<?xml version="1.0" encoding="windows-1251" ?>
<rss version="2.0" xmlns:dc="https://purl.org/dc/elements/1.1/">
<channel>
<title>Pami&amp;#261;tki rodziny Kamockich \ Памятные вещи семьи Камоцких</title>
<link>https://forum.vgd.ru/7943/150824/</link>
<description>Wystawa Pami&amp;#261;tki rodziny Kamockich zajmuje dwa ostatnie pomieszczenia amfiladowej galerii w gos&amp;#322;awickim zamku. Uzupe&amp;#322;niana nowymi obiektami, kt&amp;#243;rych w&amp;#322;a&amp;#347;cicielem jest Stanis&amp;#322;aw Kamocki (ur. W 1970 r., w Poznaniu) jest ro</description>
<language>ru</language>
<item><guid>https://forum.vgd.ru/7943/150824/p4777679.htm#pp4777679</guid><title></title>
<link>https://forum.vgd.ru/7943/150824/p4777679.htm#pp4777679</link>
<description>  Pierwsze wzmianki dotycz&amp;#261;ce rodziny Kamockich pojawiaj&amp;#261; si&amp;#281; z ko&amp;#324;cem XIV w. Przeczyta&amp;#263; mo&amp;#380;na m.in. .o Pietraszu Kamockim, wyst&amp;#281;puj&amp;#261;cym w 1386 r. w Sieradzu, Marku Kamockim i Stanis&amp;#322;awie Kamockim, kt&amp;#243;rzy siedzieli w Kamocinie i mieli udzia&amp;#322;y w Woli Kamockiej w latach 1411 – 1415, Piotrze Kamockim, kt&amp;#243;ry mia&amp;#322; syna Miko&amp;#322;aja na Uniwersytecie w Krakowie w 1407 r.&lt;br&gt;Первые упоминания о семье Камоцки появляются в конце четырнадцатого века. Вы можете прочитать, m.in, о Петраше Камоцком, который появился в 1386 году в Серадзи, Мареке Камоцком и Станиславе Камоцком, которые заседали в Камоцине и имели доли в Воле-Камоцкой в 1411 – 1415 годах, о Петре Камоцком, у которого в 1407 году в Краковском университете родился сын Миколай.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;W XIV w. Kamoccy mieszkali g&amp;#322;&amp;#243;wnie na terenie wojew&amp;#243;dztwa sieradzkiego, w powiecie piotrkowskim gdzie by&amp;#322;y po&amp;#322;o&amp;#380;one wsie Kamocin Wi&amp;#281;kszy, Kamocin Mniejszy, Kamocinek , Wola Kamoci&amp;#324;ska (Wola Kamocka). To w&amp;#322;a&amp;#347;nie od nazw tych wsi (kt&amp;#243;re istniej&amp;#261; do dzisiaj tj. Kamocin, Kamocinek i Wola Kamocka) Kamoccy wzi&amp;#281;li swoje nazwisko. Zauwa&amp;#380;y&amp;#263; jednak nale&amp;#380;y, ze na terenach tych wsi dziedziczy&amp;#322;y obce sobie nawzajem rody, kt&amp;#243;re przyj&amp;#281;&amp;#322;y to samo nazwisko. Nie by&amp;#322; to jeden r&amp;#243;d Kamockich, lecz byli to Kamoccy z rodu Jelit&amp;#243;w, Kamoccy z Rodu Lubrz&amp;#243;w, Kamoccy z rodu Ostoj&amp;#243;w i Kamoccy z rodu Prus&amp;#243;w herbu Wilczekosy. To w&amp;#322;a&amp;#347;nie &amp;#347;wiadomo&amp;#347;&amp;#263; tego odr&amp;#281;bnego pochodzenia nawzajem obcych sobie rodowo Kamockich wyra&amp;#380;a&amp;#322;a si&amp;#281; w pisaniu jednych z „Kamocina”, innych „z Kamocinka”, jeszcze innych z „Woli Kamockiej”.&lt;br&gt;Pierwszym wymienianym w drzewach genealogicznych rodu Kamockich herbu Wilczekosy jest Miko&amp;#322;aj Kamocki (ur. 1460 r., zm. po 1512 r.), kt&amp;#243;ry traktowany jest jako pierwsze pokolenie tego rodu.&lt;br&gt;В четырнадцатом веке. Семья Камоцких жила в основном в Серадзинском воеводстве, в Пётркувском повяте, где находились деревни Камоцин Вельки, Камоцин Малы, Камоцинек и Воля Камоциньска. Именно от названий этих деревень (которые существуют и сегодня, т.е. Камоцин, Камоцинек и Воля Камоцка) семья Камоцких взяла свою фамилию. Следует, однако, отметить, что в районах этих деревень по наследству передавались чужие друг другу семьи, носившие одну и ту же фамилию. Это был не один род Камоцких, а Камоцкие из рода Елиты, Камоцкие из рода Любж, Камоцкие из рода Остоя и Камоцкие из рода Пруса герба Вильчекосов. Именно осознание этого обособленного происхождения Камоцких, незнакомых друг другу по линии, выразилось в сочинениях одних из «Камоцина», других из «Камоцинека», третьих из «Воли Камоцкой».&lt;br&gt;Первым человеком, упомянутым в генеалогическом древе рода Камоцких на гербе Вильчекосов, является Миколай Камоцкий (родился в 1460 году, умер после 1512 года), который считается первым поколением этой семьи.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Na prze&amp;#322;omie XVIII i XIX w. Antoni Kamocki (IX pokolenie) zakupi&amp;#322; Ko&amp;#347;cielec, Posi&amp;#322;&amp;#243;w, Piekary, Ciborowice, Ostr&amp;#243;w i Klimont&amp;#243;w (ok. 3500 ha) – wsie po&amp;#322;o&amp;#380;one na pograniczu woj. krakowskiego i kieleckiego (powiat Proszowice), a siedzib&amp;#261; rodu sta&amp;#322; si&amp;#281; dw&amp;#243;r w Posi&amp;#322;owie, w kt&amp;#243;rym rodzina (pokolenia od IX do XIII) Kamockich zamieszkiwa&amp;#322;a do ko&amp;#324;ca II wojny &amp;#347;wiatowej. W okolicach Posi&amp;#322;owa pobudowano tak&amp;#380;e kaplic&amp;#281; – Gr&amp;#243;b Rodu Kamockich.&lt;br&gt;На рубеже восемнадцатого и девятнадцатого веков Антоний Камоцкий (9-е поколение) приобрел Косцелец, Посилув, Пекары, Циборовице, Остров и Климонтув (около 3500 га) – деревни, расположенные на границе Краковского и Кельцкого воеводств (Прошовицкий повят), а резиденцией семьи стала усадьба в Посилове, где семья Камоцких (поколения с 9-го по 13-е поколение) жила до конца Второй мировой войны. В окрестностях Посилова также была построена часовня – усыпальница рода Камоцких.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Po zako&amp;#324;czeniu II wojny &amp;#347;wiatowej rodzina Kamockich zmuszona zosta&amp;#322;a do opuszczenia Posi&amp;#322;owa i po d&amp;#322;ugiej tu&amp;#322;aczce osiad&amp;#322;a ostatecznie w Poznaniu. W Poznaniu urodzi&amp;#322; si&amp;#281; Stanis&amp;#322;aw Maria Kamocki (XIV pokolenie), kt&amp;#243;ry w niespe&amp;#322;na rok po urodzeniu przeni&amp;#243;s&amp;#322; si&amp;#281; wraz z rodzicami do Konina (Bo&amp;#380;ena Kamocka – matka Stanis&amp;#322;awa Kamockiego otrzyma&amp;#322;a prac&amp;#281; w nowotworzonym Liceum Medycznym w Koninie). W Koninie Stanis&amp;#322;aw Kamocki mieszka&amp;#322; do 2001 r. po czym przeni&amp;#243;s&amp;#322; si&amp;#281; do miejscowo&amp;#347;ci Stawisko gm. Kramsk, gdzie zakupi&amp;#322; dom. To w&amp;#322;a&amp;#347;nie w miejscowo&amp;#347;ci Stawisko zamieszkali zaraz po urodzeniu Marta, Micha&amp;#322; i Magdalena Kamoccy (XV najm&amp;#322;odsze pokolenie Kamockich).&lt;br&gt;После окончания Второй мировой войны семья Камоцких была вынуждена покинуть Посилув и после долгих скитаний окончательно поселилась в Познани. Станислав Мария Камоцкий (14-е поколение) родился в Познани, а менее чем через год после рождения переехал с родителями в Конин (Божена Камоцка – мать Станислава Камоцкого устроилась на работу в только что созданную Медицинскую среднюю школу в Конине). Станислав Камоцкий жил в Конине до 2001 года, после чего переехал в Стависко в гмину Крамск, где купил дом. Именно в деревне Стависко сразу после рождения поселились Марта, Михал и Магдалена Камоцкие (пятнадцатое самое молодое поколение Камоцких).&lt;br&gt;  Stanis&amp;#322;aw Kamocki \ Станислав Камоцкий&lt;br&gt;&lt;br&gt;Stanis&amp;#322;aw Kamocki, 1892 – 1985, nie mieszka&amp;#322; w swym rodzinnym maj&amp;#261;tku w Posi&amp;#322;owie, poniewa&amp;#380; posiada&amp;#322; r&amp;#243;wnie&amp;#380; maj&amp;#261;tek w powiecie gosty&amp;#324;skim, sk&amp;#261;d zosta&amp;#322; we wrze&amp;#347;niu 1939 r. wraz z rodzin&amp;#261; – &amp;#380;on&amp;#261;, dwoma nieletnimi synami, jedn&amp;#261; dorastaj&amp;#261;c&amp;#261; i jedn&amp;#261; nieletni&amp;#261; c&amp;#243;rk&amp;#261; – przez Niemc&amp;#243;w wysiedlony. Po trzymiesi&amp;#281;cznej tu&amp;#322;aczce w prowizorycznych obozach dla wysiedlonych uda&amp;#322;o si&amp;#281; rodzinie pa&amp;#324;stwa Kamockich dotrze&amp;#263; do Posi&amp;#322;owa. Bezpo&amp;#347;rednio w ruchu oporu tj. ZWZ – AK, zaanga&amp;#380;owany by&amp;#322; syn Stanis&amp;#322;awa – Feliks Kamocki, 1922 – 1991 (ojciec w&amp;#322;a&amp;#347;ciciela pami&amp;#261;tek).&lt;br&gt;Станислав Камоцкий, 1892 – 1985 гг., не жил в своем родовом имении в Посилове, потому что у него также было имение в Гостинском районе, откуда он был изгнан немцами в сентябре 1939 г. вместе со своей семьей – женой, двумя несовершеннолетними сыновьями, одним подростком и одной несовершеннолетней дочерью. После трех месяцев скитаний по временным лагерям для перемещенных лиц семье Камоцких удалось добраться до Посилова. Сын Станислава, Феликс Камоцкий, принимал непосредственное участие в движении сопротивления, т.е. ZWZ – AK, 1922 – 1991 гг. (отец владельца сувениров).&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt; … W maj&amp;#261;tku Posi&amp;#322;&amp;#243;w kwaterowa&amp;#322;y wielokrotnie oddzia&amp;#322;y partyzanckie AK oraz dow&amp;#243;dztwo II batalionu p.p. AK (d-ca „Wojni&amp;#322;owicz”). Poza tym w domu pa&amp;#324;stwa Kamockich w Posi&amp;#322;owie przebywa&amp;#322;o czasowo wiele os&amp;#243;b ukrywaj&amp;#261;cych si&amp;#281; za zamachy na Niemc&amp;#243;w lub ucieczki z oboz&amp;#243;w …, osoby wysiedlone, po powstaniu warszawskim … . W&amp;#322;a&amp;#347;ciciele Posi&amp;#322;owa p&amp;#322;acili na cele Delegatury Rz&amp;#261;du na kraj przypadaj&amp;#261;ce na nich kwoty pieni&amp;#281;&amp;#380;ne oraz wysy&amp;#322;ali paczki do oflag&amp;#243;w i stalag&amp;#243;w.&lt;br&gt; ... Партизанские отряды Армии Крайовой и командование 2-го батальона Армии Крайовой (командир Войнилович) были расквартированы в имении Посилув. Кроме того, в доме семьи Камоцких в Посилове было много людей, временно скрывавшихся для нападений на немцев или бежавших из лагерей..., людей, перемещенных после Варшавского восстания.... Владельцы Посилова платили свои деньги для нужд правительственной делегации в Польше и отправляли посылки во флаги и шталаги.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Ziemia&amp;#324;stwo polskie 1920 – 1945, red. Janina Leskiewiczowa;  Instytut Historii Polskiej PAN; PWN Warszawa 1988&lt;br&gt;Польская шляхта 1920 – 1945 гг., под ред. Янины Лескевичовой;  Институт польской истории Польской академии наук; PWN Варшава 1988&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Na wystawie opr&amp;#243;cz genealogii rodziny Kamockich, u&amp;#322;o&amp;#380;onej w 1836 r. przez Walentego Kamockiego, oraz dokumentu potwierdzaj&amp;#261;cego szlachectwo z 1838 r. wyeksponowane s&amp;#261; portrety przodk&amp;#243;w m.in: szambelana Franciszka Kamockiego, ok. 1760 – po 1823, sygn.: Vincenciusz Rabak 1803 r., Kajetana Stablewskiego, ok. 1770 – 1841, sygn. Jan Sagowski, 1806 r., Karola Stablewskiego, 1796 – 1843, sygn.: F. Sarnecki, Melanii z Drw&amp;#281;skich Stanis&amp;#322;awowej Sczanieckiej, ca. 1810 r., Stanis&amp;#322;awa Sczanieckiego, 1806 – 1836, Karoliny z Rogawskich Kamockiej, 1800 – 1852, Antoniego Kamockiego, 1800 – 1865, Hipolita Bronikowskiego, 1829 – 1890, sygn. Marceli Krajewski 1887 r.&lt;br&gt;Помимо генеалогии рода Камоцких, составленной в 1836 г. Валентием Камоцким, и документа, подтверждающего дворянство 1838 г., в экспозицию включены также портреты предков М.Ин: камергера Францишека Камоцкого, ок. 1760 – после 1823 г., подписано: Винченциуш Рабак 1803 г., Каетан Стабильный, ок. 1770 – 1841 гг., подпись. Ян Саговский, 1806 г., Кароль Стюблевский, 1796 – 1843 гг., подпись: Ф. Сарнецкий, Мелания Станиславова Щанецкая урождённая Дрвенская, ок. 1810 г., Станислав Щанецкий, 1806 – 1836 гг., Каролина Камоцка, урождённая Рогавская, 1800 – 1852 гг., Антоний Камоцкий, 1800 – 1865 гг., Иполит Брониковский, 1829 – 1890 гг., подпись. Марсель Краевский 1887 г.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Z rodzinnej biblioteki pochodz&amp;#261; starodruki m.in.: mapa z 1736 r., ukazuj&amp;#261;ca fragment po&amp;#322;udniowych granic Rzeczpospolitej: Theatre dr la guerre entre les Russes et les Turcs,&lt;br&gt;Dzieje Polski Joachima Lelewela z 1837 r., Zygmuntowskie czasy I. Kraszewskiego z 1846 r., Ksi&amp;#261;&amp;#380;eczka &amp;#346;w. Jadwigi wyd.: J. Munk, Pozna&amp;#324; 1823 r., Les Oeuvres de Monsieur Moliere,&lt;br&gt;Szwajcaria 1741 r., Le Spectacle de le Nature, Jean Neaulme, 1739 r., Brandedenburgischer Ingenieur, Berlin 1698 r., Msza&amp;#322; Rzymski, Drukarnia Paszkowskiego, 1874 r., Pismo &amp;#346;wi&amp;#281;te&lt;br&gt;Starego i Nowego Testamentu” w przek&amp;#322;adzie Jakuba Wujka , 1873 r., z ilustracjami Gustawa Dore`.&lt;br&gt;Старые гравюры происходят из семейной библиотеки, m.in карта 1736 года, на которой показан фрагмент южных границ Речи Посполитой: Theatre dr la guerre entre les Russes et les Turcs,&lt;br&gt;Dzieje Polish Joachima Lelewela z 1837 r., Zygmuntowskie czasy I. Kraszewskiego z 1846 r., Ksi&amp;#281;ga &amp;#346;w. Jadwigi wyd.: J. Munk, Pozna&amp;#324; 1823, Les Oeuvres de Monsieur Moliere,&lt;br&gt;Швейцария 1741, Le Spectacle de le Nature, Jean Neaulme, 1739, Brandedenburgischer Ingenieur, Берлин 1698, Римский миссал, типография Пашковского, 1874, Священное Писание, Ветхий и Новый Заветы» в переводе Якуба Вуека, 1873 г., с иллюстрациями Густава Доре».&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;&lt;a href="https://files.vgd.ru/201741/mwU81TiZuBYbOoGOLCthyUqNd06G922U/img_0953-768x576.jpg" rel="nofollow" target=_blank&gt;&lt;img src="https://files.vgd.ru/201741/mwU81TiZuBYbOoGOLCthyUqNd06G922U/preview/img_0953-768x576.jpg" alt=""&gt;&lt;/a&gt;&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Niezwyk&amp;#322;e s&amp;#261; pami&amp;#261;tki po prababce w&amp;#322;a&amp;#347;ciciela pami&amp;#261;tek, Karolinie Kamockiej z d. Chwalib&amp;#243;g, 2.02.1867 – 4.04. 1954, Pozna&amp;#324;. Karolina Kamocka by&amp;#322;a znan&amp;#261; osob&amp;#261; – pami&amp;#281;tali j&amp;#261; najstarsi mieszka&amp;#324;cy Posi&amp;#322;owa. Uczy&amp;#322;a si&amp;#281; w Sacr&amp;#233; – Coeur we Lwowie i swoje zainteresowania pog&amp;#322;&amp;#281;bia&amp;#322;a studiuj&amp;#261;c literatur&amp;#281; z dziedziny astronomii, chemii, fizyki, astrologii i medycyny (potrafi&amp;#322;a leczy&amp;#263; wiele schorze&amp;#324;, zw&amp;#322;aszcza choroby oczu). Obdarzona wieloma umiej&amp;#281;tno&amp;#347;ciami – pisa&amp;#322;a wiersze, malowa&amp;#322;a, haftowala, szy&amp;#322;a ornaty, a pie&amp;#347;&amp;#324; maryjna Jej autorstwa &amp;#347;piewana jest w ko&amp;#347;ciele w Ko&amp;#347;cielcu; przez 25 lat pisa&amp;#322;a pami&amp;#281;tniki o wydarzeniach z najbli&amp;#380;szej okolicy, o sprawach domowych ale r&amp;#243;wnie&amp;#380; o sytuacji w &amp;#347;wiecie.&lt;br&gt;Необычны сувениры прабабушки владельца сувениров, Каролины Камоцкой, урождённой Хвалибуг, 2.02.1867 – 4.04.1954, Познань. Каролина Камоцка была известной личностью – ее запомнили старейшие жители Посилова. Она училась в Сакре-Кер во Львове и углубила свои интересы, изучая литературу в области астрономии, химии, физики, астрологии и медицины (она смогла лечить многие болезни, особенно глазные болезни). Она была одарена многими способностями – писала стихи, рисовала, вышивала, шила ризы, а ее Марианская песнь поется в костеле в Косцелце; В течение 25 лет она вела дневники о событиях в непосредственной близости, о бытовых делах, а также о ситуации в мире.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Karolina Kamocka du&amp;#380;o podr&amp;#243;&amp;#380;owa&amp;#322;a m.in. do Wiednia, Berlina, Drezna, Pary&amp;#380;a, Rzymu, Neapolu, Wenecji, Florencji. Z licznych podr&amp;#243;&amp;#380;y przywozi&amp;#322;a pami&amp;#261;tki. Wiele oryginalnych pami&amp;#261;tek przywiezionych z Egiptu w 1908 r. mo&amp;#380;emy ogl&amp;#261;da&amp;#263; na wystawie np.: zmumifikowan&amp;#261; d&amp;#322;o&amp;#324; (IV – VI w. p.n.e.), opatrzone hieroglifami skarabeusze – ogniwka naszyjnika, figurk&amp;#281; Ozyrys, inkrustowany pantofelek, paletk&amp;#281; do rozcierania farb, czy zwyk&amp;#322;y kamie&amp;#324; ze staro&amp;#380;ytnej Via Sacra w Rzymie.&lt;br&gt;Каролина Камоцка много путешествовала, m.in в Вене, Берлине, Дрездене, Париже, Риме, Неаполе, Венеции, Флоренции. Она привезла сувениры из своих многочисленных путешествий. На выставке можно увидеть множество оригинальных сувениров, привезенных из Египта в 1908 году, например, мумифицированную руку (IV–VI вв. до н.э.), скарабеев с иероглифами – звеньями ожерелья, статуэтку Осириса, инкрустированную туфельку, палитру для натирания красок или обычный камень с древней Виа Сакра в Риме.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;&lt;a href="https://files.vgd.ru/201741/mwU81TiZuBYbOoGOLCthyUqNd06G922U/dsc_0844-768x445.jpg" rel="nofollow" target=_blank&gt;&lt;img src="https://files.vgd.ru/201741/mwU81TiZuBYbOoGOLCthyUqNd06G922U/preview/dsc_0844-768x445.jpg" alt=""&gt;&lt;/a&gt;&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Przyk&amp;#322;adami XIX w. ebenistyki s&amp;#261; meble: m.in.: du&amp;#380;e lustro kryszta&amp;#322;owe, dwie konsole (konsola z marmurowym blatem jest eksponowan&amp;#261; oddzielnie cz&amp;#281;&amp;#347;ci&amp;#261; lustra), serwantka, szafa dwudrzwiowa ubraniowa, stolik do rob&amp;#243;tek, komoda, taboret, krzes&amp;#322;o wyplatane. Na &amp;#347;cianach wisz&amp;#261; ze sprawnymi mechanizmami zegary: Gustawa Beckera i W. Milewskiego; na konsolach stoj&amp;#261; lampy naftowe: klasycystyczna, z amforowym, metalowym korpusem oraz secesyjna, ze szklanym zbiornikiem (sygn. Hugo Schneider).&lt;br&gt;Примерами эбантистики XIX века являются мебель: m.in. большое хрустальное зеркало, две консоли (консоль с мраморной столешницей — отдельно выставленная часть зеркала), скатерть, двухдверный шкаф, вязальный стол, комод, табурет, плетеный стул. На стенах часы с рабочими механизмами: Густава Беккера и В. Милевского; На консолях установлены керосиновые лампы: классицистические, с амфорой, металлическим корпусом, и модернистские, со стеклянным баком (вывеска. Хьюго Шнайдер).&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;W serwantce opr&amp;#243;cz XIX w., z monogramami w&amp;#322;asno&amp;#347;ciowymi sreber: pozna&amp;#324;skich, krakowskich, warszawskich warsztat&amp;#243;w z&amp;#322;otniczych (Johan Christian Blau, Eduard Fiedler, Wojciech Eigel, A.D. Zamoyski, Leonard Nitch, J&amp;#243;zef Fraget, Norblin &amp; Sp.), zosta&amp;#322;a wyeksponowana obr&amp;#261;czka Emilii Sczanieckiej z 1861 roku, kt&amp;#243;ra by&amp;#322;a wyrazem &amp;#380;a&amp;#322;oby noszonej po tragicznie zako&amp;#324;czonych warszawskich manifestacjach (na czarnym, emaliowym tle napisy: 1861 D. 25 – 27 LUT. i 8 KWIET., oraz symbole: korona cierniowa, krzy&amp;#380;yk, ga&amp;#322;&amp;#261;zka palmowa).&lt;br&gt;Помимо 19 века, в собственности вензелей серебряных изделий из познаньских, краковских и варшавских ювелирных мастерских (Йохан Кристиан Блау, Эдуард Фидлер, Войцех Эйгель, А.Д. Замойский, Леонард Нитч, Юзеф Фражет, Норблин и К°), экспонировалось обручальное кольцо Эмилии Щанецкой 1861 года, которое являлось выражением траура после трагически закончившихся Варшавских демонстраций (на черном эмалевом фоне, надписи: 1861 г. 25 – 27 ФЕВРАЛЯ и 8 АПРЕЛЯ,  и символы: терновый венец, крест, пальмовая ветвь)&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;(Najstarszy syn Karoliny Kamockiej, Stanis&amp;#322;aw 1892 – 1985, by&amp;#322; m&amp;#281;&amp;#380;em Heleny Marii Oppeln – Bronikowskiej. Matka Heleny Marii – Julia Stablewska, 1862 – 1912 by&amp;#322;a c&amp;#243;rk&amp;#261; Stanis&amp;#322;awy, Honoraty, 1836 – 1922, z d. Sczanieckiej i Stanis&amp;#322;awa Stablewskiego, 1832 -1904.)&lt;br&gt;(Старший сын Каролины Камоцкой, Станислав 1892 – 1985, был женат на Хелене Марии Оппельн-Брониковской. Мать Елены Марии – Юлия Стейлевска, 1862 – 1912 гг. была дочерью Станиславы, Гонораты, 1836 – 1922 гг., урождённой С. Щанецка и Станислав Стабильные, 1832-1904.)&lt;br&gt;&lt;a href="https://files.vgd.ru/201741/mwU81TiZuBYbOoGOLCthyUqNd06G922U/img_0929-768x576.jpg" rel="nofollow" target=_blank&gt;&lt;img src="https://files.vgd.ru/201741/mwU81TiZuBYbOoGOLCthyUqNd06G922U/preview/img_0929-768x576.jpg" alt=""&gt;&lt;/a&gt;&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Na wystawie mo&amp;#380;na ogl&amp;#261;da&amp;#263; (w zaprojektowanych przez w&amp;#322;a&amp;#347;cicielk&amp;#281; obwolutach) dwa albumy: Fotografie z podr&amp;#243;&amp;#380;y do Egiptu w 1908 r. oraz Posi&amp;#322;&amp;#243;w – album rodzinny Karoliny Kamockiej, 1867 – 1954.&lt;br&gt;На выставке представлены два альбома (в суперобложках, разработанных владелицей): «Фотографии из поездки в Египет в 1908 году» и «Трапезы – семейный альбом» Каролины Камоцкой, 1867 – 1954 гг.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Na hallu wystaw&amp;#281; uzupe&amp;#322;niaj&amp;#261; dwie informacje biograficzne z reprodukowanymi portretami: Portret Emilii Sczanieckiej, Fabiana Sarneckiego, 1800 – 1894, kt&amp;#243;ry ukaza&amp;#322; si&amp;#281; w paryskim wydawnictwie, powsta&amp;#324;ca listopadowego J&amp;#243;zefa Straszewicza, 1801 – 1838, oraz Portret Floriana Stablewskiego, 1841 – 1906, Boles&amp;#322;awa &amp;#321;aszczy&amp;#324;skiego,1843 – 1909.&lt;br&gt;В зале экспозицию дополняют два биографических произведения с репродукциями портретов: «Портрет Эмилии Щанецкой, Фабиана Сарнецкого, 1800 – 1894», который был издан парижским издательством, участника Ноябрьского восстания Юзефа Страшевича, 1801 – 1838 гг., и портрет Флориана Сталевского, 1841 – 1906 гг., Болеслава Лащинского, 1843 – 1909 гг.&lt;br&gt; &lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;&lt;br&gt;EMILIA SCZANIECKA, 1804 Brody – 1896 Pakos&amp;#322;aw&lt;br&gt;ЭМИЛИЯ ЩАНЕЦКАЯ, 1804 г. Броды – 1896 г. Пакослав&lt;br&gt;&lt;br&gt;Ojcem jej by&amp;#322; &amp;#321;ukasz Sczaniecki, syn starosty &amp;#347;redzkiego, matk&amp;#261; Weronika z Zakrzewskich, c&amp;#243;rka rotmistrza wojsk polskich i &amp;#322;owczego gnie&amp;#378;nie&amp;#324;skiego. Siedzib&amp;#261; rodziny by&amp;#322; odrestaurowany XVII w. pa&amp;#322;ac w wielkopolskich Brodach. W 1801 r. urodzi&amp;#322; si&amp;#281; Konstanty, a w nast&amp;#281;pnym roku przysz&amp;#322;a na &amp;#347;wiat Nimfa. Emilia by&amp;#322;a trzecim z kolei dzieckiem. M&amp;#322;odszymi od Emilii byli: brat Stanis&amp;#322;aw, urodzony w 1805 r. i Kordula urodzona w ko&amp;#324;cu 1806 r. Kiedy Emilia mia&amp;#322;a 6 lat, w 1810 r. umar&amp;#322; nagle ojciec, a 8 lat p&amp;#243;&amp;#378;niej matka. Opiek&amp;#281; nad osieroconymi dzie&amp;#263;mi przej&amp;#281;&amp;#322;a babka Anastazja ze Sk&amp;#243;rzewskich Sczaniecka. Emilia uko&amp;#324;czy&amp;#322;a edukacj&amp;#281; na pensji &amp;#380;e&amp;#324;skiej w Poznaniu, ale pragn&amp;#281;&amp;#322;a nauk&amp;#281; kontynuowa&amp;#263;.&lt;br&gt;Ее отцом был Лукаш Щанецкий, сын старосты Средского, а матерью — Вероника, урожденная Закржевская, дочь капитана польской армии и охотника из Гнезно. Резиденцией семьи был отреставрированный дворец семнадцатого века в Бродах в Великой Польше. В 1801 году родился Константин, а в следующем году – Нимфа. Эмилия была третьим ребенком. Младшими братьями Эмилии были Станислав, родившийся в 1805 году, и Кордула, родившийся в конце 1806 года. Когда Эмилии было 6 лет, ее отец скоропостижно скончался в 1810 году, а мать умерла 8 лет спустя.Заботу о детях-сиротах взяла на себя бабушка Анастасия Щанецкая, урождённая Скужевская. Эмилия закончила образование в школе-интернате для девочек в Познани, но хотела продолжить образование.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt; Uzyskawszy pozwolenie rady familijnej na dalsze kszta&amp;#322;cenie, w 1819 r. wyjecha&amp;#322;a z siostr&amp;#261; Kordul&amp;#261; do Drezna, du&amp;#380;ego o&amp;#347;rodka polonijnego. W stolicy Saksonii po raz pierwszy spotka&amp;#322;a si&amp;#281; z polsk&amp;#261; dzia&amp;#322;alno&amp;#347;ci&amp;#261; niepodleg&amp;#322;o&amp;#347;ciow&amp;#261;. Zaanga&amp;#380;owa&amp;#322;a si&amp;#281; w pomoc walcz&amp;#261;cej o niepodleg&amp;#322;o&amp;#347;&amp;#263; Grecji. Po zako&amp;#324;czonej w 1823 r. edukacji powr&amp;#243;ci&amp;#322;a do Wielkopolski, gdzie zajmowa&amp;#322;a si&amp;#281; zarz&amp;#261;dzaniem odziedziczonym po rodzicach maj&amp;#261;tkiem ziemskim. W 1828 r., kiedy wybuch&amp;#322;a w Pozna&amp;#324;skiem epidemia tyfusu, Emilia ci&amp;#281;&amp;#380;ko zachorowa&amp;#322;a. Jej &amp;#380;ycie dramatyczn&amp;#261; walk&amp;#261; ocali&amp;#322; Karol Marcinkowski.&lt;br&gt; В 1819 году, получив разрешение семейного совета на продолжение образования, она вместе с сестрой Кордулой уехала в Дрезден, большую польскую общину. В столице Саксонии она впервые столкнулась с польской борьбой за независимость. Она стала помогать Греции, которая боролась за независимость. После завершения образования в 1823 году она вернулась в Великопольску, где управляла имением, унаследованным от родителей. В 1828 году, когда в Познани вспыхнула эпидемия тифа, Эмилия тяжело заболела. Ее жизнь спас Кароль Марцинковский в драматичной схватке.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;W czasie Powstania Listopadowego potajemnie przekroczy&amp;#322;a granic&amp;#281; Wielkiego Ksi&amp;#281;stwa Pozna&amp;#324;skiego, by nie&amp;#347;&amp;#263; pomoc walcz&amp;#261;cym w Kr&amp;#243;lestwie Polskim. Ofiarnie s&amp;#322;u&amp;#380;y&amp;#322;a jako sanitariuszka w warszawskich lazaretach m.in.: Ujazdowskim, Wolskim, udziela&amp;#322;a pomocy na polu bitwy, organizowa&amp;#322;a transport rannych, opatrywa&amp;#322;a rany, pomaga&amp;#322;a chirurgom podczas zabieg&amp;#243;w.&lt;br&gt;Во время Ноябрьского восстания она тайно пересекла границу Великого княжества Познани, чтобы помочь тем, кто сражался в Королевстве Польском. Она служила медсестрой в варшавских госпиталях, m.in Уяздовского и Вольского, оказывала помощь на поле боя, организовывала транспортировку раненых, перевязывала раны, помогала хирургам во время процедур.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Po powstaniu i powrocie w rodzinne strony utrzymywa&amp;#322;a kontakt z dzia&amp;#322;aczami niepodleg&amp;#322;o&amp;#347;ciowymi. Aby zapewni&amp;#263; sta&amp;#322;&amp;#261; opiek&amp;#281; powsta&amp;#324;com, inwalidom, wybudowa&amp;#322;a w Pakos&amp;#322;awiu szpitalik. Za&amp;#322;o&amp;#380;y&amp;#322;a bibliotek&amp;#281; oraz utworzy&amp;#322;a szko&amp;#322;&amp;#281; ludow&amp;#261; dla dzieci; zaanga&amp;#380;owa&amp;#322;a si&amp;#281; w przedsi&amp;#281;wzi&amp;#281;cia gospodarcze i kulturalne regionu, m.in. w Sp&amp;#243;&amp;#322;ce Bazarowej.&lt;br&gt;W latach 1836 – 37 bole&amp;#347;nie prze&amp;#380;y&amp;#322;a utrat&amp;#281; bliskich: brata, babki, przyjaci&amp;#243;&amp;#322;ki Klaudyny Potockiej.&lt;br&gt;После восстания и возвращения на родину она поддерживала связь с борцами за независимость. Чтобы обеспечить постоянную заботу о повстанцах и инвалидах, она построила больницу в Пакославе. Она основала библиотеку и народную школу для детей; Занималась экономическими и культурными проектами региона, m.in в компании «Базар». Между 1836 и 1837 годами она болезненно переживала потерю близких: брата, бабушки и подруги Клавдины Потоцкой.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Emilia zacz&amp;#281;&amp;#322;a cz&amp;#281;sto chorowa&amp;#263; – pojawi&amp;#322;y si&amp;#281; dolegliwo&amp;#347;ci serca oraz ataki niedow&amp;#322;adu n&amp;#243;g. W 1838 r. zmar&amp;#322;a jej siostra Nimfa &amp;#321;&amp;#261;cka; Emilia przej&amp;#281;&amp;#322;a opiek&amp;#281; nad sze&amp;#347;ciorgiem jej dzieci. Po 1846 otoczy&amp;#322;a r&amp;#243;wnie&amp;#380; opiek&amp;#261; osierocone dzieci galicyjskie. Utrzymywa&amp;#322;a kontakt z dzia&amp;#322;aczami niepodleg&amp;#322;o&amp;#347;ciowymi, kolportowa&amp;#322;a publikacje emigracyjne, zaanga&amp;#380;owa&amp;#322;a si&amp;#281; w przedsi&amp;#281;wzi&amp;#281;cia gospodarcze i kulturalne regionu (m.in. w Sp&amp;#243;&amp;#322;ce Bazarowej).&lt;br&gt;Эмилия стала часто болеть – у нее появились сердечные недуги и приступы пареза в ногах. В 1838 году умерла ее сестра Нимфа Лонцкая; Эмилия заботилась о своих шестерых детях. После 1846 года она также заботилась о осиротевших галицких детях. Поддерживала связь с борцами за независимость, распространяла эмигрантские издания, участвовала в экономических и культурных проектах в регионе (m.in в компании «Базар»).&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;W czasie dzia&amp;#322;a&amp;#324; wyzwole&amp;#324;czych 1848 r. zaanga&amp;#380;owa&amp;#322;a si&amp;#281; w szkolenie samarytanek, tworzenie zorganizowanych s&amp;#322;u&amp;#380;b medycznych. Wraz z ustaniem walk – pod Mi&amp;#322;os&amp;#322;awiem, Soko&amp;#322;owem, kontynuowa&amp;#322;a prac&amp;#281; w lazaretach (organizowa&amp;#322;a dla poszkodowanych &amp;#380;o&amp;#322;nierzy wy&amp;#380;ywienie, bielizn&amp;#281; osobist&amp;#261;, schronienie przed represjami po wyj&amp;#347;ciu ze szpitala). W 1861 r. Sczaniecka wprowadzi&amp;#322;a w swoich dobrach nowatorski pomys&amp;#322; premiowania pracowito&amp;#347;ci oraz wspierania w nieszcz&amp;#281;&amp;#347;ciu. Otworzy&amp;#322;a ochronk&amp;#281; dla dzieci wiejskich (1877 r.), kt&amp;#243;ra w przeciwie&amp;#324;stwie do szko&amp;#322;y czynna by&amp;#322;a od wiosny do p&amp;#243;&amp;#378;nej jesieni. By&amp;#322;a wsp&amp;#243;&amp;#322;organizatork&amp;#261; Towarzystwa Pomocy Naukowej dla Dziewcz&amp;#261;t.&lt;br&gt;Во время освободительных операций 1848 года она участвовала в обучении самаритянских женщин и создании организованных медицинских служб. С прекращением боевых действий, под Милославом и Соколовым, продолжала работать в госпиталях (организовывала питание, нижнее белье и укрытие от репрессий для раненых солдат после выписки из госпиталя). В 1861 году. Щанецка ввел новаторскую идею поощрения трудолюбия и поддержки в несчастье. Она открыла сиротский приют для сельских детей (1877), который, в отличие от школы, работал с весны до поздней осени. Была соорганизатором Общества научной помощи девочкам.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Mimo nie najlepszego stanu zdrowia bra&amp;#322;a udzia&amp;#322; w powstaniu styczniowym, dzia&amp;#322;a&amp;#322;a w Wielkopolskim Komitecie Niewiast, tworzy&amp;#322;a lazaret w Strzelnie, zajmowa&amp;#322;a si&amp;#281; zaopatrzeniem lazaret&amp;#243;w, je&amp;#378;dzi&amp;#322;a na pola walki, opatrywa&amp;#322;a i transportowa&amp;#322;a rannych; wielokrotnie przeje&amp;#380;d&amp;#380;a&amp;#322;a przez granic&amp;#281; w okolicach Strzelna, doje&amp;#380;d&amp;#380;a&amp;#322;a m.in. do Nowej Wsi, Brdowa, Skulska, Wilczyna, Ignacewa, Ruszkowa, Kramska. Organizowa&amp;#322;a pomoc rannym wychodz&amp;#261;cym ze szpitali, anga&amp;#380;owa&amp;#322;a si&amp;#281; w obron&amp;#281; wi&amp;#281;zionych, pomaga&amp;#322;a emigrantom.&lt;br&gt;Несмотря на слабое здоровье, она принимала участие в Январском восстании, была активной участницей Великопольского женского комитета, создала госпиталь в Стшельно, снабжала госпитали, ходила на поля сражений, одевала и перевозила раненых; Она много раз пересекала границу в окрестностях Стшельно, в m.in ездила в Нова-Весь, Брдув, Скульск, Вильчин, Игначево, Рушково, Крамско. Она организовывала помощь раненым, выходящим из госпиталей, участвовала в защите заключенных, помогала эмигрантам.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;ABP FLORIAN STABLEWSKI, 1841 Wschowa – 1906 Pozna&amp;#324;&lt;br&gt;АРХИЕПИСКОП ФЛОРИАН СТЕЙБЛЕВСКИЙ, 1841 г. Вщова – 1906 г. Познань&lt;br&gt;&lt;br&gt;Syn Onufrego Stablewskiego, uczestnika kampanii napoleo&amp;#324;skiej i Emilii z Kurowskich. Kszta&amp;#322;ci&amp;#322; si&amp;#281; w Gimnazjum &amp;#347;w. Magdaleny w Poznaniu oraz w gimnazjum w Trzemesznie.&lt;br&gt;Nauk&amp;#281; kontynuowa&amp;#322; w seminarium duchownym w Poznaniu, nast&amp;#281;pnie na uniwersytecie w Monachium. W 1866 r. obroni&amp;#322; doktorat z teologii i przyj&amp;#261;&amp;#322; &amp;#347;wi&amp;#281;cenia kap&amp;#322;a&amp;#324;skie.&lt;br&gt;Он был сыном Онуфрия Стейблевского, участника наполеоновского похода, и Эмилии, урождённой Куровской. Образование получил в гимназии Святой Магдалины в Познани и в гимназии в Тшемешно. Продолжил образование в семинарии в Познани, а затем в Мюнхенском университете. В 1866 году защитил докторскую диссертацию по богословию и был рукоположен в священники.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;By&amp;#322; wikariuszem w Wielichowie, Tarnowie Podg&amp;#243;rnym i &amp;#346;remie; pracowa&amp;#322; w &amp;#347;remskim gimnazjum. W 1873 roku zosta&amp;#322; usuni&amp;#281;ty z pracy po odmowie podporz&amp;#261;dkowania si&amp;#281; zarz&amp;#261;dzeniu wyk&amp;#322;adania religii w j&amp;#281;zyku niemieckim. Kolejn&amp;#261; plac&amp;#243;wk&amp;#261; duszpastersk&amp;#261; by&amp;#322;a parafia we Wrze&amp;#347;ni. Aktywnie dzia&amp;#322;a&amp;#322; na polu spo&amp;#322;ecznym; za&amp;#322;o&amp;#380;y&amp;#322; Kas&amp;#281; Oszcz&amp;#281;dno&amp;#347;ciowo – Po&amp;#380;yczkow&amp;#261;, wsp&amp;#243;&amp;#322;pracowa&amp;#322; z Towarzystwem Przemys&amp;#322;owym. By&amp;#322; pos&amp;#322;em do sejmu pruskiego oraz do parlamentu niemieckiego. Jako cz&amp;#322;onek Ko&amp;#322;a Polskiego broni&amp;#322; spraw narodowych, rzeciwstawia&amp;#322; si&amp;#281; katechezie w j&amp;#281;zyku niemieckim na rzecz zachowania j&amp;#281;zyka polskiego jako wyk&amp;#322;adowego w szkolnictwie. Na pocz&amp;#261;tku lat 90 zosta&amp;#322; nominowany na arcybiskupa gnie&amp;#378;nie&amp;#324;skiego i pozna&amp;#324;skiego, otrzymuj&amp;#261;c tytu&amp;#322; prymasa Polski.&lt;br&gt;Был викарием в Велихове, Тарнуве-Подгурне и Среме; Работал в гимназии в Среме. В 1873 году он был уволен с работы после отказа подчиниться приказу преподавать религию на немецком языке. Другим пастырским учреждением был приход во Вжесне. Он был активен в социальной сфере; Он основал Ссудо-сберегательную ассоциацию и сотрудничал с Индустриальным обществом. Был депутатом прусского сейма и германского парламента. Будучи членом Польского кружка, он защищал национальные вопросы и читал катехизацию на немецком языке, чтобы сохранить польский язык как язык обучения в образовании. В начале 90-х годов был выдвинут на должность архиепископа Гнезненского и Познаньского, получив титул примаса польского.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Florian Stablewski za&amp;#322;o&amp;#380;y&amp;#322; pismo Przewodnik Katolicki oraz istniej&amp;#261;c&amp;#261; do dzi&amp;#347; Drukarni&amp;#281; i Ksi&amp;#281;garni&amp;#281; &amp;#347;w. Wojciecha w Poznaniu, kt&amp;#243;ra dzia&amp;#322;a&amp;#322;a pod kierownictwem ks. Piotra awrzyniaka. By&amp;#322; cz&amp;#322;onkiem honorowym Pozna&amp;#324;skiego Towarzystwa Przyjaci&amp;#243;&amp;#322; Nauk. W okresie strajk&amp;#243;w szkolnych (1901 – 1906) &amp;#322;agodzi&amp;#322; napi&amp;#281;cia petycjami do cesarza niemieckiego. Problemem arcybiskupa by&amp;#322;a niewystarczaj&amp;#261;ca liczba kap&amp;#322;an&amp;#243;w – chc&amp;#261;c zmieni&amp;#263; sytuacj&amp;#281; wybudowa&amp;#322; gmach seminarium w Poznaniu, za&amp;#322;o&amp;#380;y&amp;#322; konwikty gimnazjalne. Za jego rz&amp;#261;d&amp;#243;w na terenie archidiecezji gnie&amp;#378;nie&amp;#324;skiej i pozna&amp;#324;skiej wybudowano wiele ko&amp;#347;cio&amp;#322;&amp;#243;w, niekt&amp;#243;re &amp;#347;wi&amp;#261;tynie odnowiono i rozbudowano m.in. katedra gnie&amp;#378;nie&amp;#324;ska zyska&amp;#322;a figury uosabiaj&amp;#261;ce cztery stany spo&amp;#322;eczne d&amp;#378;wigaj&amp;#261;ce na swoich barkach relikwie &amp;#347;w. Wojciecha.&lt;br&gt;Флориан Стейблевски основал журнал «Католический путеводитель», а также типографию и книжный магазин Святого Адальберта в Познани, которые существуют и по сей день, и которые действовали под руководством о. Петра Авжиняка. Он был почетным членом Познаньского общества друзей науки. Во время школьных забастовок (1901-1906) он ослаблял напряженность петициями к германскому императору. Проблемой архиепископа было недостаточное количество священников – чтобы изменить ситуацию, он построил здание семинарии в Познани и учредил каторжников-гимназистов. Во время его правления было построено много церквей в Гнезненской и Познаньской архиепархиях, некоторые церкви были отремонтированы и расширены, m.in. В Гнезненском кафедральном соборе появились фигуры, олицетворяющие четыре сословия, несущие на своих плечах мощи святого Адальберта.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;W 1893 r. z jego inicjatywy powsta&amp;#322;o Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniu, kt&amp;#243;re zaj&amp;#281;&amp;#322;o si&amp;#281; gromadzeniem i konserwacj&amp;#261; zabytk&amp;#243;w polskiej sztuki sakralnej. By&amp;#322; inicjatorem rozwijaj&amp;#261;cego si&amp;#281; w Wielkopolsce katolickiego ruchu spo&amp;#322;ecznego, popiera&amp;#322; i inspirowa&amp;#322; ksi&amp;#281;&amp;#380;y do podejmowania dzia&amp;#322;alno&amp;#347;ci spo&amp;#322;ecznej, powo&amp;#322;ywania stowarzysze&amp;#324; ko&amp;#347;cielnych.&lt;br&gt;Florian Stablewski sprawuj&amp;#261;c urz&amp;#261;d arcybiskupa gnie&amp;#378;nie&amp;#324;skiego i pozna&amp;#324;skiego 15 lat, zawsze podkre&amp;#347;la&amp;#322; prawo Polak&amp;#243;w do piel&amp;#281;gnowania narodowej to&amp;#380;samo&amp;#347;ci.&lt;br&gt;В 1893 году по его инициативе был создан Архиепископский музей в Познани, который занимался сбором и сохранением памятников польского сакрального искусства. Он был инициатором развития католического общественного движения в Великой Польше, поддерживал и вдохновлял священников на общественную деятельность и создание церковных объединений. Флориан Стабильный, занимавший пост архиепископа Гнезненского и Познаньского в течение 15 лет, всегда подчеркивал право поляков на культивирование своей национальной идентичности.&lt;br&gt;&lt;hr width="50%" align=left&gt;&lt;br&gt;Kurator wystawy: Wanda Mazurek&lt;br&gt;Куратор выставки: Ванда Мазурек&lt;br&gt;&lt;br&gt;&lt;script type='text/javascript'&gt;document.write('&lt;a href="http://muzeum.com.pl/pamiatki-rodziny-kamockich/" rel="nofollow" target=_blank&gt;http://muzeum.com.pl/pamiatki-rodziny-kamockich/&lt;/a&gt;');&lt;/script&gt;  </description>
<dc:creator>komotskiy</dc:creator>
<pubDate>Wed, 29 Nov 2023 15:15:13 +0300</pubDate>
</item></channel>
</rss>