komotskiy — Thu, 30 Nov 2023 02:54:45 +0300

Kamocki h. Jelita, vel Saryusz-Kamocki, rodzina sieradzka, z Kamocina w powiecie piotrkowskim.

Na Kamocinie Dużym, Kamocinie Małym i Woli Kamockiej dziedziczyli oprócz nich także Kamoccy h. Prus II in. Wilcze kosy (Bon.).
Kamoccy herbu Jelita wylegitymowali się ze szlachectwa w Królestwie w pierwszej połowie XIX wieku. Byli właścicielami m. in. dóbr Węgrzynowice, Dłutowo, Czarnocin i Trzepnica w ziemi radomskiej.
Z nich: Wojciech, miecznik bielski ok. 1760. Antoni, deputat na Trybunał koronny 1784, skarbnik bielski 1785, następnie podstoli 1793.

Genealogia
(osób: 47)

Walenty Kamocki
(1858-1923) [/center]
� WALENTY Hieronim Julian Kamocki (30 IX 1858-20 VI 1923), s. Mariana Feliksa i Marii Moniki Łapińskiej, lekarz medycyny, okulista; studiował medycynę na Uniwer�sytecie Warszawskim 1876-1881, następnie na uniwersytecie w Wiedniu; po studiach odbył praktykę okulistyczną w prywatnych poli�klini�kach oftalmologicznych w Berlinie, Paryżu i Heidelbergu; w 1882 został zatrudniony w Uniwersytecie Warszawskim jako asystent w katedrze fizjologii, gdzie pracował do 1886; w latach 1881-1923 pracował w Instytucie Oftalmicznym w Warszawie, początkowo jako asystent, później jako ordynator Oddziału Męskiego 1884-1921, ordynator Oddziału Kobiecego 1921-1923, a w latach 1913-1923 jako lekarz naczelny; pionier badań nad zmianami cukrzycowymi w tęczówce, zajmował się także leczeniem chorób jagodówki, spojówki oraz leczeniem jaskry; w 1886 przeprowadził pierwsze w Polsce badania nad zwyrodnieniem szklistym w spojówkach; do okulistyki polskiej wprowadził operację przetokową twardówki według Elliota (1907) i metodę domię�śniowego podawania preparatu mlekowego Vistostanu w ciężkich zapaleniach tęczówki; członek rzeczywisty Towarzystwa Naukowego Warszawskiego 1908; odznaczony krzyżem komandorskim Orderu Polonia Restituta oraz krzyżem Legii Honorowej; członek Komitetu Narodowego Polskiego 1914-1917; ur. Suchy Kierz, osada leśna w gminie Lubochnia k/ Rawy Mazowieckiej, zm. Warszawa, poch. Cm. Powązkowski, gr. rodz. (PSB 11 s. 589; Wikipedia); ż. (p. 1889) Seweryna Józefa Maria Wołowska (1869-1949); dzieci: trzy córki, m. in. Wanda (1892-1956).

komotskiy — Thu, 30 Nov 2023 02:26:18 +0300

�� 

Życiorys
Urodził się w osadzie leśnej Suchy Kierz w gminie Lubochnia k. Rawy Mazowieckiej. Był najstarszym synem Felika Mariana Kamockiego urzędnika Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu i Marianny Agnieszki z Łapińskich h. Lubicz.

Studia medyczne odbył w Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim (1876-1881), studia uzupełniające w uniwersytecie w Wiedniu. Po studiach odbył praktykę okulistyczną w prywatnych poliklinikach oftalmologicznych w Berlinie, Paryżu i Heidelbergu.

W 1882 został zatrudniony na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim jako asystent w Katedrze Fizjologii, gdzie pracował do 1886. W latach 1881-1923 pracował w Instytucie Oftalmicznym w Warszawie - początkowo jako asystent, później jako ordynator Oddziału Męskiego (1884-1921), ordynator Oddziału Kobiecego (1921-1923), a w latach 1913-1923 jako lekarz naczelny.

Był pionierem badań nad zmianami cukrzycowymi w tęczówce, zajmował się także leczeniem chorób jagodówki, spojówki oraz leczeniem jaskry. W 1886 przeprowadził pierwsze w Polsce badania nad zwyrodnieniem szklistym w spojówkach. Do okulistyki polskiej wprowadził operację przetokową twardówki według Elliota (1907) i metodę domięśniowego podawania preparatu mlekowego Vistostanu w ciężkich zapaleniach tęczówki.

Dwukrotnie bezskutecznie kandydował na stanowisko kierownika Katedry i Kliniki Okulistyki; w 1895 w Uniwersytecie Jagiellońskim, w 1897 w Uniwersytecie Lwowskim.

Od 1908 członek rzeczywisty Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Aktywny działacz instytucji opieki nad ociemniałymi "Latarnia".

W odpowiedzi na deklarację wodza naczelnego wojsk rosyjskich wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa z 14 sierpnia 1914 roku, podpisał telegram dziękczynny, głoszący m.in., że krew synów Polski, przelana łącznie z krwią synów Rosyi w walce ze wspólnym wrogiem, stanie się największą rękojmią nowego życia w pokoju i przyjaźni dwóch narodów słowiańskich[1].

Był członkiem Komitetu Narodowego Polskiego (1914-1917)[2].

Ożenił się z Seweryną Józefą Marią z Wołowskich i miał trzy córki. Pochowany został w Warszawie na Powązkach w grobie rodzinnym Kamockich (kwatera 181-3-19/20)[3].

��
�� . �� , �� , � �� , �� , �� .

�� (1876�1881), � �� . �� , �� .

� 1882 �� , �� 1886 ��. � 1881-1923 �� - �� , �� . �� (1884-1921), �� (1921-1923), � � 1913-1923 - �� .

�� , � �� , �� . � 1886 �� . �� (1907) � �� .

�� ; � 1895 �. � �� , � 1897 �. �� .

� 1908 �� . �� .

� �� 14 �� 1914 �� , � ��, �� , ��, �� , �� , �� [1] .

�� (1914-1917) [2] .

�� , �� , � �� . �� (�� 181-3-19/20) [3] .

Wybrane publikacje naukowe
O powstaniu tzw. gruczołów Bermanna (1884)
Przypadek rozlanej gruźlicy naczyniówki (1884)
Szkliste zwyrodnienie łącznicy (1886)
Badania anatomo-patologiczne nad oczami chorych na cukrzycę (1887)
Badania anatomo-patologiczne nad szklistym zwyrodnieniem łącznicy (1892)
Przypadek stłuszczenia rogówki z peryodycznie powracającymi objawami podrażnienia (1893)
O mączkowatem zwyrodnieniu łącznicy (1895)

�� 
� �� (1884 �.)
�� (1884 �.).
�� (1886 �.)
��-�� (1887 �.)
��-�� (1892 �.)
�� (1893 �.).
� �� (1895)

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1922)

Krzyż Komandorski Legii Honorowej

��
�� .
�� Polonia Restituta (2 �� 1922 �.) [4]
��

IX Walenty Hieronim Julian Kamocki (1858)