hałasie у nieprzystoynym a bardzo niezbożnym następowaniu, jego mości pana Radzieckiego wpuł na wylot z rucznicy postrzelono, jego mości pana Ligańskiego w rękę z rucznicy postrzelono, jego mości pana Dawidowicza dzidą, pod łopatkę prawą przebito; czeladź zaś, szlachetnych: Mikołaja Żytnowskiego przez obie uda z rucznicy na wylot postrzelono; Jana Okolińskiego dzidą przebito, у posieczono, a w sposób łupu у zdobyczy koni cztyrech pocztowych ze wszystkim wsiędzeniem, z rządzikami srebrnemi wzięli, wozy wioleńter zrabowali, у szkód, które osobliwym regestrem czasu prawa vereficowane będą, na sześć tysięcy złotych polskich protestantom naczynili, w oblężeniu przez dzień у przez noc trzymali у różne odpowiedzi у diffidatie na wszystkich protestantów, obiecując na głowę wyzabijać, czynili y, takową nieprzystoyną rzecz zrobiwszy, a unikając takowego swego nieprzystoynego uczynku у niezbożnego postępku, śmieli у ważyli się w grodzie tuteyszym owruckim у protestatią niesłuszną, nieprawdziwą у bardzo kriminalną na teraznieyszych wszystkich protestantów uczynić, popisawszy w niej różne kalumnie у po twarz, czego nigdy iu rerum natura nie było у nie pokaże się, jako ta niesłuszna, nieprawna у opaczna obżałowanych protestatia szyrzey w sobie opiewa, którym to takowym swym nieprawnym, niesłusznym у prawie tyrańskim postempkiem obżałowani wszyscy, jako assignatie у ordynansy jaśnie wielmożnych ich mościów panów hetmanów koronnych у wielkiego xięstwa litewskiego, tak у prawo pospolite zgwałcili у winy, w prawie pospolitym opisane, uczynkowi takowemu godne, na osoby у dobra swoje libere zawzięli у zaciągnęli, a przez to, jako się wyżey pomieniło (ran у bólów w to nie includując) protestantów do szkód na sześć tysięcy złotych przywiedli у przyprawili, o co wszystko, jako у przeciwko tey mniemaney у niesłuszney protestatiey, wysz rzeczeni comparentes, nomine wszystkiey kompauiey chorągwie swoiey, znaku wielmożnego jego mości pana marszałka starodubowskiego, przeciwko obżałowanym iterum atąue iterum z wielkim żalem świadcząc się, у protestując, у reprotestując ofiarowali się o to wszystko przed sądem należnym prawnie czynić, zostawiwszy wolną melioratią tey protestatiey у do uczynienia inszey, szyrszey, lubo li teyże pozwami poprawienie, in ąuantum by tego potrzeba prawna ukazywała; a na werifikatią tego wszystkiego wysz mianowani protestantes stawili woźnego generała województw: kijowskiego, wołyńskiego, bracławskiego у czernigowskiego, szlachetnego Jana Kożuchowskiego, który, w moc wierney, prawdziwey у skuteczney rellatiey swoiey, zeznał temi słowy: iż on, roku teraznieyszego, tysiąc sześć set ośmdziesiąt piątego, miesiąca decembra czwartego dnia, ad afectationem jego mości pana Jusepha Sienkiewicza, namiesnika chorągwie wielmożnego jego mości pana Krzystopha Litawa, marszałka starodubowskiego, strażnika wielkiego xięztwa litewskiego, a mając prży sobie stronę szlachtę, ludzi dobrych, panów: Macieja Choińskiego у Stanisława Dembiańskiego, był we wsi Weławsku, w woiewodztwie kijowskim a powiecie owruckim leżącey, gdzie widział у oglądał towarzystwo у czeladź pocztową wysz rzeczoney chorągwie postrzelanych, posieczonych у dzidami pokłótych, w gospodach, chorych, na pościelach leżących, które to takowe niemiłosierne postrzelanie, posieczenie у pokłócie mienili być stałe у zadane, czasu у sposobem mianowanym, od ich mościów panów Niewmirzyckich у Lewkowskich, jako się wyżey w protestatiey opisało; przy tym opowiadał ten że jego mość pan namiesnik, że у koni cztyrech pocztowych z wsiędzeniami у rządzikami у inszych rzeczy rożnych, przy rabowaniu wozów gwałtownie, na sześć tysięcy złotych polskich obżałowańi zabrali, co on, woźny, co widział у słyszał, tąż stroną szlachtą, przy sobie będącą, oświadczywszy, ztamtąd odiechał у o tym, tak a nie inaczey, przedemną, urzędem, czyni у zeznawa tę swoją prawdziwą rellatią, prosząc wespół z protestantami, aby tak protestatia, jako у woźnego rellatia do act ninieyszych, grodzkich, owruckich przyięte у zapisane były; со у otrzymali — Abram Jankiewicz, imieniem wszystkiey kompaniey у collegi swego podpisuie się.

Книга гродская овруцкая записовая и поточная, 1685, № 2312; листъ 389 на оборотѣ.
------------------------------

XLVII. Жалоба дворянъ: Романа, Михаила, Петра и Прокопа Левковскихъ на дворянина Франциска Потоцкаго о томъ, что онъ пригласивши въ свой домъ Романа Левковскаго, приказалъ слугамъ своимъ изрубить его, причемъ угрожалъ поступить со всѣми Левковскими такъ, какъ поступилъ его отецъ съ Антоніемъ Невмирицкимъ, котораго онъ убилъ, волочилъ трупъ, привязавъ ко хвосту лошади, домъ его сжегъ и имѣніе присвоилъ себѣ. Потомъ Потоцкій обвинилъ несправедливо Левковскихъ въ укрывательствѣ бѣглыхъ крестьянъ, и наконецъ дозволилъ своему управляющему, Хмельовскому, похитить жену Прокопа Левковскаго, отказался выдать ее мужу и когда Прокопъ Левковскій явился съ требованіемъ въ имѣніе Потоцкаго, Веледники, то по приказанію Хмельовскаго былъ посаженъ въ тюрму, а потомъ избитъ до полусмерти. 1682. Іюля 7.
Року тисеча шестъсотъ осмъдесятъ второго, мѣсяца Іюля семого дня.

На враде кгродскомъ, въ замку его королевской милости овруцкомъ, передомною, Теодоромъ Левковскимъ, неместникомъ кгродскимъ подстароства овруцкого и книгами нинешними, кгродскими, овруцкими рersonaliter stanowszу urodzony раn Roman Lewkowskі, swym i urodzonych panów: Michala, ojca, Piotra, rodzonego i Prokopa, stryiecznego, przez nizej mianowanych osób tyrańsko kiiami zbitego, i nа ten czas chorego, braci swych, Lewkowskich imieniem, przeciwko urodzonemu jego mości panu Franciszkowi na Potoku Potockiemu, jako roskazuiącemu, i urodzonym panom: Ianowi Chmielewskiemu, podstarościemu welednickiemu, Ianowi Skiporowi, sługom, Olszańskiemu, masztalerzowi, woła i rozkazanie pana swego pełniącym, żałośnie opowiadał i soleniter protestował się о to i w ten sposób: iż jego mość pan Potocki, nie kontentuiąc się pierwszym zbiciem i posieczeniem protestanta w roku przeszłym, tysiąc sześć set osmdziesiątym, miesiąca Augusta trzydziestego dnia, zaciągnąwszy z sobą protestuiącego w companią na sejmik deputacki do Włodzimierza, na wyiezdnym z Wielednik w pomienioną drogę, wprzód onego, jako gościa, w rzeczy weneruiac, a po tem, bez dania żadnej przyczyny, słowami zelżywszy, bez' wszelakiego respectu bić i siec szablami pomienionym sługom swoim rozkazał, którzy, czyniąc wolę i rozkazanie pana swego, protestanta niemiłosierdnie wprzód obuchami przygłuszywszy, a potym szablami siec poczęli i razów szkodliwych, ciętych cztyry zadali, mianowicie: w głowę ran trzy szkodliwych, z których kosci wychodzili, a czwartą ranę w rękę prawą, które, się składał, nie przyszedszy ieszcze do broni, przez wszystkie palce zadali i za umarłego na ziemi zbitego odjechali; a tym się nie kontentuiąc ieszcze, i na ostatek zdrowia i substantiej na różnych miejscach sam jego mość pan Potocki, przez różnych ludzi i sługi swoich przechwałki i odpowiedź czyniąc na protestanta takowa: «żе‚ jako niebozczyk rodzic mój kazał zabić i końmi włoczyć przed tym Antoniego Niewmiryckiego, i iego substantie, zabrać, i mieszkanie spalić, tak i ja teraźniejszym protestantom uczynię»; zaczym protestantes zdrowia swego nie są bezpieczni; a przy takowych pochwałkach na zdrowie substancią, protestuiących chcąc rujnować, śmiał i ważył się przez sługę swego, pana lana Chmielowskiego, snać uchodząc przedsięwzięcia swego, uczynić niesłuszą i potwarną protestatią na protestantów w roku terazniejszym tysiąc sześć set ośmdziesiąt wtórym, miesiąca Februarii dwudziestego piątego dnia, w grodzie owruckim, jakoby protestantowie poddana ze wsi Biełki, żonę Klima roboczego, Marynę, zbiegłą, w dom onych z różnemi fantami i pieniędzmi gotowemi, w tejże protestaciej mianowanemi, nie wiedzieć gdzie zapodzieli, także i nijakiego Kondrata Winnika, z koniem żydowskim zbiegłego także do wsi Lewkowicz, za requisitią, obojga wydać nie chcieli i listy, znieważywszy, nogo nadeptali, czego nigdy in rerum natura nie bylo. Tandem po swej protestaciej niesłusznej, roku terazniejszego, tysiąc sześć set ośmdziesiąt wtórego, miesiąca Kwietnia piętnastego dnia, przez subordynowanie osoby odmówiwszy żonę szlubną, urodzonego` pana Prokopa Lewkowskiego, podwodo poddanych swoich do Welednik z rzeczoma, nizej mianowanemi, sposobem nieprzystojnym, kryjomie pan Chmielowski, podstarości jego mości pana Potockiego wielednicki, tamze, do Wielednik wykocić i zaprowadzić kazał, a mianowicie te rzeczy: spodnica sztamctowa, kosztuiaca zlotych trzydzieácie, harasowa, kosztuiaca zlotych dziesiçé, kożuch, kosztuiący, na dobrą monetę złotych dwanaście, pieniędzy gotowych w dobrej monecie złotych piętnaście, a inszych różnych fantów, płócien, koszul, obrusów, podwik, kabatów i róznego naczynia gospodarskiego więcey niżeli na zlotych sześcdziesiąt; о której odmówionej i wyprowadzonej, żenie swojej z rzeczoma pomienionionemi do Welednik gdy się pan Prokopi Lewkowski dowiedzial, jako szlachcic, pokoiem prawa pospolitego obwarowany, a nie spodziewaiac się, nic zlego na siebie, jechal upominaiac się, jako o żonę swoją własną, u pana lana Chmielowskiego, podstarosciego welednickiego, w dom jego mości pana Potockiego, do Weledniк, aby protestuiacemu wydano ze wszystkimi zabranemi rzeczoma, tamzo, miasto wydania żony pomienionej, pan Chmielowski, legce sobie poważywszy prawo pospolite i winy, w nim opisane, nierespectuiąc na stan szlachecki, pod czas dnia targowego, dziewiętnastego miesiaca Kwietnia, roku terazniejszego, wprzód slowami szpetnemi, chlopami nazywaiac, pana Prokopa Lewkowskiego do turmy wsadzić каzał, a potym, zawolawszy na chłopów swych, i wywlekszy z turmy, tyrańsko kijami bić каzał że aż ledwo żywego na ziemi porzuciwszy, odeszli i żony dotąd wydać niechce i nie wydaie; którym to takowym nieprawnym i nieslusznym postępkiem swym obwinieni prawo pospolite violarunt, wìny prawne za takowe uczynki na osoby i dobra swoie zaciągnąli, а protestantów do szkód nie maIych, nie rachuiac w to rzeczy i pieniędzy, przez żonę pana Prokopa Lewkowskiego zabranych, ktоrе czasu prawa przez pozew wеrificowane będa, przywiedli i przyprawili; o co wszystko, jako się wyżej pomienilo, jako i odpowiedi na zdrowie i substantia, protestuiacy, swym i imieniem wysz mianowanych panów, ojca i brata swуch, Lewkowskich, iterum atque iterum protestowawszy, i przeciwko uczynionej protestacii od jego mości pana Potockiego, jako роtwarnej, reprotestowawszy, offiarowal z obwinionymi prawnie, jako prawo będzie kazało, postępować, salve jednak do poprawy tej protestaciej, albo pozwem, czasu prawa, onej rozszyrzenie, jeśli by tego potrzeba ukazywała, zostawiwszy; a na werificatią, tego wszystkiego stawił woznego generała wojewodztwa kiiowskiego, wołynskiego, bracławskiego i czernigowskiego, szlachetnego Stefana Karaczewskiego który, za przydaniem urzędowym, i z powinności swojej woznowskiej, roku tegoż, miesiąca kwietnia dwudziestego wtórego dnia, in praesentia dwóch szlachty, ludzi wiary godnych, panów: Iana i Stefana Niewmiryckich, z ktora pomienioną szlachta był we wsi Lewkowiczach, w domu: wprzod u pana Romana Lewkowskiego widział rany, już pogoione, tylko znaczne, w głowie na panu Romanie Lewkowskim, snać byli szkodliwe, z których mianował pan Lewkowski, iż i kości wychodzili, a czwartą, ranę przez wszystkie palce na prawej ręce — szkodliwe, cięte, jako sig wyżej w protestaciej pomieniło, tegoż dnia i z tąż, wysz rzeczoną, szlachta był w domu pana Prokopa Lewkowskiego, barzo chorego, kiiami zbitego, wszystkiego siniego, spuchłego, krwią obciekłego, że od tak szkaradnego zbicia i spuchliny ran zlíczyć trudno, które to takowe zbicie i poranienie panowie Lewkowscy mienili być od osób i sposobem, wyżej mianowanym w protestaciej, stałe; co wszystko, iż tak a nie inaczej, jako się wyżej pomieniło, on wozny, szlachta, przy sobie będąca, oswiadczywszy, z tamtąd odjechał, i o tym tę swoią prawdziwą czyni i zeznaie rellacią, prosząc wespół z protestantem, aby tak protestacia, jako i woznego rellatia do xíag niniejszych, grodzkich, owruckich przyięta i zapisana była; co otrzymał Roman Lewkowski.

Книга гродская овруцкая записовая и поточная, №3210, годъ 1681—1682; листъ 400. (ЦГИАК Фонд 15 Опись 1 Дело 2 №119 Лист 400-401 об.)
https://forum.vgd.ru/file.php?fid=1032346&key=2088430074
https://forum.vgd.ru/file.php?fid=1032347&key=1383946593
https://forum.vgd.ru/file.php?fid=1032348&key=225813641

[/q]

К последнему документу :

Солтаны Велавские и Пересвет-Солтаны - один род?
(Совершенно разные рода, смотрите Раздельный лист овруцких Солтанов на стр. 75)

Возьмём несколько отрывков из Метрики Литовской:


1523 07 01 Прывилеи Грыцку, Солтану а Богьдану Стецковичомъ Шишъкиным на некоторые части имен их по дядку их небощыу Грыцку Ивановичу спалые у Киевъскомъ и во Вруцкомь повете

Жикгимонт, Божю милостью корол полскии. "Били намъ чоломъ дворяне н(а) ши Грыцко а Солтанъ а Богданъ Стецъковичъ Шишъкины о томъ, што братъ н(а)шъ славъное памяти Алекъсанъдръ, корол его м(и)л(о)сть, дал дядку их Грыцку Ивановичу а Грытцу Стецковичу чотыры служъбы людем у Киевъскомъ повете у Олевъском волости на имя Собечыных, а во Вруцъкомъ повете пять служобъ, у Велавъску чотыры служъбы а пятую служъбу Давыдковичовъ, какъ жо и мы то прывилемъ нашимъ потвердили есмо имъ самимъ и их жонамъ, и детемъ, и ближнимъ их на вечъность, и тот они прывилем на то перед нами вказывали и поведили, штожъ тотъ дядко их Грыцко Ивановичъ, которым тым именья з Грыцкомъ Стеиковичомъ в по||[203(99)]деле мелъ, вмеръ, а дочка в него одна и тая пошла была за дворянина н(а)- шого Семена Костюшъковича, ино дем и тая тыми разы вмерла безплодна. И били намъ чоломъ, абыхмо их водле прывиля н(а)шого пры том части дядковъщыны ихъ зоставили. И мы, въглянувъшы в тотъ прывилем н(а)шъ, кгды жъ тьш именья выписаны имъ самимъ и блю/снимъ ихъ, а тотъ дядко ихъ вмеръ безчаден, з ласки н(а)шое, на ихъ чо- ломъбшле, то вчынили: тую часть именем, которую дядко их небощыкъ Грыцко Ивановичъ держалъ, имъ есьмо дали и зоставу- емъ их водле того прывиля н(а)шого. Мають они тую часть именем дядка своего держати со въсимъ по тому, какъ тотъ дядко их дер- жалъ и какъ тежъ у прывили н(а)шол/ выписано. И на то есьмо имъ дали сес н(а)шъ листъ з н(а)шою печатью. А въвезати их в то послали есмо..." (Лиетувос метрика, Книги 12)

1523 07 01 Листъ писаный до дворянина Семена Костушъковича е(с, абы Грыцку а Сол- тану а Богдану Сте»<ковичу Шишъкиномъ на некоторые люди в розных волостях и поветехъ Били намъ чоломъ дворяне н(а)ши Грым- ко а Солтанъ а Богъданъ Стецъковичъ Шишъ- кины о томъ, што брать н(а)шъ славъное памяти Алекъсанъдръ, корол его м(и)л(о)сть, дал дядку их Грымку Ивановичу а Гры/ицу Стемковичу чотыры служъбы людем у Киевъ- скомъ повете у Олевъском волости на имя Собечыных, а во Вруцъкомъ повете пять слу- жобъ, у Велавъску чотыры служъбы а пятую служъбу Давыдковичовъ, какъ жо и мы то прывилемъ нашимъ потивердили есмо имъ самимъ и их жонамъ, и детемъ, и блиленимъ их на вечъность, и тот они прывилем на то перед нами вказывали и поведили, штожъ тотъ дядко их Грымко Ивановичъ, которым тым именья з Грымкомъ Стемковичомъ въ под еле мел, вмер, а дочъка у него одна и тая пошла была за тебе, и тая дем тыми разы вмерла безплодна, и въмираючы дек отъпи- сала на ц(е)ркви Болей по души своем на од- номъ именьи шестьдесятъ копъ грошей а статъки, рухомым речы на ц(е)рковъ жы отъписала, а на другомъ именью тобе записала осмъдесятъ копъ грошей, в чомъ жо ся им крывда великая дееть, для чого жъ они били намъ чоломъ, абыхмо ихъ пры тыхъ именьяхъ, близкости их, заставили. Ино мы, въглянувъшы в тотъ прывилен н(а)шъ, з ласки нашое, на их чоломъбите, то въчынили: ты» именья водлугъ прывиля н(а)шого и блискости имъ есмо дали. А што ся дотычеть отъписанья ее по души и тобе на тых именьях, близкости их, записывала, не водля обычая права земъекого, а матерыз- ньш именья маючы на них ничого не отписала, а къ тому рухомьш речы по душы отъписала, мы тое ее отписыванье на ммьнях низач покладаемъ и пры тых именьях дядка их тых близских заставуемъ (Лиетувос метрика: : Книги 12)

1510. ..."Андрею Кушинскому 6 копъ тамъ. Левши 12 копь тамъ. Сасину 10 копь тамъ. Васку, дьяку, 10 копъ тамъ. Туру Корънилу 15 копъ тамъ. Ивашку Туру 15 копъ тамъ. Заранку 1 0 копъ тамъ. Куцуку Сестренцу 10 копъ тамъ. Воине Б(о)говитиновичу 10 копъ тамъ. Васку Кричовъскому 20 копъ тамъ. Стецъку, брату его, 5 копъ тамъ. || /462 (446)1 Офанасу Москвитину 6 копъ тамъ. Дробышу 5 копъ тамъ. Кн(я)зю Юрью Глинскому 25 копъ тамъ. Андрею Бобровичу 10 копъ тамъ. Якубу Ивановичу 5 копъ тамъ. Костушку 5 копъ тамъ. Чешеику на 10 копъ [с] скар(бу) ошмен(а). Ивашъку Радобылскому 6 копъ тамъ. Андрею, брату его, 6 копъ тамъ. Уръкулу Волошину 10 копъ тамъ. Васку Волошину 7 копъ тамъ. Некгулу Волошыну 7 копъ тамъ. Богдану Яцъковичу с Кричова 7 копъ тамъ. Петрашъку Калусовъскому 7 копъ тамъ. Ивану Сычковъскому б копъ тамъ. А то ты я, што со Тески м ездили к Воло- хомъ: Кн(я)зю Василью Жилинскому 35 копъ тамъ (же с] скар(бу). П(а)ну Алексанъдру Солътановичу 40 копъ тамъ. Кн(я)зю Ивану Сенъскому 30 копъ тамъ. Кн(я)зю Ивану Полубеньскому 25 копъ тамъ. Богдану, конюшого сыну пана Мартинову. 20 копъ с скарбу ж. [462у(446у)] Кн(я)зю Петру Масалскому 12 копъ тамъ. Вежкгаилу Яну 12 копъ тамъ. Миклашу Дорогичанину 10 копъ тамъ. Олехъну Дорогичанину 8 копъ тамъ. Матею Петровичу 8 копъ тамъ. Панку Воротынцу 1 0 копъ тамъ. Кулневу Федку 10 копъ тамъ. Станку Стецъковичу 10 копъ тамъ. Михаилу Куреишову 10 копъ тамъ. Пану Алексанъдру Солътановичу 14 локоть одамапгьки [с] скарбу на шату. Тарновъскому 10 копъ тамъ. Машясу з Берестья 10 копъ тамъ Солтану Шишъкину 8 копъ тамъ. Ивану Коланътаеву 1 0 копъ тамъ. Михаилу Федгкевичу 7 копъ тамъ. Олеши Живото ву 10 копъ тамъ. Ивану Москвитину 7 копъ тамъ. Данилу Москвитину 6 коп тамъ. Петру Минуте 8 копъ тамъ. А тын с Пронскимъ ездили: Кн(я)зю Пронскому 40 копъ |с] скар(бу). || [463(447)] Шеметовичу Яну 1 5 копъ тамъ. Станиславу Сиревичу 20 копъ тамъ. Фурсу Пинянину 10 копъ тамъ. Яну Подолянину 6 копъ тамъ Татаромъ Казимировичомъ Тивешу а Войтку, а Майку, а Давыду, а Довлешу 25 копъ (с) скарбу. Ленарту 1 0 копъ тамъ. тамъ. Олеши Живото ву 10 копъ тамъ. Ивану Москвитину 7 копъ тамъ..." (Лиетувос метрика, Книги 7)

Совершенно ясно, что в приведённых отрывках речь идёт о Солтанах овручских (Велавских). Прошу обратить внимание, что они названы с приставкой Шишкины. Для меня долго это оставалось загадкой. Сначала я думал, что Шишка - это имя, но всё оказалось по-другому.

ШИШКИНИ (думаю ударение на букву -и после -к) - это РОДОВОЕ ИМЕНИЕ РОДА ПЕРЕСВЕТ-СОЛТАНОВ , которое находилось недалеко Вильно. Однако, уже при Александре Солтановиче, подскарбии дворном ВКЛ, Жыровичи становятся его основной резиденцией. (Cказ о после Солтане. Советская Белоруссия №118 (24010).Четверг, 28 июня 2012 года http://pda.sb.by/post/118195/), (Явление чудотворной иконы Божией Матери Жировичская http://www.icon-favor.ru/?page=1064)

Кроме того, установлена связь Солтанов овруцких с их прозвищем Ставецкие, которое также оказалось их родовым имением на Волыни - (современное с. Ставок (Турийский район) :

(795) Краков, 1527 07 27 Комисея в справе Гришка а Солтана Шишкиных с кн(я)зем Андреем Александровичем, старос(тою) володил(ер- скимъ), о кривды в речах земленых межи местом Турисом а именемъ Ставецким
Жикгимонт.
Маршалъку Волынское земли, старосте володымерскому, князю Андрею Александровичу. Вжо неоднокротъ жалуютъ нам дворане наши, Грицко а Солътанъ Шишкины, о том, штожъ деи з места твоего Туриса кривды и втиски великии ся деютъ, и в земли деи ихъ, и в дубровы Ставецкии люди твои уежчають и дерево бортное казять, и дубровы нустошать и роспахивають и дерева рушають и дрыва рубають и збожъя их, и сеножати чередою тончу/и, и тежъ ден в реку у Турю ихъ не въпущаешъ, в которую жъ реку дъды и онгцы, и они сами вступъ свои волнын мевали, и езы бивали, и рыбу ловъливали, о чомъ жо перъвен сего до него писали, абы ему кривдъ не делалъ и потомъ рокъ собе || [366у] зложили судеи на тыи земли вывести перед поиска ръ[б имъ] земъекил*, паномъ Богушомъ. А такъ имъ дозволено судеи вывести на день Покровы Пречистое и они взяли с своеи руки на то судгами кн(я)зя Василья Четверътеньского, а кн(я)зя Василя Сокольского, а дворанина Грицка Ланъчиньского, а ты, ког(о) похочешъ, того собе на то съ свое руки судгами возми и о тых кривдах, абы права достояли. В Кракове под лето Б. нарож. 1527, индикт ..., Горностай. (Литовская метрика: : Книги 14, Арх. Санг. Том 3, стр. 310)

Таким образом, Солтаны-Шишкины они же Ставецкие из Велавска - это те же Солтаны, что и в Беларуссии??. (Уже установлено, что разные. стр. 75 форума)

Кажется вполне понятным, куда мог отправиться Давыд Велавский после изгнания князём Семёном Киевским - в одно из родовых имений Солтанов на Волыни - Ставецкое ???

Осталось выяснить, была ли кровная связь между Солтанами и Левковскими... (Пётр Солтан в Левковичах назван всего лишь соседом Левковских и Невмержицких, но в 1510 году Доротичи назывались всё-таки ещё боярами Велавскими...). Связь Солтанов с Можаровскими по женской линии отчётливо просматривается даже из фальсификата по делу Можаровских. По всему выходит, что Давыд и его дети звечные бояре Велавские, как и Солтаны Шишкины Ставецкие и другие их сородичи могли быть в каком-то родстве?? Из первого документа видно, что Солтаны получили Велавск между 1492-1506 годами, поскольку Алекъсанъдръ, корол его м(и)л(о)сть, дал дядку их Грыцку Ивановичу а Грытцу Стецковичу чотыры служъбы людем у Киевъскомъ повете у Олевъском волости на имя Собечыных, а во Вруцъкомъ повете пять служобъ, у Велавъску чотыры служъбы. А Велавские покинули Велавск в районе 1470 года, то есть до появления там Солтанов.

Таким образом, Солтаны просто стали последующими владельцами Велавска после Давида Велавского и Федька Горловича не раньше 1492 года, а кровной связи между ними пока не прослеживается, кроме Петра Солтана 1576 г., который со всей очевидностью был зятем Левковских. (Интересно, какую фамилию потом носили потомки? Вполне возможно, что небольшая часть Левковских всё-таки могла быть потомками Солтанов?) Крути не верти, а появление Булгаков с Глинскими более вероятная версия.


Lietuvos Metrika. Knyga Nr. 14 (1524—1529): Užrašymų knyga 14 / Parengė D. Antanavičius ir L. Karalius. Vilnius, 2008.

Учитывая, всё вышесказанное, Выпис из книг замку гродского Киевского от 10 июня 1576 года можно считать фальсификатом, причём очень высокого качества, составленный Солтанами. Просмотрим ещё раз:

Пришодши до враду его королевской милости перед мене Остафия Ивановича Ружинского наместника воеводства Киевского врожоный его милость пан Иван Солтанович покладал передо мной лист его милости князя Василия Ивановича Соломерецкого паном Солтаном даный с печатью и подписом руки свои просячи мене аби тот лист до книг гродских Киевских вписаный был, и такие это суть слова:

Я князь Василий Иванович Соломерецкий чиним знаменито сим нашим листом хто на него посмотрить албо чтучи его услышит сес час и потом будучим людем кому тое потреба будет ведати што дей бил передо мной чолом его милость пан Иван Гринкович Солтанович оповедал и покладал передо мною лист на пергаменте писаный славное памяти Александра Великого князя Литовского в року 1494 в Вильне 12 сентября индикта 12 их милостям Илье а Гринку отцу и деду Солтанам, што они выслужили землю Смолину ве власну со всеми ужытки боры, лесы, озеры, болоты, речки, гоны бобровыми и куничными и иншими ужытки к той земли прислухаючими и целыми што земли прилегаючих островов моих неподалёку межи сёлы Стодоличи а Липляны волости Убортское а ку земли моей Смолиной волости Каменецкое прилеглые со всемы ужытки тых островов прозываемых острова: Осова, Ливпачова, Пахова, Лада, Посечиски, Тиврова, Залчан, Королева, Вайна, Узбевака и Вордова, которые первей прислухали были водле делу Каменецкой волости, што князь Андрей Можайский впредь держивал и потом по его животу Авдотья жона его, а после живота Александра а Зофия дочки князя Семёна Александровича Чарторыйского водле того делу од Логойского замку опришей (отдельно) лежачое в року 1500 отделённое оны потом Александра а Зофия з мужами своими вечностью мне одступили и продали...

С какой целью создан фальсификат? Лишь с одной - не допустить капитулу Виленскую к владению Каменещизной Киевского воеводства, поскольку земли в районе Логойска (Ганевичи) капитула выиграла в Солтанов. Дело в том, что решение Жикгимонта в 1517 году по данниках Ганевицких было крайне несправедливо по отношению к Солтанам. Капитула победила тогда, более тщательно подготовив свидетелей и документы, и свидетели Иосифа Солтана сведчили все противоречиво, да и документы были хуже. В результате капитула победила. Думаю это и стало отправной точкой в борьбе Солтанов и капитулы, в которую были втянуты и Можаровичи. Документ называется: "1516 февраля 1 и 1517 января 18 Вырокъ межи канониками Виленскими и отцомх митрополитом Иосифомъ, именемъ братанны его, дочки Солтановы, о люди данники и оземли Ганевицкие." (Лит. Метрика. Кн. Судн. 2, Л. 228-230)
также опубл. Акты, относящиеся къ истории южной и западной России, Том 1, №62 http://books.google.com.ua/boo...mp;f=false.. Поэтому была создана легенда о том, что Каменщизна, граничащая с велавскими землями - это якобы, наследственные владения князя Андрея Можайского для чего были использованы Солтанами Можаровские, как пушечное мясо и наиболее подходящие в данном случае по схожести фамилий: Можайские-Можаровские (все расходы естественно оплачивались Солтанами, в том числе использовались их обширные связи в высоких кругах). С моральной точки зрения действия Солтанов оправданы. Но, нам то нужно выяснить правду.

Данная выписка из книг замку гродского Киевского от 10 июня 1576 года прямо противоречит документу из Метрики:

1523 07 01 Прывилеи Грыцку, Солтану а Богьдану Стецковичомъ Шишъкиным на некоторые части имен их по дядку их небощыу Грыцку Ивановичу спалые у Киевъскомъ и во Вруцкомь повете

Жикгимонт, Божю милостью корол полскии. "Били намъ чоломъ дворяне н(а) ши Грыцко а Солтанъ а Богданъ Стецъковичъ Шишъкины о томъ, што братъ н(а)шъ славъное памяти Алекъсанъдръ, корол его м(и)л(о)сть, дал дядку их Грыцку Ивановичу а Грытцу Стецковичу чотыры служъбы людем у Киевъскомъ повете у Олевъском волости на имя Собечыных, а во Вруцъкомъ повете пять служобъ, у Велавъску чотыры служъбы а пятую служъбу Давыдковичовъ, какъ жо и мы то прывилемъ нашимъ потвердили есмо имъ самимъ и их жонамъ, и детемъ, и ближнимъ их на вечъность, и тот они прывилем на то перед нами вказывали и поведили, штожъ тотъ дядко их Грыцко Ивановичъ, которым тым именья з Грыцкомъ Стеиковичомъ в по||[203(99)]деле мелъ, вмеръ, а дочка в него одна и тая пошла была за дворянина н(а)- шого Семена Костюшъковича, ино дем и тая тыми разы вмерла безплодна. И били намъ чоломъ, абыхмо их водле прывиля н(а)шого пры том части дядковъщыны ихъ зоставили. И мы, въглянувъшы в тотъ прывилем н(а)шъ, кгды жъ тьш именья выписаны имъ самимъ и блю/снимъ ихъ, а тотъ дядко ихъ вмеръ безчаден, з ласки н(а)шое, на ихъ чо- ломъбшле, то вчынили: тую часть именем, которую дядко их небощыкъ Грыцко Ивановичъ держалъ, имъ есьмо дали и зоставу- емъ их водле того прывиля н(а)шого. Мають они тую часть именем дядка своего держати со въсимъ по тому, какъ тотъ дядко их дер- жалъ и какъ тежъ у прывили н(а)шол/ выписано. И на то есьмо имъ дали сес н(а)шъ листъ з н(а)шою печатью. А въвезати их в то послали есмо..." (Лиетувос метрика, Книги 12)

Правда дата 1494 год может совпадать. Но остальное - нет. Илья и Гринко Солтановичи не могли получить земли в районе Велавска (так наз. землю Смолину), поскольку их получили пополам Грицко Иванович и Грицко Стецкович также от короля Александра. Из предыдущих сообщений, я предполагаю, что Грицко Иванович и Грицко Стецкович - это также ветка Солтанов, но другая, возможно это дети Ивана Андреевича Александровича Солтановича, так называемые Солтаны Ставецкие (волынские), которые одновременно имели владения и в овруцком повете. Тем более, Илья и Гринко - сыновья Солтана (1483, Бонецкий), а не Ивана и согласно привилея короля Александра Семёну Александровичу Чарторыйскому от 29 августа 1496 года на Логожеск, Осташин, Споров и Каменец и сёла что к Логожску слушают, говорилось, что сюда не входит имение Солтановичей: оприше того имения, што Илья а Гринко Солтановичи держат и што отец их выслужил на отцы Семёна Чарторыйского. Другими словами, Илья и Гринко Солтановичи получили земли в районе Логойска.

Здесь есть очень интересная развязка. Согласно Литовской Метрики Гринко Солтанович получил от Александра Ягеллона село ПОД ЛОГОЙСКОМ - (Boniecki A. Poczet rodów w Wielkim księstwie Litewskim w. XV i XVI wieku. Warszawa, 1887, стр. 335), поскольку его подтвердил король Зигмунт в 1538 году, зятю его Юхне Ванковичу, женатому на его дочери (МЛ, 30 - современные регесты - ЛМ, Книга №20). Вольф, в свою очередь, также опираясь на Метрику определяет точное имя единственной дочери Гринька Солтановича - это Ганна Гриньковна Солтановна (МЛ, 46), которая сначала была женой князя Пузыны (я нашёл подтверждение МЛ, 28 №72) , а в 1538 году вместе со вторым мужем подтвердила владение отца - СЕЛИЩЕ И СЕНОЖАТЬ ПОД ЛОГОЙСКОМ (МЛ, 20) - ВОЛЬФ, стр. 406.

Интересный факт: Вольф, опираясь на работы польского историка Йосифа Яблоновского (18 век, не путать с Ал. Яблоновским) говорит о происхождении коростенских Выговских то ли от "русских княжат", то ли непосредственно от князя Богдана Глинского. Согласно же "Злотой книги шляхты польской" уже в 16 веке они происходят от овруцкого боярина Лукаша (Луки) , думаю от него Лучичи-Выговские. - Вольф, стр. 685.

К тому, к предыдущим сообщениям: нашёл массу оригинальных документов из Метрики Литовской, где идёт продолжение истории с Грицком, Солтаном и Богданом Шишками-Ставецкими на Волыни, что подтверждает их принадлежность к роду Солтанов, о чём также сказал и Вольф (стр. 681). Множество подобных документов есть и в Архиве Сангушков (Т. 3, стр. 207, 310, 314, 319, 341, 350. 358).