X Witold Komocki (1889 – 1962)

Wykładowcy Szkoły Morskiej w Tczewie. Stoją od lewej: Stanisław Dłuski, Antoni Ledóchowski, Aleksander Maresz, Aleksy Majewski, Witold Komocki, Tadeusz Kokiński. Siedzą od lewej: Kazimierz Bielski, Mamert Stankiewicz, Antoni Garnuszewski, Gustaw Kański, Jan Roiński

---

https://www.myheritage.com/sit...B9?lang=RU

---

Wy­kła­dow­cy Pań­stwo­wej Szko­ły Mor­skiej w Tcze­wie. Sie­dzą od le­wej: Ka­zi­mierz Biel­ski, Ma­mert Stan­kie­wicz, An­to­ni Gar­nu­szew­ski, Gu­staw Ka­ski, Jan Ro­iń­ski; sto­ją od le­wej: Sta­ni­sław Dłu­ski, An­to­ni Le­dó­chow­ski, Alek­san­der Ma­resz, Alek­sy Ma­jew­ski, Wi­told Ko­moc­ki i Ta­de­usz Ko­kiń­ski
**********************************************************************************************
Urodził się 4 stycznia 1889 roku w Dnietropietrowsku na Ukrainie jako syn inżyniera kolejowego. W 1917 roku ukończył w tym mieście Wydział Mechaniczny Instytutu Górniczego uzyskując tytuł magistra inżyniera. Dwa lata później wstąpił jako ochotnik w szeregi Wojska Polskiego. Niestety wskutek wady wzroku, a dokładnie astygmatyzmu nie mógł pełnić służby czynnej. Został jednak dowódcą grupy samochodowej podczas wojny polsko-bolszewickiej. W czasie działań wywiadowczych został ranny na rzece Niemen.
Он родился 4 января 1889 года г. Днепропетровск, Украина, в семье инженера станции. В 1917 году он окончил в этом городе-механический факультет инженерного института степени Mining магистра в технике. Два года спустя он присоединился в качестве волонтера в рядах польской армии. К сожалению, из-за неисправности зрение, и точно астигматизма не может служить на действительной военной службе. Тем не менее, он был командиром группы автомобиля во время польско-большевистской войны. Во время этой разведки он был ранен на реке Неман.
W 1921 roku, kiedy to skończyły się zmagania wojenne, zwolnił się ze służby i rozpoczął cywilną pracę. Początkowo był kierownikiem warsztatów samochodowych w Radomiu. Szybko jednak dał się poznać jako specjalista w dziedzinie górnictwa i metalurgii. Może to dziwić ze względu na jego dalszą karierę, jaka miała miejsce w tczewskiej, a później gdyńskiej Szkole Morskiej.
В 1921 году, когда он закончил военное усилие, он ушел в отставку со службы и начал гражданскую работу. Первоначально он был директором гаражей в Радоме. Но он быстро зарекомендовал себя как специалист в области горного дела и металлургии. Это может быть сюрпризом, потому что его более поздней карьеры, которая состоялась в г. Тчев и позже Гдыня морского училища.
Z placówką tą związał się już w jej początkach. Od maja do lipca 1923 roku pływał jako mechanik na statku szkoleniowym tejże placówki „Lwów”. Od następnego roku szkolnego, to jest od 1 września 1923 roku wykładał w szkole, głównie przedmioty techniczne. Była to technologia budowy silników spalinowych, rysunek techniczny i materiałoznawstwo, a także chemia. Takie też zajęcia miał w Gdyni, kiedy Szkoła Morska została tam przeniesiona. W Tczewie przez cztery lata uczył również w Szkole Rzemieślniczo – Przemysłowej.
С учреждением участие уже в его начинаний. С мая по июль 1923 года плавал механиком на учебном судне этого объекта ", Львов". Начиная со следующего учебного года, то есть с 1 сентября 1923 г., преподавал в школе, в основном техническим дисциплинам. Это был внутренний технологию строительства двигателя внутреннего сгорания, технический рисунок и материаловедения, химии. Такой захват имел в Гдыне, когда военно-морской колледж был перемещен там. В Тчева в течение четырех лет, он также преподавал в школе ремесел - промышленные.
Witold Komocki był cenionym specjalistą, między innymi dzięki licznym, zagranicznym praktykom. Swoje doświadczenie uzupełniał w fabrykach Fiata w Turynie i stoczniach francuskich, podglądając tam najnowocześniejsze w owym czasie wynalazki. W 1934 roku zorganizował w Gdyni ośrodek szybownictwa dla młodzieży. W 1936 roku wydał podręcznik „Silniki spalinowe”.
Витольд Komocki был уважаемым специалистом, среди прочего, благодаря многочисленным зарубежным опытом. Его опыт дополняется на заводах Fiat в Турине и французских верфях, глядя туда в то время самые современные изобретения. В 1934 году он организовал в Гдыне скользя центр для молодых людей. В 1936 году он опубликовал учебник «Двигатели».
Także druga wojna światowa nie przerwała jego pracy. W roku szkolnym 1939/1940 uczył w Szkole Technicznej we Lwowie, potem prowadził kursy samochodowe w Przemyślu i Radomiu. Następnie został przewieziony w północne rejony Związku Radzieckiego. W 1942 roku przeniósł się w okolice Kaukazu. Mieszkał tam aż do wkroczenia wojsk niemieckich. Wtedy to potajemnie przez Dnietropietrowsk, Lwów i Przemyśl dotarł do Radomia.
Кроме того, Вторая мировая война не остановить его работу. В школе 1939/1940 года он преподавал в Техническом училище во Львове, затем преподавал курсы автомобиль в Перемышле и Радоме. Затем он был доставлен в северных регионах Советского Союза. В 1942 году он переехал в непосредственной близости от Кавказа. Он жил там до вторжения германских войск. Тогда тайно Dnietropietrowsk, Львов и Перемышль прибыл в Радоме.
Czas wojny nie zatarł w Komockim pamięci o Szkole Morskiej. Już w 1945 roku wziął udział w jej reaktywacji jaka miała miejsce w Gdyni. Objął w niej stanowisko kierownika Wydziału Mechanicznego. W odrodzonej placówce zorganizował drużynę harcerską im. H. Kossakowskiego. Pełnił również rolę ławnika Izby Morskiej w Gdyni. Był dwukrotnie żonaty, z Stefanią Korzeniowską i Wandą Twarowską. Z pierwszego małżeństwa miał syna o imieniu Kazimierz.
Время войны не потер в Komockim памяти мореходное училище. Уже в 1945 году он принял участие в реактивации которого состоялась в Гдыне. Он взял ее в качестве главы Департамента машиностроения. В возрожденной учреждения он организовал команда разведать их. Х. Kossakowski. Он также служил в качестве присяжного заседателя Морской палаты в Гдыне. Он был дважды женат, Стефания Korzeniowska и Ванда Twarowska. От первого брака у него был сын по имени Казимеж.
Pod koniec życia zapadł na nieuleczalną chorobę, zdiagnozowaną przez lekarzy jako odmianę raka. Głęboka depresja w jaką popadł Witold Komocki sprawiła, iż popełnił samobójstwo 16 lutego 1962 roku. Został pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni. Jeszcze w czasie międzywojennym otrzymał liczne odznaczenia. Witold Komocki jest jednym z tych ludzi, bez których trudno sobie wyobrazić tczewskie początki Państwowej Szkoły Morskiej.
В конце своей жизни он сошел с неизлечимой болезнью, диагноз врачей, как разнообразие рака. Глубокой депрессии, в которой он упал Витольд Komocki сделал это покончил жизнь самоубийством 16 февраля 1962 года год. Он был похоронен на кладбище Witomińskim в Гдыне. Даже во время между двумя мировыми войнами получили многочисленные награды. Витольд Komocki является одним из тех людей, без которых трудно представить себе зачатки государственной Тчев морской школы.

Piotr Paluchowski

Na podstawie:
Mieczysław Widernik, Witold Komocki (1889 – 1962), [w:] Słownik Biograficzny Pomorza Nadwiślańskiego, t. 2, pod red. Zbigniewa Nowaka, Gdańsk 1994, s. 425.
Jerzy Pertek, Witold Komocki (1889 – 1962), [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. 13, Wrocław 1967 – 1968, s. 396 – 397.

Szkoła Morska w Tczewie – kadra dydaktyczna, absolwenci (fragment kroniki J. Dylkiewicza)

---

datowanie:
1920-1930

obiekty powiązane:
Szkoła Morska / obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie przy ulicy Szkoły Morskiej 1 / w latach 1945-1969 Państwowe Liceum Pedagogiczne / daw. szkoła żeńska [Mädchenschule] (budowę powszechnej szkoły żeńskiej rozpoczęto w Tczewie w roku 1911; w roku 1914 w wyposażonym w centralne ogrzewanie budynku szkolnym dowództwo pruskiej armii zorganizowało lazaret dla rannych żołnierzy; w kolejnych latach – od roku 1916 – w budynku mieściły się koszary niemieckiej straży granicznej – koszary Grenzschutzu, w latach 1920-1930 swoją siedzibę miała w tym miejscu pierwsza w Polsce Szkoła Morska, założona przez kmdra Antoniego Garnuszewskiego; wiosną 1930 roku Szkołę Morską przeniesiono do Gdyni, od tego roku w budynku zaczęła działać Szkoła Powszechna nr 5 przekształcona następnie, w roku 1945, w Liceum Pedagogiczne; historia tczewskiego Liceum im. Marii Skłodowskiej-Curie sięga roku 1948, to właśnie we wrześniu 1948 roku, przy ulicy Parkowej w Tczewie, rozpoczęła działalność 11-letnia Szkoła Ogólnokształcąca (rozwojowa) Stopnia Podstawowego i Licealnego; siedzibą szkoły został nowoczesny gmach wybudowany w roku 1934 przez niemieckie stowarzyszenie Deutscher Schulverein [chodzi o obecną siedzibę Zespołu Szkół Technicznych przy ulicy Parkowej 1]; w 1955 roku placówka przyjęła nazwę: Szkoła Podstawowa i Liceum Ogólnokształcące Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Tczewie; w 10. rocznicę powstania szkoły, z inicjatywy ówczesnego dyrektora Bronisława Kalkowskiego oraz nauczycielki fizyki prof. Wiktorii Dunajskiej, nadano placówce imię polskiej noblistki Marii Skłodowskiej-Curie, „przy udziale Komitetu Rodzicielskiego, a zwłaszcza państwa H. i St. Chylickich, Maruczyńskich i Kawczyńskich szkoła otrzymała również sztandar.”; w 1966 roku, po zakończeniu działalności tczewskiego Liceum Pedagogicznego, mieszczącego się w budynku przy obecnej ulicy Szkoły Morskiej 1, podjęto decyzję o przeniesieniu tam Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie [w drugiej połowie lat 60-tych władze oświatowe postanowiły zakończyć działalność liceów pedagogicznych, które jak uznano, spełniły już swoje główne zadanie, a więc przygotowanie kadry pedagogicznej dla powojennej oświaty]; moment pożegnania z placówką przy ulicy Parkowej w sposób następujący opisano na kartach kroniki szkolnej: Nauczycielom tak jak i nam, jest trudno rozstać się z murami naszej szkoły. Często narzekaliśmy na nauczycieli i szkołę, a teraz kiedy nastąpiło rozstanie, jest nam smutno i ogarnął nas żal; 1 września 1966 roku w sali gimnastycznej dawnego Liceum Pedagogicznego powitał zebranych nowy dyrektor LO im. Marii Skłodowskiej-Curie p. Adam Jabłoński; w 1970 roku na terenie szkoły zorganizowano obchody 50-lecia szkolnictwa morskiego, z tej okazji do Tczewa przybyli między innymi wykładowcy i absolwenci szkoły z kpt. żw. Konstantym Maciejewiczem, kpt. żw. Antonim Ledóchowskim, kpt. żw. Karolem Olgierdem Borchardtem, a także ówczesnymi ministrami Oświaty, Wychowania oraz Żeglugi; w 1979 roku otwarto w tczewskiej placówce Izbę Tradycji Szkoły Morskiej; w 1993 roku I LO obchodziło dwa jubileusze: jubileusz 35-lecia nadania szkole imienia Marii Skłodowskiej-Curie oraz jubileusz 45-lecia istnienia placówki, wydana została wówczas publikacja okolicznościowa zatytułowana Jednodniówka Jubileuszowa pod redakcją Elżbiety Szałańskiej i Edwarda Grabowskiego; w czerwcu 2002 roku odbył się w Tczewie długo oczekiwany Zjazd Trzech Liceów, na który z różnych stron świata przybyli absolwenci LO im. Adama Mickiewicza, Liceum Pedagogicznego i LO im. M. Skłodowskiej-Curie; z tej okazji wydana została publikacja jubileuszowa zatytułowana Zjazd Absolwentów Liceów / za: http://www.sklodowska.szkola.t...ia-szkoly; „Ocalić od zapomnienia… ciąg dalszy” : publikacja okolicznościowa z okazji 60-lecia Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie w Tczewie / praca zbiorowa pod red. Bożeny Deja-Gałeckiej
STS Lwów / Statek szkolny „Lwów” – polski żaglowiec szkolny, pierwsza „kolebka nawigatorów”; zwodowany w 1869 roku w w stoczni G. R. Cloover & Co. w Birkenhead (Anglia) jako statek towarowo-pasażerski; pierwotnie 3-masztowa fregata o nazwie „Chinsura”; latem 1920 roku zakupiony dla nowo powstającej Szkoły Morskiej w Tczewie [komendantem żaglowca był Tadeusz Ziółkowski, oficerem nawigacyjnym Mamert Stankiewicz, starszym oficerem Konstanty Matyjewicz-Maciejewicz, radiotelegrafistą Alojzy Kwiatkowski, żaglomistrzem Jan „Waju” Leszczyński]; statek o nośności 1293 BRT, długości kadłuba 79 m, szerokości 11,4 m, zanurzeniu do 7 m, powierzchni żagli ok. 1500 m2 mógł w czasie służby szkoleniowej pomieścić 35 marynarzy i 140 uczniów
Szkoła Morska w Tczewie – profesorowie:
Antoni Garnuszewski (1886-1964) – inżynier komunikacji, absolwent Szkoły Morskiej w Odessie (Wydział Nawigacyjny), Politechniki w Petersburgu (Wydział Budowy Okrętów) oraz Inżynieryjnej Szkoły Morskiej w Kronsztadzie (egzamin oficerski), uczestnik rejsu szkoleniowego STS Lwów, autor pierwszych polskich podręczników z zakresu budownictwa okrętowego („Budowa okrętu” i „Teoria okrętu”), od sierpnia 1929 roku naczelnik wydziału administracji morskiej, zastępca dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni, od kwietnia 1945 roku naczelnik wydziału żeglugi nowo powstałego Głównego Urzędu Morskiego w Gdańsku, zawodowo związany z Państwową Szkołą Morską w Gdyni, dyrektor i organizator tczewskiej Szkoły Morskiej
inż. technolog. Kazimierz Bielski „Dziadek” / „Dziadzio” (1860-1939) – absolwent petersburskiego Instytutu Technologicznego, profesor, a zarazem pierwszy kierownik Wydziału Mechanicznego Szkoły Morskiej w Tczewie (przedmioty: mechanika, mechanizmy okrętowe, termodynamika, rysunek techniczny, projektowanie silników okrętowych), główny inżynier warsztatów naprawczych Żeglugi Wiślanej, członek Stowarzyszenia Pracowników na Polu Rozwoju Żeglugi „Bandera Polska”, nauczyciel akademicki uhonorowany między innymi Złotym Krzyżem Zasługi (1927) oraz Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości (1929), autor publikacji” „Mechanika teoretyczna”, „Turbiny parowe i zastosowanie ich do napędu statków oraz podstawowe wiadomości z termodynamiki”, „Prawidłowe wykonywanie rysunków maszynowych podług Polskich Norm Kreślenia Technicznego”, itd.
Franciszek Konrad Rydziewski – proboszcz parafii kamieńskiej, dziekan, prałat i prepozytor odnowionej Kapituły Kolegiackiej w Kamieniu [posługę w Kamieniu ks. Rydziewski pełnił do śmierci, tj. do dnia 31 lipca 1965 roku]; Franciszek Rydziewski przyjął święcenia kapłańskie 9 marca 1913 roku; posługę wikariuszowską sprawował kolejno w Wygodzie, Kartuzach, Grudziądzu, Bysławiu oraz Chełmży]; od 1 września 1922 roku pełnił obowiązki kapelana Państwowej Szkoły Morskiej [ks. Franciszek, mimo iż był kapelanem statku szkoleniowego „Lwów” nie uczestniczył w rejsach, sprawował jedynie uroczyste Eucharystie przed kolejnymi wyprawami szkoleniowca]; ksiądz Rydziewski angażował się w politykę, należał do Stronnictwa Narodowego oraz Zrzeszenia Rodaków z Warmii, Mazur i Ziemi Malborskiej
kpt. ż.w. Gustaw Kański – absolwent Szkoły Morskiej w Odessie (Wydział Nawigacyjny), wykładowca Państwowej Szkoły Morskiej w Tczewie (przedmioty: locja, praktyka morska, dokumentacja okrętowa, roboty linowe), inspektor szkolny (faktyczny zastępca dyrektora tczewskiej Szkoły Morskiej), kierownik Wydziału Nawigacyjnego SM w Tczewie, najbliższy współpracownik Antoniego Garnuszewskiego
Tadeusz Kokiński – mechanik, kierownik warsztatów, wykładowca Państwowej Szkoły Morskiej w Tczewie (przedmioty: mechanizmy okrętowe, gospodarstwo maszynowe na statkach), członek kadry kierowniczej SM w Tczewie
inż. Witold Komocki – wykładowca Państwowej Szkoły Morskiej w Tczewie (przedmioty: chemia, technologia, wytrzymałość materiałów, materiałoznawstwo, silniki spalinowe, kreślenie)
Aleksander Maresz – wykładowca Państwowej Szkoły Morskiej w Tczewie (przedmioty: algebra, geometria, trygonometria, różniczki, całki)
Antoni Ledóchowski / Antoni Maria Józef Maksymilian Ledóchowski, wł. Halka-Ledóchowski, pseud. „Antoś”, „Ledóch”, „Dziadek” (1895-1972) – hrabia, oficer austriackiej i polskiej Marynarki Wojennej (kapitan marynarki), nestor polskiego szkolnictwa morskiego, jeden z pierwszych wykładowców Szkoły Morskiej w Tczewie (przedmioty: matematyka, dewiacja magnetyczna kompasów, astronomia, locja), w latach 1930-1939 zawodowo związany z Państwową Szkołą Morską w Gdyni, wykładowca astronawigacji w Państwowej Szkole Rybołówstwa Morskiego w Szczecinie (do 1965 roku), autor pierwszych w niepodległej Polsce podręczników do nawigacji: „Astronomia żeglarska” (1928), „Tablice nawigacyjne” (1933), „Kurs nawigacji” (1942), „Astronawigacja”, „Dewiacja kompasu”
kpt. ż. w. Stanisław Dłuski – intendent, wykładowca Państwowej Szkoły Morskiej w Tczewie (przedmioty: dewiacja kompasu)
Aleksy Majewski – wykładowca Państwowej Szkoły Morskiej w Tczewie (przedmioty: język polski, historia, prawo morskie), kierownik Instytutu Wydawniczego Szkoły Morskiej w Tczewie
Stanisław Poradowski – wykładowca Państwowej Szkoły Morskiej w Tczewie (przedmioty: fizyka, elektrotechnika)
Adolf Hryniewiecki – starszy wychowawca, wykładowca Państwowej Szkoły Morskiej w Tczewie (przedmioty: oceanografia, meteorologia, geografia gospodarcza), autor publikacji „Zarys meteorologji z 39 rysunkami w tekście i 10 tablicami”, wydanej nakładem Instytutu Wydawniczego Szkoły Morskiej w Tczewie, kierownik stacji meteorologicznej założonej w roku 1927 przy SM w Tczewie (elementy wyposażenia stacji: 1 termometr maximum, 1 termograf systemu Richarda, 1 barometr rtęciowy, 1 barograf systemu Richarda, 1 aneroid, 1 psychrometr, 1 higrograf systemu Richarda, 1 deszczomierz systemu Hellmana, 1 wiatromierz systemu Wilda, 2 anemometry)
Kazimierz Konopka – wychowawca, nauczyciel gimnastyki
Bronisław Topolnicki – wykładowca Państwowej Szkoły Morskiej w Tczewie (przedmioty: język angielski)
Szkoła Morska w Tczewie – uczniowie / absolwenci:
Czesław Antkowiak (Wydział Nawigacyjny)
Kazimierz Bartoszyński (Wydział Nawigacyjny)
Andrzej Cienciała / Andrzej Cięciała (Wydział Nawigacyjny)
Stefan Ciundziewicki (Wydział Nawigacyjny)
Zbigniew Deyczakowski (Wydział Nawigacyjny)
Adam Fedorowicz (Wydział Nawigacyjny)
Lucjan Frenkiel (Wydział Nawigacyjny)
Wacław Jastrzębowski (Wydział Nawigacyjny)
Zygmunt Kinast (Wydział Nawigacyjny)
Stanisław Kosko (Wydział Nawigacyjny)
Wacław Michalski (Wydział Nawigacyjny)
Jerzy Prokulski (Wydział Nawigacyjny)
Leon Rusiecki (Wydział Nawigacyjny)
Zenon Słomkowski (Wydział Nawigacyjny)
Józef Starbała (Wydział Nawigacyjny)
Rowmund Piłsudski (Wydział Nawigacyjny)
Wincenty Dumania (Wydział Mechaniczny)
Michał Kisielewski (Wydział Mechaniczny)
Stefan Kołodziejski (Wydział Mechaniczny)
Stanisław Markuszewski (Wydział Mechaniczny)
Władysław Milewski (Wydział Mechaniczny)
Józef Ojczymek (Wydział Mechaniczny)
Jan Pawłowski (Wydział Mechaniczny)
Władysław Staniak (Wydział Mechaniczny)
Mieczysław Szafruga (Wydział Mechaniczny)
Bohdan Tarchalski (Wydział Mechaniczny)
Tadeusz Węgrowski (Wydział Mechaniczny)
Stanisław Wojciechowski (Wydział Mechaniczny)
Bazyli Wojnarowski (Wydział Mechaniczny)
Ryszard Zdanowicz (Wydział Mechaniczny)
osoby powiązane:
Józef Dylkiewicz / Józef Nałęcz-Dylkiewicz (1906-1989) – kronikarz (autor bogato ilustrowanej kroniki miasta Tczewa), piewca ziemi tczewskiej, nauczyciel, poeta, publicysta, żołnierz AK okręgu wileńskiego (pseudonim Euzebiusz), działacz kulturalno-oświatowy, absolwent trzyletniego studium teatralnego, sekretarz lokalnego oddziału Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich, przewodniczący Komisji Oświaty i Kultury, jeden z założycieli Towarzystwa Miłośników Ziemi Tczewskiej (od 1978 roku członek honorowy Towarzystwa Miłośników Ziemi Tczewskiej), od 1985 roku członek Stowarzyszenia „Wisła-Odra”, autor między innymi „Kantaty o Tczewie”
hasła przedmiotowe:
Tczew, Szkoła Morska w Tczewie, Szkoła Morska 1920-1930, Tczew – historia – 1920-1930, edukacja, szkolnictwo, oświata, Antoni Garnuszewski (1886-1964), statek szkolny Lwów, Lwów – okręt Marynarki Wojennej RP, statek szkolny Lwów 1920-1938, Szkoła Morska w Tczewie – profesorowie, Szkoła Morska w Tczewie – kadra dydaktyczna, Szkoła Morska w Tczewie – uczniowie, Szkoła Morska w Tczewie – absolwenci

sygnatura:
Pict0053-Pict0055
https://skarbnica.tczew.pl/162...f_16524/1/