Pierwsze wzmianki dotyczące rodziny Kamockich pojawiają się z końcem XIV w. Przeczytać można m.in. .o Pietraszu Kamockim, występującym w 1386 r. w Sieradzu, Marku Kamockim i Stanisławie Kamockim, którzy siedzieli w Kamocinie i mieli udziały w Woli Kamockiej w latach 1411 – 1415, Piotrze Kamockim, który miał syna Mikołaja na Uniwersytecie w Krakowie w 1407 r.
Ïåðâûå óïîìèíàíèÿ î ñåìüå Êàìîöêè ïîÿâëÿþòñÿ â êîíöå ÷åòûðíàäöàòîãî âåêà. Âû ìîæåòå ïðî÷èòàòü, m.in, î Ïåòðàøå Êàìîöêîì, êîòîðûé ïîÿâèëñÿ â 1386 ãîäó â Ñåðàäçè, Ìàðåêå Êàìîöêîì è Ñòàíèñëàâå Êàìîöêîì, êîòîðûå çàñåäàëè â Êàìîöèíå è èìåëè äîëè â Âîëå-Êàìîöêîé â 1411 – 1415 ãîäàõ, î Ïåòðå Êàìîöêîì, ó êîòîðîãî â 1407 ãîäó â Êðàêîâñêîì óíèâåðñèòåòå ðîäèëñÿ ñûí Ìèêîëàé.
W XIV w. Kamoccy mieszkali głównie na terenie województwa sieradzkiego, w powiecie piotrkowskim gdzie były położone wsie Kamocin Większy, Kamocin Mniejszy, Kamocinek , Wola Kamocińska (Wola Kamocka). To właśnie od nazw tych wsi (które istnieją do dzisiaj tj. Kamocin, Kamocinek i Wola Kamocka) Kamoccy wzięli swoje nazwisko. Zauważyć jednak należy, ze na terenach tych wsi dziedziczyły obce sobie nawzajem rody, które przyjęły to samo nazwisko. Nie był to jeden ród Kamockich, lecz byli to Kamoccy z rodu Jelitów, Kamoccy z Rodu Lubrzów, Kamoccy z rodu Ostojów i Kamoccy z rodu Prusów herbu Wilczekosy. To właśnie świadomość tego odrębnego pochodzenia nawzajem obcych sobie rodowo Kamockich wyrażała się w pisaniu jednych z „Kamocina”, innych „z Kamocinka”, jeszcze innych z „Woli Kamockiej”.
Pierwszym wymienianym w drzewach genealogicznych rodu Kamockich herbu Wilczekosy jest Mikołaj Kamocki (ur. 1460 r., zm. po 1512 r.), który traktowany jest jako pierwsze pokolenie tego rodu.
 ÷åòûðíàäöàòîì âåêå. Ñåìüÿ Êàìîöêèõ æèëà â îñíîâíîì â Ñåðàäçèíñêîì âîåâîäñòâå, â ϸòðêóâñêîì ïîâÿòå, ãäå íàõîäèëèñü äåðåâíè Êàìîöèí Âåëüêè, Êàìîöèí Ìàëû, Êàìîöèíåê è Âîëÿ Êàìîöèíüñêà. Èìåííî îò íàçâàíèé ýòèõ äåðåâåíü (êîòîðûå ñóùåñòâóþò è ñåãîäíÿ, ò.å. Êàìîöèí, Êàìîöèíåê è Âîëÿ Êàìîöêà) ñåìüÿ Êàìîöêèõ âçÿëà ñâîþ ôàìèëèþ. Ñëåäóåò, îäíàêî, îòìåòèòü, ÷òî â ðàéîíàõ ýòèõ äåðåâåíü ïî íàñëåäñòâó ïåðåäàâàëèñü ÷óæèå äðóã äðóãó ñåìüè, íîñèâøèå îäíó è òó æå ôàìèëèþ. Ýòî áûë íå îäèí ðîä Êàìîöêèõ, à Êàìîöêèå èç ðîäà Åëèòû, Êàìîöêèå èç ðîäà Ëþáæ, Êàìîöêèå èç ðîäà Îñòîÿ è Êàìîöêèå èç ðîäà Ïðóñà ãåðáà Âèëü÷åêîñîâ. Èìåííî îñîçíàíèå ýòîãî îáîñîáëåííîãî ïðîèñõîæäåíèÿ Êàìîöêèõ, íåçíàêîìûõ äðóã äðóãó ïî ëèíèè, âûðàçèëîñü â ñî÷èíåíèÿõ îäíèõ èç «Êàìîöèíà», äðóãèõ èç «Êàìîöèíåêà», òðåòüèõ èç «Âîëè Êàìîöêîé».
Ïåðâûì ÷åëîâåêîì, óïîìÿíóòûì â ãåíåàëîãè÷åñêîì äðåâå ðîäà Êàìîöêèõ íà ãåðáå Âèëü÷åêîñîâ, ÿâëÿåòñÿ Ìèêîëàé Êàìîöêèé (ðîäèëñÿ â 1460 ãîäó, óìåð ïîñëå 1512 ãîäà), êîòîðûé ñ÷èòàåòñÿ ïåðâûì ïîêîëåíèåì ýòîé ñåìüè.
Na przełomie XVIII i XIX w. Antoni Kamocki (IX pokolenie) zakupił Kościelec, Posiłów, Piekary, Ciborowice, Ostrów i Klimontów (ok. 3500 ha) – wsie położone na pograniczu woj. krakowskiego i kieleckiego (powiat Proszowice), a siedzibą rodu stał się dwór w Posiłowie, w którym rodzina (pokolenia od IX do XIII) Kamockich zamieszkiwała do końca II wojny światowej. W okolicach Posiłowa pobudowano także kaplicę – Grób Rodu Kamockich.
Íà ðóáåæå âîñåìíàäöàòîãî è äåâÿòíàäöàòîãî âåêîâ Àíòîíèé Êàìîöêèé (9-å ïîêîëåíèå) ïðèîáðåë Êîñöåëåö, Ïîñèëóâ, Ïåêàðû, Öèáîðîâèöå, Îñòðîâ è Êëèìîíòóâ (îêîëî 3500 ãà) – äåðåâíè, ðàñïîëîæåííûå íà ãðàíèöå Êðàêîâñêîãî è Êåëüöêîãî âîåâîäñòâ (Ïðîøîâèöêèé ïîâÿò), à ðåçèäåíöèåé ñåìüè ñòàëà óñàäüáà â Ïîñèëîâå, ãäå ñåìüÿ Êàìîöêèõ (ïîêîëåíèÿ ñ 9-ãî ïî 13-å ïîêîëåíèå) æèëà äî êîíöà Âòîðîé ìèðîâîé âîéíû.  îêðåñòíîñòÿõ Ïîñèëîâà òàêæå áûëà ïîñòðîåíà ÷àñîâíÿ – óñûïàëüíèöà ðîäà Êàìîöêèõ.
Po zakończeniu II wojny światowej rodzina Kamockich zmuszona została do opuszczenia Posiłowa i po długiej tułaczce osiadła ostatecznie w Poznaniu. W Poznaniu urodził się Stanisław Maria Kamocki (XIV pokolenie), który w niespełna rok po urodzeniu przeniósł się wraz z rodzicami do Konina (Bożena Kamocka – matka Stanisława Kamockiego otrzymała pracę w nowotworzonym Liceum Medycznym w Koninie). W Koninie Stanisław Kamocki mieszkał do 2001 r. po czym przeniósł się do miejscowości Stawisko gm. Kramsk, gdzie zakupił dom. To właśnie w miejscowości Stawisko zamieszkali zaraz po urodzeniu Marta, Michał i Magdalena Kamoccy (XV najmłodsze pokolenie Kamockich).
Ïîñëå îêîí÷àíèÿ Âòîðîé ìèðîâîé âîéíû ñåìüÿ Êàìîöêèõ áûëà âûíóæäåíà ïîêèíóòü Ïîñèëóâ è ïîñëå äîëãèõ ñêèòàíèé îêîí÷àòåëüíî ïîñåëèëàñü â Ïîçíàíè. Ñòàíèñëàâ Ìàðèÿ Êàìîöêèé (14-å ïîêîëåíèå) ðîäèëñÿ â Ïîçíàíè, à ìåíåå ÷åì ÷åðåç ãîä ïîñëå ðîæäåíèÿ ïåðååõàë ñ ðîäèòåëÿìè â Êîíèí (Áîæåíà Êàìîöêà – ìàòü Ñòàíèñëàâà Êàìîöêîãî óñòðîèëàñü íà ðàáîòó â òîëüêî ÷òî ñîçäàííóþ Ìåäèöèíñêóþ ñðåäíþþ øêîëó â Êîíèíå). Ñòàíèñëàâ Êàìîöêèé æèë â Êîíèíå äî 2001 ãîäà, ïîñëå ÷åãî ïåðååõàë â Ñòàâèñêî â ãìèíó Êðàìñê, ãäå êóïèë äîì. Èìåííî â äåðåâíå Ñòàâèñêî ñðàçó ïîñëå ðîæäåíèÿ ïîñåëèëèñü Ìàðòà, Ìèõàë è Ìàãäàëåíà Êàìîöêèå (ïÿòíàäöàòîå ñàìîå ìîëîäîå ïîêîëåíèå Êàìîöêèõ).
Stanisław Kamocki \ Ñòàíèñëàâ Êàìîöêèé
Stanisław Kamocki, 1892 – 1985, nie mieszkał w swym rodzinnym majątku w Posiłowie, ponieważ posiadał również majątek w powiecie gostyńskim, skąd został we wrześniu 1939 r. wraz z rodziną – żoną, dwoma nieletnimi synami, jedną dorastającą i jedną nieletnią córką – przez Niemców wysiedlony. Po trzymiesięcznej tułaczce w prowizorycznych obozach dla wysiedlonych udało się rodzinie państwa Kamockich dotrzeć do Posiłowa. Bezpośrednio w ruchu oporu tj. ZWZ – AK, zaangażowany był syn Stanisława – Feliks Kamocki, 1922 – 1991 (ojciec właściciela pamiątek).
Ñòàíèñëàâ Êàìîöêèé, 1892 – 1985 ãã., íå æèë â ñâîåì ðîäîâîì èìåíèè â Ïîñèëîâå, ïîòîìó ÷òî ó íåãî òàêæå áûëî èìåíèå â Ãîñòèíñêîì ðàéîíå, îòêóäà îí áûë èçãíàí íåìöàìè â ñåíòÿáðå 1939 ã. âìåñòå ñî ñâîåé ñåìüåé – æåíîé, äâóìÿ íåñîâåðøåííîëåòíèìè ñûíîâüÿìè, îäíèì ïîäðîñòêîì è îäíîé íåñîâåðøåííîëåòíåé äî÷åðüþ. Ïîñëå òðåõ ìåñÿöåâ ñêèòàíèé ïî âðåìåííûì ëàãåðÿì äëÿ ïåðåìåùåííûõ ëèö ñåìüå Êàìîöêèõ óäàëîñü äîáðàòüñÿ äî Ïîñèëîâà. Ñûí Ñòàíèñëàâà, Ôåëèêñ Êàìîöêèé, ïðèíèìàë íåïîñðåäñòâåííîå ó÷àñòèå â äâèæåíèè ñîïðîòèâëåíèÿ, ò.å. ZWZ – AK, 1922 – 1991 ãã. (îòåö âëàäåëüöà ñóâåíèðîâ).
… W majątku Posiłów kwaterowały wielokrotnie oddziały partyzanckie AK oraz dowództwo II batalionu p.p. AK (d-ca „Wojniłowicz”). Poza tym w domu państwa Kamockich w Posiłowie przebywało czasowo wiele osób ukrywających się za zamachy na Niemców lub ucieczki z obozów …, osoby wysiedlone, po powstaniu warszawskim … . Właściciele Posiłowa płacili na cele Delegatury Rządu na kraj przypadające na nich kwoty pieniężne oraz wysyłali paczki do oflagów i stalagów.
... Ïàðòèçàíñêèå îòðÿäû Àðìèè Êðàéîâîé è êîìàíäîâàíèå 2-ãî áàòàëüîíà Àðìèè Êðàéîâîé (êîìàíäèð Âîéíèëîâè÷) áûëè ðàñêâàðòèðîâàíû â èìåíèè Ïîñèëóâ. Êðîìå òîãî, â äîìå ñåìüè Êàìîöêèõ â Ïîñèëîâå áûëî ìíîãî ëþäåé, âðåìåííî ñêðûâàâøèõñÿ äëÿ íàïàäåíèé íà íåìöåâ èëè áåæàâøèõ èç ëàãåðåé..., ëþäåé, ïåðåìåùåííûõ ïîñëå Âàðøàâñêîãî âîññòàíèÿ.... Âëàäåëüöû Ïîñèëîâà ïëàòèëè ñâîè äåíüãè äëÿ íóæä ïðàâèòåëüñòâåííîé äåëåãàöèè â Ïîëüøå è îòïðàâëÿëè ïîñûëêè âî ôëàãè è øòàëàãè.
Ziemiaństwo polskie 1920 – 1945, red. Janina Leskiewiczowa; Instytut Historii Polskiej PAN; PWN Warszawa 1988
Ïîëüñêàÿ øëÿõòà 1920 – 1945 ãã., ïîä ðåä. ßíèíû Ëåñêåâè÷îâîé; Èíñòèòóò ïîëüñêîé èñòîðèè Ïîëüñêîé àêàäåìèè íàóê; PWN Âàðøàâà 1988
Na wystawie oprócz genealogii rodziny Kamockich, ułożonej w 1836 r. przez Walentego Kamockiego, oraz dokumentu potwierdzającego szlachectwo z 1838 r. wyeksponowane są portrety przodków m.in: szambelana Franciszka Kamockiego, ok. 1760 – po 1823, sygn.: Vincenciusz Rabak 1803 r., Kajetana Stablewskiego, ok. 1770 – 1841, sygn. Jan Sagowski, 1806 r., Karola Stablewskiego, 1796 – 1843, sygn.: F. Sarnecki, Melanii z Drwęskich Stanisławowej Sczanieckiej, ca. 1810 r., Stanisława Sczanieckiego, 1806 – 1836, Karoliny z Rogawskich Kamockiej, 1800 – 1852, Antoniego Kamockiego, 1800 – 1865, Hipolita Bronikowskiego, 1829 – 1890, sygn. Marceli Krajewski 1887 r.
Ïîìèìî ãåíåàëîãèè ðîäà Êàìîöêèõ, ñîñòàâëåííîé â 1836 ã. Âàëåíòèåì Êàìîöêèì, è äîêóìåíòà, ïîäòâåðæäàþùåãî äâîðÿíñòâî 1838 ã., â ýêñïîçèöèþ âêëþ÷åíû òàêæå ïîðòðåòû ïðåäêîâ Ì.Èí: êàìåðãåðà Ôðàíöèøåêà Êàìîöêîãî, îê. 1760 – ïîñëå 1823 ã., ïîäïèñàíî: Âèí÷åíöèóø Ðàáàê 1803 ã., Êàåòàí Ñòàáèëüíûé, îê. 1770 – 1841 ãã., ïîäïèñü. ßí Ñàãîâñêèé, 1806 ã., Êàðîëü Ñòþáëåâñêèé, 1796 – 1843 ãã., ïîäïèñü: Ô. Ñàðíåöêèé, Ìåëàíèÿ Ñòàíèñëàâîâà Ùàíåöêàÿ óðîæä¸ííàÿ Äðâåíñêàÿ, îê. 1810 ã., Ñòàíèñëàâ Ùàíåöêèé, 1806 – 1836 ãã., Êàðîëèíà Êàìîöêà, óðîæä¸ííàÿ Ðîãàâñêàÿ, 1800 – 1852 ãã., Àíòîíèé Êàìîöêèé, 1800 – 1865 ãã., Èïîëèò Áðîíèêîâñêèé, 1829 – 1890 ãã., ïîäïèñü. Ìàðñåëü Êðàåâñêèé 1887 ã.
Z rodzinnej biblioteki pochodzą starodruki m.in.: mapa z 1736 r., ukazująca fragment południowych granic Rzeczpospolitej: Theatre dr la guerre entre les Russes et les Turcs,
Dzieje Polski Joachima Lelewela z 1837 r., Zygmuntowskie czasy I. Kraszewskiego z 1846 r., Książeczka Św. Jadwigi wyd.: J. Munk, Poznań 1823 r., Les Oeuvres de Monsieur Moliere,
Szwajcaria 1741 r., Le Spectacle de le Nature, Jean Neaulme, 1739 r., Brandedenburgischer Ingenieur, Berlin 1698 r., Mszał Rzymski, Drukarnia Paszkowskiego, 1874 r., Pismo Święte
Starego i Nowego Testamentu” w przekładzie Jakuba Wujka , 1873 r., z ilustracjami Gustawa Dore`.
Ñòàðûå ãðàâþðû ïðîèñõîäÿò èç ñåìåéíîé áèáëèîòåêè, m.in êàðòà 1736 ãîäà, íà êîòîðîé ïîêàçàí ôðàãìåíò þæíûõ ãðàíèö Ðå÷è Ïîñïîëèòîé: Theatre dr la guerre entre les Russes et les Turcs,
Dzieje Polish Joachima Lelewela z 1837 r., Zygmuntowskie czasy I. Kraszewskiego z 1846 r., Księga Św. Jadwigi wyd.: J. Munk, Poznań 1823, Les Oeuvres de Monsieur Moliere,
Øâåéöàðèÿ 1741, Le Spectacle de le Nature, Jean Neaulme, 1739, Brandedenburgischer Ingenieur, Áåðëèí 1698, Ðèìñêèé ìèññàë, òèïîãðàôèÿ Ïàøêîâñêîãî, 1874, Ñâÿùåííîå Ïèñàíèå, Âåòõèé è Íîâûé Çàâåòû» â ïåðåâîäå ßêóáà Âóåêà, 1873 ã., ñ èëëþñòðàöèÿìè Ãóñòàâà Äîðå».
Niezwykłe są pamiątki po prababce właściciela pamiątek, Karolinie Kamockiej z d. Chwalibóg, 2.02.1867 – 4.04. 1954, Poznań. Karolina Kamocka była znaną osobą – pamiętali ją najstarsi mieszkańcy Posiłowa. Uczyła się w Sacré – Coeur we Lwowie i swoje zainteresowania pogłębiała studiując literaturę z dziedziny astronomii, chemii, fizyki, astrologii i medycyny (potrafiła leczyć wiele schorzeń, zwłaszcza choroby oczu). Obdarzona wieloma umiejętnościami – pisała wiersze, malowała, haftowala, szyła ornaty, a pieśń maryjna Jej autorstwa śpiewana jest w kościele w Kościelcu; przez 25 lat pisała pamiętniki o wydarzeniach z najbliższej okolicy, o sprawach domowych ale również o sytuacji w świecie.
Íåîáû÷íû ñóâåíèðû ïðàáàáóøêè âëàäåëüöà ñóâåíèðîâ, Êàðîëèíû Êàìîöêîé, óðîæä¸ííîé Õâàëèáóã, 2.02.1867 – 4.04.1954, Ïîçíàíü. Êàðîëèíà Êàìîöêà áûëà èçâåñòíîé ëè÷íîñòüþ – åå çàïîìíèëè ñòàðåéøèå æèòåëè Ïîñèëîâà. Îíà ó÷èëàñü â Ñàêðå-Êåð âî Ëüâîâå è óãëóáèëà ñâîè èíòåðåñû, èçó÷àÿ ëèòåðàòóðó â îáëàñòè àñòðîíîìèè, õèìèè, ôèçèêè, àñòðîëîãèè è ìåäèöèíû (îíà ñìîãëà ëå÷èòü ìíîãèå áîëåçíè, îñîáåííî ãëàçíûå áîëåçíè). Îíà áûëà îäàðåíà ìíîãèìè ñïîñîáíîñòÿìè – ïèñàëà ñòèõè, ðèñîâàëà, âûøèâàëà, øèëà ðèçû, à åå Ìàðèàíñêàÿ ïåñíü ïîåòñÿ â êîñòåëå â Êîñöåëöå;  òå÷åíèå 25 ëåò îíà âåëà äíåâíèêè î ñîáûòèÿõ â íåïîñðåäñòâåííîé áëèçîñòè, î áûòîâûõ äåëàõ, à òàêæå î ñèòóàöèè â ìèðå.
Karolina Kamocka dużo podróżowała m.in. do Wiednia, Berlina, Drezna, Paryża, Rzymu, Neapolu, Wenecji, Florencji. Z licznych podróży przywoziła pamiątki. Wiele oryginalnych pamiątek przywiezionych z Egiptu w 1908 r. możemy oglądać na wystawie np.: zmumifikowaną dłoń (IV – VI w. p.n.e.), opatrzone hieroglifami skarabeusze – ogniwka naszyjnika, figurkę Ozyrys, inkrustowany pantofelek, paletkę do rozcierania farb, czy zwykły kamień ze starożytnej Via Sacra w Rzymie.
Êàðîëèíà Êàìîöêà ìíîãî ïóòåøåñòâîâàëà, m.in â Âåíå, Áåðëèíå, Äðåçäåíå, Ïàðèæå, Ðèìå, Íåàïîëå, Âåíåöèè, Ôëîðåíöèè. Îíà ïðèâåçëà ñóâåíèðû èç ñâîèõ ìíîãî÷èñëåííûõ ïóòåøåñòâèé. Íà âûñòàâêå ìîæíî óâèäåòü ìíîæåñòâî îðèãèíàëüíûõ ñóâåíèðîâ, ïðèâåçåííûõ èç Åãèïòà â 1908 ãîäó, íàïðèìåð, ìóìèôèöèðîâàííóþ ðóêó (IV–VI ââ. äî í.ý.), ñêàðàáååâ ñ èåðîãëèôàìè – çâåíüÿìè îæåðåëüÿ, ñòàòóýòêó Îñèðèñà, èíêðóñòèðîâàííóþ òóôåëüêó, ïàëèòðó äëÿ íàòèðàíèÿ êðàñîê èëè îáû÷íûé êàìåíü ñ äðåâíåé Âèà Ñàêðà â Ðèìå.
Przykładami XIX w. ebenistyki są meble: m.in.: duże lustro kryształowe, dwie konsole (konsola z marmurowym blatem jest eksponowaną oddzielnie częścią lustra), serwantka, szafa dwudrzwiowa ubraniowa, stolik do robótek, komoda, taboret, krzesło wyplatane. Na ścianach wiszą ze sprawnymi mechanizmami zegary: Gustawa Beckera i W. Milewskiego; na konsolach stoją lampy naftowe: klasycystyczna, z amforowym, metalowym korpusem oraz secesyjna, ze szklanym zbiornikiem (sygn. Hugo Schneider).
Ïðèìåðàìè ýáàíòèñòèêè XIX âåêà ÿâëÿþòñÿ ìåáåëü: m.in. áîëüøîå õðóñòàëüíîå çåðêàëî, äâå êîíñîëè (êîíñîëü ñ ìðàìîðíîé ñòîëåøíèöåé — îòäåëüíî âûñòàâëåííàÿ ÷àñòü çåðêàëà), ñêàòåðòü, äâóõäâåðíûé øêàô, âÿçàëüíûé ñòîë, êîìîä, òàáóðåò, ïëåòåíûé ñòóë. Íà ñòåíàõ ÷àñû ñ ðàáî÷èìè ìåõàíèçìàìè: Ãóñòàâà Áåêêåðà è Â. Ìèëåâñêîãî; Íà êîíñîëÿõ óñòàíîâëåíû êåðîñèíîâûå ëàìïû: êëàññèöèñòè÷åñêèå, ñ àìôîðîé, ìåòàëëè÷åñêèì êîðïóñîì, è ìîäåðíèñòñêèå, ñî ñòåêëÿííûì áàêîì (âûâåñêà. Õüþãî Øíàéäåð).
W serwantce oprócz XIX w., z monogramami własnościowymi sreber: poznańskich, krakowskich, warszawskich warsztatów złotniczych (Johan Christian Blau, Eduard Fiedler, Wojciech Eigel, A.D. Zamoyski, Leonard Nitch, Józef Fraget, Norblin & Sp.), została wyeksponowana obrączka Emilii Sczanieckiej z 1861 roku, która była wyrazem żałoby noszonej po tragicznie zakończonych warszawskich manifestacjach (na czarnym, emaliowym tle napisy: 1861 D. 25 – 27 LUT. i 8 KWIET., oraz symbole: korona cierniowa, krzyżyk, gałązka palmowa).
Ïîìèìî 19 âåêà, â ñîáñòâåííîñòè âåíçåëåé ñåðåáðÿíûõ èçäåëèé èç ïîçíàíüñêèõ, êðàêîâñêèõ è âàðøàâñêèõ þâåëèðíûõ ìàñòåðñêèõ (Éîõàí Êðèñòèàí Áëàó, Ýäóàðä Ôèäëåð, Âîéöåõ Ýéãåëü, À.Ä. Çàìîéñêèé, Ëåîíàðä Íèò÷, Þçåô Ôðàæåò, Íîðáëèí è Ê°), ýêñïîíèðîâàëîñü îáðó÷àëüíîå êîëüöî Ýìèëèè Ùàíåöêîé 1861 ãîäà, êîòîðîå ÿâëÿëîñü âûðàæåíèåì òðàóðà ïîñëå òðàãè÷åñêè çàêîí÷èâøèõñÿ Âàðøàâñêèõ äåìîíñòðàöèé (íà ÷åðíîì ýìàëåâîì ôîíå, íàäïèñè: 1861 ã. 25 – 27 ÔÅÂÐÀËß è 8 ÀÏÐÅËß, è ñèìâîëû: òåðíîâûé âåíåö, êðåñò, ïàëüìîâàÿ âåòâü)
(Najstarszy syn Karoliny Kamockiej, Stanisław 1892 – 1985, był mężem Heleny Marii Oppeln – Bronikowskiej. Matka Heleny Marii – Julia Stablewska, 1862 – 1912 była córką Stanisławy, Honoraty, 1836 – 1922, z d. Sczanieckiej i Stanisława Stablewskiego, 1832 -1904.)
(Ñòàðøèé ñûí Êàðîëèíû Êàìîöêîé, Ñòàíèñëàâ 1892 – 1985, áûë æåíàò íà Õåëåíå Ìàðèè Îïïåëüí-Áðîíèêîâñêîé. Ìàòü Åëåíû Ìàðèè – Þëèÿ Ñòåéëåâñêà, 1862 – 1912 ãã. áûëà äî÷åðüþ Ñòàíèñëàâû, Ãîíîðàòû, 1836 – 1922 ãã., óðîæä¸ííîé Ñ. Ùàíåöêà è Ñòàíèñëàâ Ñòàáèëüíûå, 1832-1904.)
Na wystawie można oglądać (w zaprojektowanych przez właścicielkę obwolutach) dwa albumy: Fotografie z podróży do Egiptu w 1908 r. oraz Posiłów – album rodzinny Karoliny Kamockiej, 1867 – 1954.
Íà âûñòàâêå ïðåäñòàâëåíû äâà àëüáîìà (â ñóïåðîáëîæêàõ, ðàçðàáîòàííûõ âëàäåëèöåé): «Ôîòîãðàôèè èç ïîåçäêè â Åãèïåò â 1908 ãîäó» è «Òðàïåçû – ñåìåéíûé àëüáîì» Êàðîëèíû Êàìîöêîé, 1867 – 1954 ãã.
Na hallu wystawę uzupełniają dwie informacje biograficzne z reprodukowanymi portretami: Portret Emilii Sczanieckiej, Fabiana Sarneckiego, 1800 – 1894, który ukazał się w paryskim wydawnictwie, powstańca listopadowego Józefa Straszewicza, 1801 – 1838, oraz Portret Floriana Stablewskiego, 1841 – 1906, Bolesława Łaszczyńskiego,1843 – 1909.
 çàëå ýêñïîçèöèþ äîïîëíÿþò äâà áèîãðàôè÷åñêèõ ïðîèçâåäåíèÿ ñ ðåïðîäóêöèÿìè ïîðòðåòîâ: «Ïîðòðåò Ýìèëèè Ùàíåöêîé, Ôàáèàíà Ñàðíåöêîãî, 1800 – 1894», êîòîðûé áûë èçäàí ïàðèæñêèì èçäàòåëüñòâîì, ó÷àñòíèêà Íîÿáðüñêîãî âîññòàíèÿ Þçåôà Ñòðàøåâè÷à, 1801 – 1838 ãã., è ïîðòðåò Ôëîðèàíà Ñòàëåâñêîãî, 1841 – 1906 ãã., Áîëåñëàâà Ëàùèíñêîãî, 1843 – 1909 ãã.
EMILIA SCZANIECKA, 1804 Brody – 1896 Pakosław
ÝÌÈËÈß ÙÀÍÅÖÊÀß, 1804 ã. Áðîäû – 1896 ã. Ïàêîñëàâ
Ojcem jej był Łukasz Sczaniecki, syn starosty średzkiego, matką Weronika z Zakrzewskich, córka rotmistrza wojsk polskich i łowczego gnieźnieńskiego. Siedzibą rodziny był odrestaurowany XVII w. pałac w wielkopolskich Brodach. W 1801 r. urodził się Konstanty, a w następnym roku przyszła na świat Nimfa. Emilia była trzecim z kolei dzieckiem. Młodszymi od Emilii byli: brat Stanisław, urodzony w 1805 r. i Kordula urodzona w końcu 1806 r. Kiedy Emilia miała 6 lat, w 1810 r. umarł nagle ojciec, a 8 lat później matka. Opiekę nad osieroconymi dziećmi przejęła babka Anastazja ze Skórzewskich Sczaniecka. Emilia ukończyła edukację na pensji żeńskiej w Poznaniu, ale pragnęła naukę kontynuować.
Åå îòöîì áûë Ëóêàø Ùàíåöêèé, ñûí ñòàðîñòû Ñðåäñêîãî, à ìàòåðüþ — Âåðîíèêà, óðîæäåííàÿ Çàêðæåâñêàÿ, äî÷ü êàïèòàíà ïîëüñêîé àðìèè è îõîòíèêà èç Ãíåçíî. Ðåçèäåíöèåé ñåìüè áûë îòðåñòàâðèðîâàííûé äâîðåö ñåìíàäöàòîãî âåêà â Áðîäàõ â Âåëèêîé Ïîëüøå.  1801 ãîäó ðîäèëñÿ Êîíñòàíòèí, à â ñëåäóþùåì ãîäó – Íèìôà. Ýìèëèÿ áûëà òðåòüèì ðåáåíêîì. Ìëàäøèìè áðàòüÿìè Ýìèëèè áûëè Ñòàíèñëàâ, ðîäèâøèéñÿ â 1805 ãîäó, è Êîðäóëà, ðîäèâøèéñÿ â êîíöå 1806 ãîäà. Êîãäà Ýìèëèè áûëî 6 ëåò, åå îòåö ñêîðîïîñòèæíî ñêîí÷àëñÿ â 1810 ãîäó, à ìàòü óìåðëà 8 ëåò ñïóñòÿ.Çàáîòó î äåòÿõ-ñèðîòàõ âçÿëà íà ñåáÿ áàáóøêà Àíàñòàñèÿ Ùàíåöêàÿ, óðîæä¸ííàÿ Ñêóæåâñêàÿ. Ýìèëèÿ çàêîí÷èëà îáðàçîâàíèå â øêîëå-èíòåðíàòå äëÿ äåâî÷åê â Ïîçíàíè, íî õîòåëà ïðîäîëæèòü îáðàçîâàíèå.
Uzyskawszy pozwolenie rady familijnej na dalsze kształcenie, w 1819 r. wyjechała z siostrą Kordulą do Drezna, dużego ośrodka polonijnego. W stolicy Saksonii po raz pierwszy spotkała się z polską działalnością niepodległościową. Zaangażowała się w pomoc walczącej o niepodległość Grecji. Po zakończonej w 1823 r. edukacji powróciła do Wielkopolski, gdzie zajmowała się zarządzaniem odziedziczonym po rodzicach majątkiem ziemskim. W 1828 r., kiedy wybuchła w Poznańskiem epidemia tyfusu, Emilia ciężko zachorowała. Jej życie dramatyczną walką ocalił Karol Marcinkowski.
 1819 ãîäó, ïîëó÷èâ ðàçðåøåíèå ñåìåéíîãî ñîâåòà íà ïðîäîëæåíèå îáðàçîâàíèÿ, îíà âìåñòå ñ ñåñòðîé Êîðäóëîé óåõàëà â Äðåçäåí, áîëüøóþ ïîëüñêóþ îáùèíó.  ñòîëèöå Ñàêñîíèè îíà âïåðâûå ñòîëêíóëàñü ñ ïîëüñêîé áîðüáîé çà íåçàâèñèìîñòü. Îíà ñòàëà ïîìîãàòü Ãðåöèè, êîòîðàÿ áîðîëàñü çà íåçàâèñèìîñòü. Ïîñëå çàâåðøåíèÿ îáðàçîâàíèÿ â 1823 ãîäó îíà âåðíóëàñü â Âåëèêîïîëüñêó, ãäå óïðàâëÿëà èìåíèåì, óíàñëåäîâàííûì îò ðîäèòåëåé.  1828 ãîäó, êîãäà â Ïîçíàíè âñïûõíóëà ýïèäåìèÿ òèôà, Ýìèëèÿ òÿæåëî çàáîëåëà. Åå æèçíü ñïàñ Êàðîëü Ìàðöèíêîâñêèé â äðàìàòè÷íîé ñõâàòêå.
W czasie Powstania Listopadowego potajemnie przekroczyła granicę Wielkiego Księstwa Poznańskiego, by nieść pomoc walczącym w Królestwie Polskim. Ofiarnie służyła jako sanitariuszka w warszawskich lazaretach m.in.: Ujazdowskim, Wolskim, udzielała pomocy na polu bitwy, organizowała transport rannych, opatrywała rany, pomagała chirurgom podczas zabiegów.
Âî âðåìÿ Íîÿáðüñêîãî âîññòàíèÿ îíà òàéíî ïåðåñåêëà ãðàíèöó Âåëèêîãî êíÿæåñòâà Ïîçíàíè, ÷òîáû ïîìî÷ü òåì, êòî ñðàæàëñÿ â Êîðîëåâñòâå Ïîëüñêîì. Îíà ñëóæèëà ìåäñåñòðîé â âàðøàâñêèõ ãîñïèòàëÿõ, m.in Óÿçäîâñêîãî è Âîëüñêîãî, îêàçûâàëà ïîìîùü íà ïîëå áîÿ, îðãàíèçîâûâàëà òðàíñïîðòèðîâêó ðàíåíûõ, ïåðåâÿçûâàëà ðàíû, ïîìîãàëà õèðóðãàì âî âðåìÿ ïðîöåäóð.
Po powstaniu i powrocie w rodzinne strony utrzymywała kontakt z działaczami niepodległościowymi. Aby zapewnić stałą opiekę powstańcom, inwalidom, wybudowała w Pakosławiu szpitalik. Założyła bibliotekę oraz utworzyła szkołę ludową dla dzieci; zaangażowała się w przedsięwzięcia gospodarcze i kulturalne regionu, m.in. w Spółce Bazarowej.
W latach 1836 – 37 boleśnie przeżyła utratę bliskich: brata, babki, przyjaciółki Klaudyny Potockiej.
Ïîñëå âîññòàíèÿ è âîçâðàùåíèÿ íà ðîäèíó îíà ïîääåðæèâàëà ñâÿçü ñ áîðöàìè çà íåçàâèñèìîñòü. ×òîáû îáåñïå÷èòü ïîñòîÿííóþ çàáîòó î ïîâñòàíöàõ è èíâàëèäàõ, îíà ïîñòðîèëà áîëüíèöó â Ïàêîñëàâå. Îíà îñíîâàëà áèáëèîòåêó è íàðîäíóþ øêîëó äëÿ äåòåé; Çàíèìàëàñü ýêîíîìè÷åñêèìè è êóëüòóðíûìè ïðîåêòàìè ðåãèîíà, m.in â êîìïàíèè «Áàçàð». Ìåæäó 1836 è 1837 ãîäàìè îíà áîëåçíåííî ïåðåæèâàëà ïîòåðþ áëèçêèõ: áðàòà, áàáóøêè è ïîäðóãè Êëàâäèíû Ïîòîöêîé.
Emilia zaczęła często chorować – pojawiły się dolegliwości serca oraz ataki niedowładu nóg. W 1838 r. zmarła jej siostra Nimfa Łącka; Emilia przejęła opiekę nad sześciorgiem jej dzieci. Po 1846 otoczyła również opieką osierocone dzieci galicyjskie. Utrzymywała kontakt z działaczami niepodległościowymi, kolportowała publikacje emigracyjne, zaangażowała się w przedsięwzięcia gospodarcze i kulturalne regionu (m.in. w Spółce Bazarowej).
Ýìèëèÿ ñòàëà ÷àñòî áîëåòü – ó íåå ïîÿâèëèñü ñåðäå÷íûå íåäóãè è ïðèñòóïû ïàðåçà â íîãàõ.  1838 ãîäó óìåðëà åå ñåñòðà Íèìôà Ëîíöêàÿ; Ýìèëèÿ çàáîòèëàñü î ñâîèõ øåñòåðûõ äåòÿõ. Ïîñëå 1846 ãîäà îíà òàêæå çàáîòèëàñü î îñèðîòåâøèõ ãàëèöêèõ äåòÿõ. Ïîääåðæèâàëà ñâÿçü ñ áîðöàìè çà íåçàâèñèìîñòü, ðàñïðîñòðàíÿëà ýìèãðàíòñêèå èçäàíèÿ, ó÷àñòâîâàëà â ýêîíîìè÷åñêèõ è êóëüòóðíûõ ïðîåêòàõ â ðåãèîíå (m.in â êîìïàíèè «Áàçàð»).
W czasie działań wyzwoleńczych 1848 r. zaangażowała się w szkolenie samarytanek, tworzenie zorganizowanych służb medycznych. Wraz z ustaniem walk – pod Miłosławiem, Sokołowem, kontynuowała pracę w lazaretach (organizowała dla poszkodowanych żołnierzy wyżywienie, bieliznę osobistą, schronienie przed represjami po wyjściu ze szpitala). W 1861 r. Sczaniecka wprowadziła w swoich dobrach nowatorski pomysł premiowania pracowitości oraz wspierania w nieszczęściu. Otworzyła ochronkę dla dzieci wiejskich (1877 r.), która w przeciwieństwie do szkoły czynna była od wiosny do późnej jesieni. Była współorganizatorką Towarzystwa Pomocy Naukowej dla Dziewcząt.
Âî âðåìÿ îñâîáîäèòåëüíûõ îïåðàöèé 1848 ãîäà îíà ó÷àñòâîâàëà â îáó÷åíèè ñàìàðèòÿíñêèõ æåíùèí è ñîçäàíèè îðãàíèçîâàííûõ ìåäèöèíñêèõ ñëóæá. Ñ ïðåêðàùåíèåì áîåâûõ äåéñòâèé, ïîä Ìèëîñëàâîì è Ñîêîëîâûì, ïðîäîëæàëà ðàáîòàòü â ãîñïèòàëÿõ (îðãàíèçîâûâàëà ïèòàíèå, íèæíåå áåëüå è óêðûòèå îò ðåïðåññèé äëÿ ðàíåíûõ ñîëäàò ïîñëå âûïèñêè èç ãîñïèòàëÿ).  1861 ãîäó. Ùàíåöêà ââåë íîâàòîðñêóþ èäåþ ïîîùðåíèÿ òðóäîëþáèÿ è ïîääåðæêè â íåñ÷àñòüå. Îíà îòêðûëà ñèðîòñêèé ïðèþò äëÿ ñåëüñêèõ äåòåé (1877), êîòîðûé, â îòëè÷èå îò øêîëû, ðàáîòàë ñ âåñíû äî ïîçäíåé îñåíè. Áûëà ñîîðãàíèçàòîðîì Îáùåñòâà íàó÷íîé ïîìîùè äåâî÷êàì.
Mimo nie najlepszego stanu zdrowia brała udział w powstaniu styczniowym, działała w Wielkopolskim Komitecie Niewiast, tworzyła lazaret w Strzelnie, zajmowała się zaopatrzeniem lazaretów, jeździła na pola walki, opatrywała i transportowała rannych; wielokrotnie przejeżdżała przez granicę w okolicach Strzelna, dojeżdżała m.in. do Nowej Wsi, Brdowa, Skulska, Wilczyna, Ignacewa, Ruszkowa, Kramska. Organizowała pomoc rannym wychodzącym ze szpitali, angażowała się w obronę więzionych, pomagała emigrantom.
Íåñìîòðÿ íà ñëàáîå çäîðîâüå, îíà ïðèíèìàëà ó÷àñòèå â ßíâàðñêîì âîññòàíèè, áûëà àêòèâíîé ó÷àñòíèöåé Âåëèêîïîëüñêîãî æåíñêîãî êîìèòåòà, ñîçäàëà ãîñïèòàëü â Ñòøåëüíî, ñíàáæàëà ãîñïèòàëè, õîäèëà íà ïîëÿ ñðàæåíèé, îäåâàëà è ïåðåâîçèëà ðàíåíûõ; Îíà ìíîãî ðàç ïåðåñåêàëà ãðàíèöó â îêðåñòíîñòÿõ Ñòøåëüíî, â m.in åçäèëà â Íîâà-Âåñü, Áðäóâ, Ñêóëüñê, Âèëü÷èí, Èãíà÷åâî, Ðóøêîâî, Êðàìñêî. Îíà îðãàíèçîâûâàëà ïîìîùü ðàíåíûì, âûõîäÿùèì èç ãîñïèòàëåé, ó÷àñòâîâàëà â çàùèòå çàêëþ÷åííûõ, ïîìîãàëà ýìèãðàíòàì.
ABP FLORIAN STABLEWSKI, 1841 Wschowa – 1906 Poznań
ÀÐÕÈÅÏÈÑÊÎÏ ÔËÎÐÈÀÍ ÑÒÅÉÁËÅÂÑÊÈÉ, 1841 ã. Âùîâà – 1906 ã. Ïîçíàíü
Syn Onufrego Stablewskiego, uczestnika kampanii napoleońskiej i Emilii z Kurowskich. Kształcił się w Gimnazjum św. Magdaleny w Poznaniu oraz w gimnazjum w Trzemesznie.
Naukę kontynuował w seminarium duchownym w Poznaniu, następnie na uniwersytecie w Monachium. W 1866 r. obronił doktorat z teologii i przyjął święcenia kapłańskie.
Îí áûë ñûíîì Îíóôðèÿ Ñòåéáëåâñêîãî, ó÷àñòíèêà íàïîëåîíîâñêîãî ïîõîäà, è Ýìèëèè, óðîæä¸ííîé Êóðîâñêîé. Îáðàçîâàíèå ïîëó÷èë â ãèìíàçèè Ñâÿòîé Ìàãäàëèíû â Ïîçíàíè è â ãèìíàçèè â Òøåìåøíî. Ïðîäîëæèë îáðàçîâàíèå â ñåìèíàðèè â Ïîçíàíè, à çàòåì â Ìþíõåíñêîì óíèâåðñèòåòå.  1866 ãîäó çàùèòèë äîêòîðñêóþ äèññåðòàöèþ ïî áîãîñëîâèþ è áûë ðóêîïîëîæåí â ñâÿùåííèêè.
Był wikariuszem w Wielichowie, Tarnowie Podgórnym i Śremie; pracował w śremskim gimnazjum. W 1873 roku został usunięty z pracy po odmowie podporządkowania się zarządzeniu wykładania religii w języku niemieckim. Kolejną placówką duszpasterską była parafia we Wrześni. Aktywnie działał na polu społecznym; założył Kasę Oszczędnościowo – Pożyczkową, współpracował z Towarzystwem Przemysłowym. Był posłem do sejmu pruskiego oraz do parlamentu niemieckiego. Jako członek Koła Polskiego bronił spraw narodowych, rzeciwstawiał się katechezie w języku niemieckim na rzecz zachowania języka polskiego jako wykładowego w szkolnictwie. Na początku lat 90 został nominowany na arcybiskupa gnieźnieńskiego i poznańskiego, otrzymując tytuł prymasa Polski.
Áûë âèêàðèåì â Âåëèõîâå, Òàðíóâå-Ïîäãóðíå è Ñðåìå; Ðàáîòàë â ãèìíàçèè â Ñðåìå.  1873 ãîäó îí áûë óâîëåí ñ ðàáîòû ïîñëå îòêàçà ïîä÷èíèòüñÿ ïðèêàçó ïðåïîäàâàòü ðåëèãèþ íà íåìåöêîì ÿçûêå. Äðóãèì ïàñòûðñêèì ó÷ðåæäåíèåì áûë ïðèõîä âî Âæåñíå. Îí áûë àêòèâåí â ñîöèàëüíîé ñôåðå; Îí îñíîâàë Ññóäî-ñáåðåãàòåëüíóþ àññîöèàöèþ è ñîòðóäíè÷àë ñ Èíäóñòðèàëüíûì îáùåñòâîì. Áûë äåïóòàòîì ïðóññêîãî ñåéìà è ãåðìàíñêîãî ïàðëàìåíòà. Áóäó÷è ÷ëåíîì Ïîëüñêîãî êðóæêà, îí çàùèùàë íàöèîíàëüíûå âîïðîñû è ÷èòàë êàòåõèçàöèþ íà íåìåöêîì ÿçûêå, ÷òîáû ñîõðàíèòü ïîëüñêèé ÿçûê êàê ÿçûê îáó÷åíèÿ â îáðàçîâàíèè.  íà÷àëå 90-õ ãîäîâ áûë âûäâèíóò íà äîëæíîñòü àðõèåïèñêîïà Ãíåçíåíñêîãî è Ïîçíàíüñêîãî, ïîëó÷èâ òèòóë ïðèìàñà ïîëüñêîãî.
Florian Stablewski założył pismo Przewodnik Katolicki oraz istniejącą do dziś Drukarnię i Księgarnię św. Wojciecha w Poznaniu, która działała pod kierownictwem ks. Piotra awrzyniaka. Był członkiem honorowym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W okresie strajków szkolnych (1901 – 1906) łagodził napięcia petycjami do cesarza niemieckiego. Problemem arcybiskupa była niewystarczająca liczba kapłanów – chcąc zmienić sytuację wybudował gmach seminarium w Poznaniu, założył konwikty gimnazjalne. Za jego rządów na terenie archidiecezji gnieźnieńskiej i poznańskiej wybudowano wiele kościołów, niektóre świątynie odnowiono i rozbudowano m.in. katedra gnieźnieńska zyskała figury uosabiające cztery stany społeczne dźwigające na swoich barkach relikwie św. Wojciecha.
Ôëîðèàí Ñòåéáëåâñêè îñíîâàë æóðíàë «Êàòîëè÷åñêèé ïóòåâîäèòåëü», à òàêæå òèïîãðàôèþ è êíèæíûé ìàãàçèí Ñâÿòîãî Àäàëüáåðòà â Ïîçíàíè, êîòîðûå ñóùåñòâóþò è ïî ñåé äåíü, è êîòîðûå äåéñòâîâàëè ïîä ðóêîâîäñòâîì î. Ïåòðà Àâæèíÿêà. Îí áûë ïî÷åòíûì ÷ëåíîì Ïîçíàíüñêîãî îáùåñòâà äðóçåé íàóêè. Âî âðåìÿ øêîëüíûõ çàáàñòîâîê (1901-1906) îí îñëàáëÿë íàïðÿæåííîñòü ïåòèöèÿìè ê ãåðìàíñêîìó èìïåðàòîðó. Ïðîáëåìîé àðõèåïèñêîïà áûëî íåäîñòàòî÷íîå êîëè÷åñòâî ñâÿùåííèêîâ – ÷òîáû èçìåíèòü ñèòóàöèþ, îí ïîñòðîèë çäàíèå ñåìèíàðèè â Ïîçíàíè è ó÷ðåäèë êàòîðæíèêîâ-ãèìíàçèñòîâ. Âî âðåìÿ åãî ïðàâëåíèÿ áûëî ïîñòðîåíî ìíîãî öåðêâåé â Ãíåçíåíñêîé è Ïîçíàíüñêîé àðõèåïàðõèÿõ, íåêîòîðûå öåðêâè áûëè îòðåìîíòèðîâàíû è ðàñøèðåíû, m.in.  Ãíåçíåíñêîì êàôåäðàëüíîì ñîáîðå ïîÿâèëèñü ôèãóðû, îëèöåòâîðÿþùèå ÷åòûðå ñîñëîâèÿ, íåñóùèå íà ñâîèõ ïëå÷àõ ìîùè ñâÿòîãî Àäàëüáåðòà.
W 1893 r. z jego inicjatywy powstało Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniu, które zajęło się gromadzeniem i konserwacją zabytków polskiej sztuki sakralnej. Był inicjatorem rozwijającego się w Wielkopolsce katolickiego ruchu społecznego, popierał i inspirował księży do podejmowania działalności społecznej, powoływania stowarzyszeń kościelnych.
Florian Stablewski sprawując urząd arcybiskupa gnieźnieńskiego i poznańskiego 15 lat, zawsze podkreślał prawo Polaków do pielęgnowania narodowej tożsamości.
 1893 ãîäó ïî åãî èíèöèàòèâå áûë ñîçäàí Àðõèåïèñêîïñêèé ìóçåé â Ïîçíàíè, êîòîðûé çàíèìàëñÿ ñáîðîì è ñîõðàíåíèåì ïàìÿòíèêîâ ïîëüñêîãî ñàêðàëüíîãî èñêóññòâà. Îí áûë èíèöèàòîðîì ðàçâèòèÿ êàòîëè÷åñêîãî îáùåñòâåííîãî äâèæåíèÿ â Âåëèêîé Ïîëüøå, ïîääåðæèâàë è âäîõíîâëÿë ñâÿùåííèêîâ íà îáùåñòâåííóþ äåÿòåëüíîñòü è ñîçäàíèå öåðêîâíûõ îáúåäèíåíèé. Ôëîðèàí Ñòàáèëüíûé, çàíèìàâøèé ïîñò àðõèåïèñêîïà Ãíåçíåíñêîãî è Ïîçíàíüñêîãî â òå÷åíèå 15 ëåò, âñåãäà ïîä÷åðêèâàë ïðàâî ïîëÿêîâ íà êóëüòèâèðîâàíèå ñâîåé íàöèîíàëüíîé èäåíòè÷íîñòè.
Kurator wystawy: Wanda Mazurek
Êóðàòîð âûñòàâêè: Âàíäà Ìàçóðåê
http://muzeum.com.pl/pamiatki-rodziny-kamockich/ 
