Бокшанский

Бокшанский Владимир Иосифович подполковник-инженер, католик. Жил в Киеве в середине 19 века. https://www.familysearch.org/tree/person/details/G84F-TLK
Был женат на Наталье Ивановне Дыбковской, православной.
Дети Иосиф (Жозеф) 1853 г. и Наталья 1859 г.
У Иосифа известны три сына, учившихся в кадетском корпусе: Евгений, Анатолий и Борис.
Евгений служил во 2 лейб-гусарском Павлоградском полку и погиб в первые дни мировой войны - 28 июля 1914 года!
У Бокшанских была собственность в Виленской губ. - имения Жольздишки и Тупальщизна. Тут на ВГД еще нашел сведения: Жодзишки и Спяглицкое, владелец Бокшанский и Керсновский.

В списках участников войны не нашел Анатолия и Бориса, но есть Владимир Иосифович Бокшанский, штабс-капитан, и Иван Иосифович Бокшанский, поручик.
Судя по именам-отчества, предполагаю, что из той же семьи. Тем более, что биография Ивана Иосифовича под это подходит.
Бокшанский Иван Иосифович
Фото.jpg

Даты жизни: 02.04.1887 -
Биография:
Родился 02.04.1887г. Православный. Из потомственных дворян Виленской губернии. Образование: общее - в С.-Петербургском реальном училище; военное - в Алексеевском военном училище по 1 разряду. Младший офицер пулеметной команды, на 01.01.1914 младший офицер 4 роты 168-го пехотного Миргородского полка.
Семья:
На 01.01.1914 холост
Чины:
подпоручик с 06.08.1910 (ст. 06.08.1909)
поручик с 15.11.1913 (ст. 06.08.1913)

Что же касается Владимира Иосифовича II (штабс-капитана), то есть записи о двух награждениях в 1915 г. А еще интереснее, что он был влюблен в будущую жену Михаила Булгакова Елену Нюрнберг и женился на ее сестре Ольге, которая стала очень знаменита, как секретарша Немировича-Данченко.

Мой интерес связан с тем, что Наталья Ивановна Дыбковская - тетя жены Дмитрия Николаевича Григоровича-Барского, знаменитого адвоката и моего дальнего родственника. И еще, как я установил, она - внучка Варвары Федоровны Гудим-Левкович, тети Николая Александровича Григорович-Барского.

Так что хотелось бы узнать, связан ли Владимир Иосифович Бокшанский, первый муж Ольги Бокшанской, печатавшей роман Булгакова "Мастер и Маргарита" с моими родственниками. Его дальнейшую судьбу после 1915 г. тоже хочется знать.
Тем более, что, как я писал, прототип Воланда - профессор Ник.Мих. Бубнов, специалист по Герберту Аврилакскому, тоже потомок Григорович-Барских.

Юліян Бакшанскі судя по тому что отец Иосиф и по месту - брат Владимира Иосифовича! https://be.wikipedia.org/wiki/...0%BA%D1%96

Юліян Бакшанскі (1824, маёнтак Тупальшчына Свянцянскага пав., цяпер Смаргонскі раён — 4 красавіка 1863, в. Свечкі, цяпер Маладзечанскі раён) — удзельнік вызваленчага руху і паўстання 1863—1864 гадоў у Беларусі і Літве. Пахаваны ў в. Плябань Маладзечанскага раёна[2],[3].

Вучыўся ў Віленскай гімназіі. У 1842 годзе за захоўванне забароненых кніг сасланы ў Разанскую губерню. Вярнуўшыся з ссылкі, у 1847 годзе зрабіў спробу падняць паўстанне смаргонскіх сялян. У сваім звароце да іх заклікаў аб'яднацца з гарадской беднатой і салдатамі і выступіць супраць памешчыкаў, чыноўнікаў і афіцэраў. Гэты план не здзейсніўся, Ю. Бакшанскі быў арыштаваны і асуджаны да 12 гадоў катаргі. У 1863 годзе арганізаваў і ўзначаліў атрад паўстанцаў і ў сутычцы з урадавымі войскамі на Віленшчыне загінуў[3].

Паўстанне

Артур Гротгер. «Бітва паўстанцаў»
У 1863 вярнуўся на радзіму. Далучыўся да паўстання, як і Кастусь Каліноўскі, належаў да шэрагу найбольш паслядоўных рэвалюцыянераў, якіх адрозна ад лібералаў («белых») звалі «чырвонымі». Гэты кірунак вызваленчага руху прадугледжваў дэмакратычную рэспубліку, перадачу зямлі сялянам, самавызначэнне народаў былой Рэчы Паспалітай. «Белыя» ж бачылі галоўнай мэтай паўстання толькі аднаўленне Рэчы Паспалітай у межах 1772 года.


Міхал Эльвіра Андрыёлі. «Вылазка паўстанцаў»
У хуткім часе Юльян Бакшанскі арганізаваў і ўзначаліў атрад паўстанцаў, які дзейнічаў на тэрыторыі Маладзечаншчыны і Вялейшчыны. Галоўнай мэтай было стварыць баяздольную, магутную арганізацыю, прыцягнуць да барацьбы шмат сялян, на якіх разлічваў Бакшанскі. Жыхары Маладзечна і Маладзечаншчыны падтрымалі Бакшанскага і бралі актыўны ўдзел у паўстанні, аднак сілы былі не роўныя. Расійскія ўлады на чале з Мураўёвым жорста выпростваліся з паўстанцамі і прыкладна ў маі 1863 года паўстанне было амаль задушана на ўсёй тэрыторыі Беларусі, толькі на Гарадзеншчыне працягвалася барацьба. Бакшанскі працягваў змагацца, але 4 красавіка 1863 года атрад трапіў у засаду да рускіх, у выніку чаго ў бітве каля вёсак Свечкі і Плябань (цяпер Маладзечанскі раён) падчас раптоўнага ар’ергарднага бою з царскімі казакамі загінуў амаль увесь атрад, у тым ліку кіраўнік атраду Юльян Бакшанскі, а таксама Рафал Малішэўскі, Людвік Ямант, Леапольд Банькоўскі і 15-гадовы Ігнацій Сулістроўскі. На месцы гераічнай смерці паўстанцаў, у наш час каля вёскі Плябань устаноўлены крыж і помнік[4][5].

Пасля паўстання на Маладзечаншчыне разгарнулася актыўная палітыка русіфікацыі края. Дарэчы, менавіта на Маладзечаншчыне, у 1944 годзе, у 105-гадовым веку, памёр апошні ўдзельнік гэтага паўстання, Ігнат Абрамовіч, які пахаваны ў мястэчку Краснае пад Маладзечнам[6].

Жодишки http://vadzianymlyn.by/
https://www.youtube.com/watch?v=S7zQtS0otxM

Еще был врач Викентий Осипович Бокшанский в 1864 г.

Фамилия: Бокшанский
Учебный год 1840-41
Факультет Медицинский
Курс 4
Своекоштный/казённокоштный Своекоштный
Фамилия Бокшанский
Имя Викентий
Каких лет 20
Какого вероисповедания Католического
Из какого состояния Из дворян
На каком содержании получ. Пособие
Какого поведения хорошего
Каких успехов в науках отличных
Который год в Университете 3
Где прежде обучался В Виленской Медико-Хирургич.Академии





А про Владимира Иосифовича мл. нашлась информация, что родился 1 февраля 1881 г. Из Виленской губ. Учился в Полоцком кадетском и Михайловском артиллерийском.

РГИА Ф. 200 Оп. 1 Д. 6078
Заголовок
Штаб Корпуса инженеров путей сообщения Министерства путей сообщения.
Формулярные списки.
Бокшанский Владимир Осипович, инженер-капитан.
Крайние даты 1855 г.

РГИА Ф. 200 Оп. 1 Д. 4113
Заголовок
Штаб Корпуса инженеров путей сообщения Министерства путей сообщения.
Об исключении из формулярного списка капитана Бокшанского бытности его под следствием.
Крайние даты 1854 г.
Количество листов 19