Окулич-Казарин :: Ож - Ол :: О :: Поиск предков, родичей и/или однофамильцев
Всероссийское Генеалогическое Древо

Генеалогический форум ВГД

На сайте ВГД собираются люди, увлеченные генеалогией, историей, геральдикой и т.д. Здесь вы найдете собеседников, экспертов, умелых помощников в поисках предков и родственников. Вам подскажут где искать документы о павших в боях и пропавших без вести, в какой архив обратиться при исследовании родословной своей семьи, помогут определить по старой фотографии принадлежность к воинским частям, ведомствам и чину. ВГД - поиск людей в прошлом, настоящем и будущем!

Генеалогический форум ВГД » Поиск предков, родичей и/или однофамильцев » О » Ож - Ол » Окулич-Казарин
Вниз ⇊


Окулич-Казарин

Ищем любое упоминание фамилии в архивных документах, а так же любую информацию про древний дворянский род (польская шляхта) Окулич-Казарин, Казарин, Казарин-Окулич.(герб Дрыя и герб Рудница и др.) Витебской, Могилевской, Минской и др губерний Российской И

<<Назад    Вперед>> [ <<<<< ] Страницы: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 ... 11 12 13 14 15 16 [ >>>>>> ]
Модераторы: N_Volga, Радомир
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

Ярослав Викентьевич Окулич-Казарин, (20.07.1888 - 25.12.1955) Jarosław Okulicz-Kozaryn

http://photoarchive.spb.ru/sho...language=1

http://karta.org.pl/fotooferty...page31.htm

Прикрепленный файл Ярослав.jpg
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

Окулич-Казарин Константин Викентьевич 1886г.р.
из потомственных дворян Витебской губернии
брат
Ярослава Викентьевича Окулич-Казарина
и сын полковника Окулича-Казарина Викентия Осиповича)(Иосиповича),

Прикрепленный файл Константин.jpg
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

Ещё одна ветка рода Окулич-Козариных в Туркестане
Людвиг-Ипполит Игнатьев Окулич-Козарин (1849-1922),
Поляк, католик, уроженец Витебской губернии,
родовое имение Вымно Витебского уезда Витебской губ
Приехал в Туркестан в поисках работы.
В Туркестане с 1869 года. Канцелярия Генерал - Губернатора.
Служил в канцелярии генерал-губернатора. Награждался орденами, подписанными царями
Николаем І и Николаем ІІ, а также орденом Золотой Бухарской звезды 3 степени. Грамота подписана Эмиром Бухарским.
Делал пожертвования на костел в Ташкенте.

Женился, и в Ташкенте у него родились 4 сыновей.
1. Людвиг Людвигович Окулич-Козарин, (1881-1971).
2. Сигизмунд Людвигович Окулич-Козарин (1883г.р.-??)
3. Георгий Людвигович Окулич-Козарин (1887-1938) Родился в 1887г., г. Ташкент;
4. Витольд Людвигович Окулич-Козарин (1893г.р.-??)

Жена – Людвига-Ипполита (Игнатьевича) Окулич-Козарина –
Елизавета Егоровна Окулич-Козарина

Ludwik Hipolit Okulicz-Kozaryn (1849 - 1922)
Ludwik Hipolit Okulicz-Kozaryn urodził się w Witebsku w 1849 r.
Mając 20 lat wyruszył w świat. Poszukując pracy dotarł do Turkiestanu. Był jednym y pierwszych Polaków - cywili, którzy przybyli tutaj pod koniec 60-tych lat XIX wieku. Rosyjski Taszkient - Nowe Miasto - dopiero zaczynało istnieć: «W 1868 i 1869 r. zbudowano kilka gmachów państwowych i około 500 domów prywatnych» (z książki A. I. Dobrosmysłowa «Taszkient wczoraj i dziś», Taszkient, 1912).

W mieszkaniu potomków Okulicza-Kozaryna w Taszkiencie zachował się głęboko ukrywany przez dziesięciolecia dokument
z dnia 8 kwietnia 1867 r. potwierdzający szlacheckie pochodzenie rodu:

«Według rozporządzenia Jego Cesarskiej Mości dano ten dokument z Witebskiego Szlacheckiego Zgromadzenia Poselskiego szlachcicowi Ludwikowi Hipolitowi, synu Ignacego, syna Stefana, Okuliczowi-Kozarynowi, zaświadczający, że urodził się, jak zaświadcza Rzymsko-Katolicki duchowny konsystorz w Mohylewie, dnia 25 sierpnia 1849 r., i że on, według decyzji tegoż Zgromadzenia, dnia 30 marca tegoż roku zaliczony z zapisem w szóstej części szlacheckiej księgi genealogicznej, do rodu Okuliczów-Kozarynów, zatwierdzonego jako ród szlachecki przez rezolucję Heroldii dnia 20 września 1834 r., i decyzja ta, zgodnie z paragrafem szóstym nakazu Jego Cesarskiej Mości, opublikowanego w rozkazach Rządzącego Senatu z dnia 23 września 1864 r., nabrała ostatecznej mocy prawnej».
источники:
http://olgamedvedeva.artspolonia.com/czlowiek.html
http://mytashkent.uz/2010/08/17/14727/

РГИА Фонды / 560 / Описи / Ф. 560 Оп. 20 / Дела / Ф. 560 Оп. 20 Д. 635
Окулич-Казарин Л.И. отставной коллежский асессор, г.Ташкент
Шифр: Ф. 560 Оп. 20 Д. 635.

ОБЩАЯ КАНЦЕЛЯРИЯ МИНИСТРА ФИНАНСОВ.
Дело Общей канцелярии Министерства финансов о назначении прибавочного жалования служащим учреждений Министерства финансов. Имеются формулярные списки:.
Крайние даты: 1909

Прикрепленный файл Людвик Ипполит О-К фото.jpg
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

W archiwum rodzinnym przetrwał też dzienniczek Ludwika Hipolita z 1869 r., w którym młody podróżnik starannie zapisywał odległości między miastami w drodze z Petersburga do Taszkientu – jechali wówczas rozstawnymi końmi, ruch kolejowy otworzono dopiero pod koniec lat 90–tych XIX w. – ogółem 3742 wiorsty. W tym samym dzienniczku Ludwik Hipolit spisywał – po rosyjsku! - swoje naiwne, ale szczere patriotyczne wiersze o Polsce:

“Бедная Польша!
Век миновал, как тебя растерзали,
Разграбили память старины глубокой,
Грубой ногою святыни попрали,
Свергнули в бездну рукою жестокой
…Терпи и усердно молись
Деве Марии, что в Ченстохове…”.

W dzienniczku powtarzają się również kilkakrotnie zapisane słupkiem daty rozbiorów Polski - tak jakby młody Turkiestańczyk bał się, że zapomni swojej ojczyzny i historię swego kraju.

Jak świadczy wykaz przebiegu służby Okulicza-Kozaryna, przechowywany w Państwowym Archiwum Uzbekistanu, przez wiele lat pracował w Kancelarii Turkiestańskiego Generała-Gubernatora jako urzędnik średniej rangi. Za wierną służbę został odznaczony orderami carskimi, jak również gwiazdą Emira Bucharskiego.(Ordery ozdobione szlachetnymi kamieniami nie zachowały się - w trudnych czasach - czy były kiedyś łatwe? – potomkowie sprzedali je albo wymienili - na chleb; zachowały się natomiast legitymacje do orderów). W archiwum rodzinnym w teczce z legitymacją do orderu leży ciekawa notatka: arabskie słowa muzułmańskiej modlitwy kilkakrotnie zapisane cyrylicą. Widocznie Ludwik Hipolit uczył je na pamięć, na wypadek jeżeli zajdzie potrzeba wygłoszenia jej podczas wręczania nagrody. Języka miejscowej ludności on nie znał. Mimo wszystkich starań podejmowanych przez władze centralne aby zmusić pracowników carskiej administracji do opanowania języka sartowskiego (uzbeckiego) lub perskiego, znajomość tych języków w tym środowisku była rzadkim wyjątkiem - władzę tę walkę przegrali można powiedzieć całkowicie.

Okulicz-Kozaryn wielkiej kariery w Turkiestanie nie zrobił. życie rodzinne było dla niego ważniejsze. W 1880 r. ożenił się z Elżbietą-Szarlotą Wolt-Wodder, Estonką (w Taszkiencie uchodziła za Niemk&#281a_003.gif Z kim by w tych wczesnych latach kolonialnego Turkiestanu Polak w Taszkiencie miał się żenić? Kobiet brakowało. Zagospodarowywać kraj przyjeżdżali przeważnie mężczyźni. Co prawda, oficerowie często przywozili sobie żony z Polski, ale ich córki były w 1880 r. jeszcze za młode żeby prosić je o rękę. Tymczasem gdy czy to Niemki czy to Estonki, bez różnicy, miały podobne wychowanie – «kontekst» azjatycki zbliżał Europejczyków.

Powoli romantyzm młodzieńca, który zapisywał daty rozbiorów Polski w swoim dzienniczku, gdzieś się rozwiał. Urzędnik carskiej administracji o umiarkowanych poglądach został Polakiem, co potwierdza jego podpis figurujący wśród innych na podaniach w sprawie budowy kościoła. Ale na polskiego bohatera Okulicz-Kozaryn nie wyrósł. Chociaż polska historia znała lojalistów, którzy w ciągu nocy stawali się zaciekłymi wrogami cara i wiernymi przyjaciółmi wolności, Okuliczowi-Kozarynowi nie nadarzyła się okazja swojego patriotyzmu wykazać – nie było ani sposobności, ani konieczności… Być może uważał, że życia starczy i na konformizm i na patriotyzm, lecz nie starczyło.

Ludwik Hipolit Okulicz-Kozaryn
(w dolnym rzędzie trzeci z prawej strony) wśród współpracowników - urzędników Kancelarii Turkiestańskiego Generała-Gubernatora.
Taszkent. Dziewięćdziesiąte lata 19 w.
Людвиг-Ипполит Окулич-Козарин с женой, детьми и брат Игнатий-Эрменгилд Окулич-Казарин прим 1895 год

Прикрепленный файл 058 Okulicz.JPG
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

Древо рода Людвига-Ипполита Игнатьевича О-К из Туркестана.

Прикрепленный файл Людвик Ипполит О-К Древо ok.jpg
NadejdaOrel
Долгожитель форума

NadejdaOrel

г.Орел
Сообщений: 5802
Регистрация: 2012
Рейтинг: 10047 

Окулич-Казарины в архивах

http://opisi.garf.su/default.a...lo=2782399
ГАРФ, 102 95 1594
Об окончившем курс в Санкт-Петербургском технологическом институте Брониславе-Якове Михайлове Окулич-Казарине, 1897 г., 3л

ЦГИА СПб, 17 дел
http://spbarchives.ru/web/group/information_resources

Прикрепленный файл Окулич Казарины.png
---
Ищу Андреенковых с Монастырщины Смоленской области, Бондаревых с Донбасса, Гореловых из Москвы, Курска, Орла, Нижников с Брестской области, Соколиных с брянскими корнями
ДНЕВНИК
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

Людвиг Людвигович Окулич-Козарин, (1881-1971). (старший сын Людвига-Ипполита Игнатьева Окулич-Козарина)
Основатель в Ташкенте химлаборатории на Т.Шевченко в Геологическом управлении, и был ее бессменным руководителем, награжден многими медалями и орденом Ленина.
Жена Людвига Людвиговича Окулич-Козарина - Юлия Ивановна (Педанти) Окулич-Козарина,

Zdaje się, żona i dzieci zastępowały mu cały świat. Okuliczowie-Kozarynowie mieli czterych synow.
Ludwik (imiennik ojca), Zygmunt, Jerzy (Georgij) i Witold urodzili się w Taszkiencie. Wszyscy zostali przez rodziców wysłani na najlepsze uczelnie. Ludwik studiował najpierw w Tomsku, a następnie w Kazaniu, gdzie się znajdował jeden z najstarszych w Rosji Uniwersytetów. Później Ludwik i Jerzy wyjechali na studia do Europy. Ponieważ znali niemiecki, Wrocław (wówczas Breslau, Niemcy) jako miejsce nauki najbardziej im odpowiadał. Ludwik studiował w Breslau chemię, Jerzy - matematykę. Obydwaj skończyli Uniwersytet w 1910 r.
Ludwik wrócił do Taszkientu, gdzie założył laboratorium chemiczne dla potrzeb geologii. Jerzy kontynuował studia astronomiczne na Uniwersytecie Moskiewskim. Trzeci syn, Zygmunt, po ukończeniu prestiżowej wyższej uczelni technologicznej w Tomsku wyjechał na staż do Sorbony. Do Rosji nigdy nie wrócił. Po rewolucji jego kontakt z rodziną się urwał. (Niedawno jego potomkowie, poszukiwani w Ameryce, znaleźli się w Polsce, w Krakowie). Wreszcie, najmłodszy Witold – pupilek rodziny, uzdolniony skrzypek, udał się na studia do Moskiewskiego Konserwatorium - rosyjska szkoła muzyczna zawsze była słynna. Witold zniknął bez śladu na przełomie 1917-1918 r. Ojciec nie mógł się z tym pogodzić. Szukał syna przez lata, pisał do różnych instancji (kopie jego listów i odpowiedzi z urzędów zachowały się w rodzinnym archiwum), podejrzewał, że Witold trafił do Polski i nawet zasięgał informacji o nim w Przedstawicielstwie Polskiej Rzeczypospolitej do spraw repatriacji. Aż do samej swojej śmierci wierzył, że ukochanego Witoldika (jak go nazywano z rosyjska) odnajdzie. Wierzył nadaremnie. Witold zaginął w wirach rewolucji.
W 1916-tym roku starszy brat Jerzego Ludwik podjął dodatkową pracę w charakterze nauczyciela geografii w Taszkienckiej Szkole Handlowej. W archiwum tej szkoły zachowała się cieniusieńka (tylko 5 arkuszy) teczka z napisem: Ludwik Okulicz-Kozaryn. Teczka cieniusieńka, ale jakże ważna, odzwierciedlająca te wojenne czasy. Administracja szkoły niejednokrotnie zwracała się do nowego wykładowcy z prośbą «złożenia dokumentów o wykształceniu i tytule naukowym». Ludwik zwlekał. Wiedział, że do przedstawienia dyplomu z Breslau czas jest nieodpowiedni – natychmiast zaliczono by go do osób podejrzanych, przecież i pochodzenia był jakiegoś «niemieckiego», i studiował w Niemczech, na terytorium obecnego wroga Rosji. Na domiar złego w mieście się roiło od Niemców – jeńców wojennych, i to niewątpliwie było «okolicznością obciążającą». Wydaje się, że to starszy Ludwik, a być może i ostrożny ojciec poradził Jerzemu, który też był absolwentem Uniwersytetu w Breslau, szukać pracy tam, gdzie nikt nie znał rodziny Okuliczów - w prowincjonalnym śpiącym Piszpeku, dalej od stolicy rosyjskiego Turkiestanu, gdzie znajdowały się władze strzegące interesów państwowych

http://olgamedvedeva.artspolonia.com/czlowiek.html

Прикрепленный файл Людвик Людвикович О-К фото.jpg
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

Сигизмунд Людвигович Окулич-Козарин (1883г.р.,) Брат (Людвига Людвиговича Окулич-Козарина)
Zygmunt (Sigismund) Okulicz-Kozaryn (1883 - d.)
About Zygmunt (Sigismund) Okulicz-Kozaryn
Zygmunt, po ukończeniu prestiżowej wyższej uczelni technologicznej w Tomsku wyjechał na staż do Sorbony. Do Rosji nigdy nie wrócił. Po rewolucji jego kontakt z rodziną się urwał. (Niedawno jego potomkowie, poszukiwani w Ameryce, znaleźli się w Polsce, w Krakowie). (http://olgamedvedeva.enginesource.org/czlowiek.html)
Zygmunt, ur. 1883, podobno wyemigrowal w roku 1915 do USA z Francji i osiedlil sie w San Francisco lub Chicago?

http://olgamedvedeva.artspolonia.com/czlowiek.html

Польские оптанты из Сибири 1920г
в Новосибирском архиве есть фонд Р-1 по оптантам 1920х годов,
По оптации польских граждан:
40) Окулич-Казарин Сигизмунд Людвикович,

Сигизмунд Людвигович Окулич-Козарин (1883г.р.,) с женой,
после революции, уехал в Польшу в Краков, где и умер.

Прикрепленный файл sigizmund.jpg
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

Георгий Людвигович Окулич-Козарин - Georgij (Jerzy) Okulicz-Kozaryn, (1887-1938)
Брат (Людвига Людвиговича Окулич-Козарина) Еще один сын Людвига Ипполита
Родился в 1887г., г. Ташкент;
геолог, метеоролог, исследователь Тянь-Шаня.
Георгий Людвигович Окулич-Козарин, был арестован в 1937г. репрессирован и умер 1938г. в застенках НКВД.
Источник: Книга памяти Республики Киргизия
http://lists.memo.ru/index15.htm

About Georgij (Jerzy) Okulicz-Kozaryn
Jerzy Okulicz-Kozaryn, matematyk, astronom, po ukończeniu Uniwersytetów w Breslau i w Moskwie, wrócił do Taszkientu. Był rok 1916-ty. Toczyła się pierwsza wojna światowa. Na pewno było trudno o pracę. Jerzy znalazł posadę w Piszpeku (później – Frunze, obecnie - Biszkek) w Kirgizji. Ale wydaje się, że opuścił Taszkient z innego powodu. Przypuszczenie to - na tle historii i w kontekście innych rodzinnych wydarzeń i istniejących dokumentów – wydaje się nie bezpodstawne. Przez dłuższy czas, aż do 1928 r., Jerzy nie wspominał w ankietach służbowych o swoim pochodzeniu i o stopniu z Uniwersytetu w Breslau, powołując się tylko na dyplom z Moskwy. Pracując jako nauczyciel matematyki w gimnazjum, jednocześnie prowadzi badania nad unikalnym klimatem Kirgizji. W 1926 r. zostaje mianowany na dyrektora Kirgiskiego Instytutu Hydrometeorologicznego. W 1937 r. został aresztowany.
Jak wynika z dokumentów Archiwum NKWD (SNB) w Biszkeku, Okuliczа-Kozaryna oskarżano o to, że “był uczestnikiem organizacji szpiegowskiej, zbierał dla niemieckiego wywiadu wiadomości o charakterze szpiegowskim, a mianowicie: stanie wód rzek Kirgizji pasa granicznego (przy granicy z Chinami) w okresie letnim“, “o przyborze wód pasa granicznego ZSRR, które mogą stwarzać przeszkody podczas przesuwania się wojsk obcych krajów na terytorium radzieckie“; rzekomo miał zamiar wykorzystać w celach szpiegowskich “radioodbiorniki zainstalowane na wysokogórskich stacjach meteorologicznych”. W czasie dochodzenia “wykryto“, że pracował dla wywiadu nie tylko niemieckiego, lecz też i polskiego. Jakże mogło być inaczej, skoro matkę miał «Niemkę» (po co wdawać się w szczegóły: Niemka, Estonka?), а ojca miał Polaka?!
Jerzy Okulicz-Kozaryn zmarł w 1938 r. w więzieniu nie doczekawszy się wyroku.

Artykuł opublikowany w książce
“Losy Polaków w Kirgistanie. Przeszłość i teraźniejszość”.
Bishkek, Kyrgyzstan, 2006
http://olgamedvedeva.artspolonia.com/czlowiek.html

Прикрепленный файл Георгий Людвикович О-К фото.jpg
sergg
Долгожитель форума

sergg

Сообщений: 354
Регистрация: 2009
Рейтинг: 195 

Витолд Людвигович Окулич-Козарин (1893 г.р.)
Брат (Людвига Людвиговича Окулич-Козарина)

Witold Okulicz-Kozaryn (1893 - d.) About Witold Okulicz-Kozaryn
Najmłodszy Witold – pupilek rodziny, uzdolniony skrzypek, udał się na studia do Moskiewskiego Konserwatorium - rosyjska szkoła muzyczna zawsze była słynna. Witold zniknął bez śladu na przełomie 1917-1918 r. Ojciec nie mógł się z tym pogodzić. Szukał syna przez lata, pisał do różnych instancji (kopie jego listów i odpowiedzi z urzędów zachowały się w rodzinnym archiwum), podejrzewał, że Witold trafił do Polski i nawet zasięgał informacji o nim w Przedstawicielstwie Polskiej Rzeczypospolitej do spraw repatriacji. Aż do samej swojej śmierci wierzył, że ukochanego Witoldika (jak go nazywano z rosyjska) odnajdzie. Wierzył nadaremnie. Witold zaginął w wirach rewolucji.

Artykuł opublikowany w książce
“Losy Polaków w Kirgistanie. Przeszłość i teraźniejszość”.
Bishkek, Kyrgyzstan, 2006
http://olgamedvedeva.artspolonia.com/czlowiek.html


Прикрепленный файл Витольд Людвикович О-К фото.jpg
<<Назад    Вперед>> [ <<<<< ] Страницы: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 ... 11 12 13 14 15 16 [ >>>>>> ]
Модераторы: N_Volga, Радомир
Генеалогический форум ВГД » Поиск предков, родичей и/или однофамильцев » О » Ож - Ол » Окулич-Казарин
Вверх ⇈